2

POV ni Fredric

Pitong buwan ang nakalipas — Pebrero 27, 2017

Bata, gwapo, at mayaman. Sino ba naman ang ayaw mapunta sa ganitong posisyon?

Ako si Fredric Liam Smith. Isang 26-anyos na lalaki. Tama, inilalarawan ng mga salitang iyon ang buhay ko.

Napapalibutan ba ako ng mga babae? Siyempre!

Hindi ako isang tanga o walang kwentang lalaki. Hindi ako yung tipong magpapakulong lang sa bahay. Kailan ko pa mae-enjoy ang kayamanan ng lola ko na parang walang katapusan? Bukod pa doon, isa rin akong direktor sa kumpanya ng diamante ng lola ko.

Ngayong araw, makikipagkita ako kay Paula. Sino ba ang hindi nakakakilala sa sikat na modelong iyon? Magandang katawan, magandang mukha. Ah… hindi na ako makapaghintay na maging akin siya.

Tok… Tok…

Narinig ko ang katok sa pinto. Sumigaw lang ako, “Pasok.”

“Ang ganda naman ng araw. Tingnan mo ang apo ko—gwapo na nga, tamad pa rin at nasa kama pa.”

“Lola?”

Nataranta ako at agad na tumayo mula sa kama. Iginagalang ko ang lola ko—siya na lang ang natitira sa akin matapos mamatay ang nanay ko sampung taon na ang nakalipas.

“Bakit ka kumikilos na parang iniimbestigahan ng pulis? Nakakatakot ba talaga ang lola mo? Mukha ba akong matandang mangkukulam na kakainin ang kaluluwa mo?”

Bahagyang nainis ang mukha ng lola ko. Sa totoo lang, natutuwa ako kapag nagagalit siya sa akin ng ganito.

“Halika na, hindi naman ganoon kadaling ma-offend ang magandang si Rosa. Kailan pa naging nakakatakot ang lola ko—ang pinakamalaking boss ng diamante sa mundo? Kahit ikumpara mo pa kay Gigi Hadid, mas maganda ka pa rin! 2017 na, huwag ka nang masyadong seryoso.”

Yinakap ko siya. Ramdam ko ang init ng pagmamahal ng isang ina mula sa kanya. Siya lang ang tanging lugar kung saan ko naibubuhos ang lahat ng pangungulila ko.

“Pareho ka talaga ng ama mo. Ganyan din siya dati—lagi akong iniinis kapag hindi nasusunod ang gusto niya.”

Agad kong binitiwan ang yakap. Tinitigan ko siya nang masinsinan. Uminit ang tenga ko sa narinig ko.

“Hindi mo ba alam na ayokong-AYOKO na ikinukumpara mo ako sa lalaking iyon? Hindi ako tulad ng ama kong iniwan lang ang pamilya! Naalala mo pa ba? Ni minsan, hindi siya bumalik para makita ka sa loob ng dalawampu’t anim na taon! Ni hindi ko siya nakita kahit kailan! Nakakainsulto ang sinabi mo—masakit!”

Tumalikod ako at umupo sa sofa sa harap ng kama. Madali akong magalit kapag usapan na ang ama ko. Hindi ko siya kilala. Wala akong narinig na kahit anong paliwanag kung bakit niya kami iniwan. Hindi niya pinahalagahan ang kayamanan o posisyon.

Bago siya umalis, parang walang nangyari. Hinanap ko siya, pero wala akong makita.

“Pasensya na, Fredric. Hindi ko sinasadyang masaktan ka…”

“Hindi ako nasasaktan. Galit lang ako. Puno ng galit. Ayokong ikumpara sa taong iyon! Sumpa ko—kapag nakita ko siya, susuntukin ko siya hanggang mawala ang galit ko. Doon ko lang siya mapapatawad.”

Yinakap ako ng lola ko mula sa likod. Mabigat ang hininga niya—alam kong nami-miss niya ang nag-iisang anak niya.

Unti-unting humupa ang galit ko. Tumayo ako at niyakap siyang muli. Ayokong nagiging bastos ang tono ko sa kanya. Hindi niya iyon deserve.

“Sige na. Pasensya na kung nailabas ko ang galit ko. Kalimutan na natin iyon. Ano nga pala ang pakay mo, lola? Siguradong may dahilan ka kung bakit ka pumasok dito, hindi ba?”

Ngumiti siya muli. Kahit may kaunting kulubot na sa paligid ng mata niya, hindi pa rin nababawasan ang ganda niya.

“Gusto kitang isama sa tanghalian kasama si Goyle at ang pamilya niya. Anniversary nila ng asawa niya ngayon.”

Ayos… hindi kaakit-akit na imbitasyon. Pero tumango lang ako. Hindi ko kayang tanggihan ang lola ko, kahit ayaw ko.

“Sige. Anong oras tayo aalis?”

“Isang oras mula ngayon. Maghanda ka.”

Hinaplos niya ang braso ko bago lumabas ng kwarto. Nang makaalis siya, humiga ulit ako sa kama.

‘Bibisitahin kita mamaya—hapon o gabi. Sasamahan ko lang muna ang lola ko.’

Ipinadala ko ang mensaheng iyon kay Paula. Dapat sana pupuntahan ko siya at yayain na magkasama kami ngayong weekend. Pero anong magagawa ko? Sa halip, makikita ko ang isang hindi kaaya-ayang babae—ang anak ni Goyle, si Mathilda.

Gaano ba kapangit si Mathilda?

Malalaman mo rin mamaya.

**

Eksaktong 11:15 ng umaga, dumating kami sa isang five-star restaurant na madalas puntahan ng pamilya namin.

“Dito mo sila ililibre? Anong klaseng amo ang kasing tapat mo?” Ngumiti ang lola ko at itinapat ang hintuturo sa labi niya.

Hindi na nakakagulat kung gaano siya ka-generous sa pamilya ni Goyle. Dalawampung taon silang naging tapat sa kanya. Mabait si Goyle at mahusay na driver. Pero minsan, hindi ko maiwasang mainis kapag masyado niyang pinapaboran ang pamilya nila.

Siguro… nagseselos lang ako. Ang anak niyang si Mathilda—nakakainis minsan. May kumpletong magulang siya. Samantalang ako, lumaki na mag-isa, walang yakap ng nanay o tatay.

Nakakatawa… pero iyon ang katotohanan. Lumaki akong mayaman, pero puno ng inggit sa mga pamilyang buo.

“Magandang hapon, Ginang Rosa at Ginoong Fredric. Isang karangalan na makasama kayo sa anibersaryo namin.”

Sinalubong kami ni Goyle sa entrance ng restaurant. Mas mukhang propesyonal pa siya kaysa sa mga empleyado roon.

“Huwag kang mag-alala sa amin. Kami ang bisita mo ngayon, Goyle. Halika, umupo ka,” sabi ng lola ko.

Gaya ng dati, tahimik lang ako. Halos hindi ako nakikipag-usap sa kanila.

“Magandang hapon, Ginang Rosa. Napakasaya namin sa regalong ibinigay ninyo,” sabi ng asawa ni Goyle. “Nagpapadala rin ng pagbati si Mathilda!”

Napatingin ako sa babaeng iyon. Ang mahiyain at mahina na si Mathilda—nakayuko lang habang tumatango. Sinubukan kong intindihin kung ano bang ginagawa niya. Ang kulot niyang pulang buhok at makapal na salamin ay lalong nagpapamukha sa kanyang awkward. Pangit din ang pananamit niya.

“Napakaganda mo, Mathilda. Ang buhok mong naka-ponytail ay parang Barbie. Bagay ka kay Fredric.”

Halos mapasigaw ako. Agad akong napasimangot at napangiti nang pilit.

“Siguro… mas bagay kung babaguhin niya ang itsura niya—parang kay Gigi Hadid o Kendall Jenner.”

Biglang natahimik ang paligid. Nakita kong mas lalo pang yumuko si Mathilda. Naging awkward din ang mukha nina Goyle at ng asawa niya.

“Fredric, ang ibig lang sabihin ni Mathilda ay baka mas bagay kung ilugay niya ang buhok niya para mas gumanda. Ah, minsan kasi medyo kakaiba ang taste ng mga kabataang tulad mo. Hayaan na natin iyon—umupo na tayo at umorder.”

Pagkatapos noon, tinignan ako ng lola ko na nakataas ang kilay. Oo, galit siya. Pero wala akong pakialam.

Kung kailangan niyang sumailalim sa sampung plastic surgery para maging katabi ko, ganoon na lang.