登入CHAPTER 95Tahimik akong umalis sa kanilang pwesto. Iniwan ko silang pinagkakaguluhan ng mga tao. May bibilhin pa sana ako pero mas pinili ko na lang ang bumalik sa aming condo. Dumadami na ang mga taong nandito ngayon. Wala akong alam kung paano pa sila makakalabas doon sa mga tao. Pagpasok ko sa loob ng condo ay tumunog agad ang aking cellphone. Nabasa kong si Sebastian ang tumatawag."Where are you? Nasa baba raw ang Tita mo? Are you okay? Please, don't go out, baby..." Nag-aalalang sabi niya.Pumunta ako sa kusina upang kumuha ng baso. Iinom na lang ako ng tubig. Hindi na lang sana ako bumaba at umorder na lang ng pagkain."Nasa labas ako kanina dahil may bibilhin ako. Nakita ko sina Tita at nagkasagutan kami kasama ang mga anak niya,""Wait for me. Uuwi ako,""'Wag na. Wala namang nangyari. Ayos lang ako. Nandito na ako sa condo mo. Hindi naman nila ako masasaktan dahil maraming tao sa paligid. Paano mo pala nalaman?" Pagkatapos kong kumuha ng tubig ay bumalik ako sa sala. "I
CHAPTER 94“Wala akong kasalanan sa inyo! Kayo ang sumira sa mga buhay na meron kayo. Kagagawan niyo ang lahat kaya panagutan niyo 'yan,”Hindi naman ako natatakot kung may gawin sila sa akin ngayon. Maraming tao sa paligid at pwede akong sumigaw ano mang oras. Kilala rin naman sila ng mga tao kaya mayroong takip ang mga mukha nila.“Kunan mo na kami ng ticket! Ito na lang ang magiging kabayaran ng mga kasalanan mo sa pamilya namin! Aalis kami at pupunta ng ibang bansa!” Plano pa nilang tumakas? Hindi sila pwedeng umalis. Magdudusa sila. Araw-araw na ipapaalala ng mga tao ang kasamaan ng pamilya niya. Pagbabayaran nila ang kanilang mga kasalanan. Alam kong hindi sila makukulong. Pero habang nabubuhay sila sa mundong ibabaw ay hindi sila makakaramdam ng kapayapaan. “Wala akong pera para ipambili ng mga ticket n’yong tatlo. Mahirap lang ako kaya ano ang gagamitin kong pera? Marami kayong pera, ‘di ba? Bakit hindi ‘yon ang gamitin n’yo? Hindi matanggal ang ngiti sa aking labi para ma
CHAPTER 93“Bakit? Sino ba ang boss nila? Nahuli niyo na?” nagtatakang tanong ko sa kanya.“The Mayor. Your Tito Tito Roland. He's the reason behind all of this. He was afraid that my father would expose him. But we already exposed him. Hindi namin alam na nakuha ka niya,”Lumabas na ang tatlong kumidnap sa akin. Pinigilan ko agad si Sebastian nang akma niya itong lalapitan.“'Wag. Wala silang ginawang masama sa akin. Hindi mo sila kailangang saktan,” wika ko habang pinipigilan ko siya.Hinarap ko silang tatlo. May posas na ang kanilang mga kamay. Gipit sila kaya kumapit ang mga ito sa masama. Pero hinding-hindi iyon tama. Kahit anong mangyari 'wag na 'wag kumapit sa patalim. Dahil mas lalo lang madagdagan ang problema niyo. “Tutuparin ko pa rin po ang pangako ko sa inyo. Mag-uusap po tayo ulit. Tutulungan ko kayo,” Tumingin ako sa lalaking kumakausap lang sa akin. “Sabihin niyo sa akin kung saang ospital naroroon ang anak niyo, Manong,”Pamilya niya ang una konsg tutulungan. Dahil
CHAPTER 92"Tang ina! Bakit ang daming mga pulis sa labas? Ano'ng gagawin natin? Mapapahamak tayo nito, p're! Paano na lang ang pamilya ko kapag nakulong ako?" "Kalagan n'yo ang babae at gawin n'yong hostage! Bilisan niyo!" Utos nung mataba. Nakalabas na ang hawak niyang baril."Manong, sumuko na lang po kayo. Ikakapahamak niyo pa po kapag nanlaban pa kayo sa mga pulis!"Kinalagan nila ako at dinala doon sa matabang lalaki. Agad niya akong hinawakan sa aking leeg at tinutok ang baril sa aking ulo."Manong... Masasaktan lang po kayo kapag nanlaban kayo... Sumuko na lang po kayo, please..." Pakiusap ko sa kanya."P're, anong gagawin natin? Mapapahamak na tayo! Paano kapag nakulong tayo? Paano ang mga anak ko? Paano ang pamilya ko?""P're, 'yong girlfriend ko naghihintay na sa akin. Ano'ng gagawin natin?" Ramdam ko ang kaba sa kanilang mga boses. Kahit ang matabang may hawak sa akin ay nanginginig na rin ang kamay. Sa tingin ko ay ito ang unang beses na gumawa ng kasamaan ang dalawa ka
CHAPTER 91Kanina pa nila binabanggit ang tungkol sa boss nila. Pero hindi naman nila sinasabi ang pangalan. “Manong, pwede bang iusog niyo ako malapit sa pader para maisandal ko lang ang ulo ko. Inaantok na kasi ako,” Wala akong alam kung anong oras na. Pero sigurado ako na malapit ng magmadaling araw dahil nahuhulog na ang mga mata ko.Kinalagan na muna nila ang aking paa upang makapaglakad ako. Nakatali na naman ngayon ang aking kamay. Binuhat ni Manong na kinausap ko kanina ang upuan malapit sa pader.Tatlo silang palitan sa pagbabantay sa akin. Nakatayo lang malapit sa pinto at hinihintay ang pagdating ng kanilang boss. Kahit sila ay badtrip na rin. Hindi na rin nila alam kung bakit ang tagal dumating.Sumapit ang umaga at hindi pa rin dumadating ang kanilang sinasabi na boss. Problemado na naman sila kung saan kukuha ng pera para sa aming almusal. Nawawalan na sila ng pasensya.“Ano? Hindi pa rin ba sumasagot? Sabi ko sa 'yo tawagan mo na kagabi pa lang, eh! Kita mo kung ano
CHAPTER 90“Manong, wala pa ba ang boss n’yo? Nakakagutom, ah? Madilim na sa labas. Hindi ba kayo nagugutom?” tanong ko sa kanila. Nagtatago na ang araw ngunit kahit anino ng boss nila ay hindi pa rin dumadating. “Wala atang balak na pumunta rito ang boss niyo,” dagdag ko pa. Ang sakit-sakit na ng pwet ko kakaupo rito.Nakaupo na rin silang tatlo at napagod na kakatayo. Tinanggal na nila ang mga takip sa mukha nila pero hindi naman humarap sa akin. Umupo ba naman na nakatalikod sa akin. Ayaw na ayaw ipakita ang mga mukha nila.“Nagugutom na rin ako, p’re. Bili kaya muna kayo ng ulam at kanin? Wala tayong dalang pagkain para sa hapunan natin,”Tama, bumili kayo ng pagkain dahil mamamatay tayo sa gutom. Sino ba kasi ang boss ng mga ‘to? Kahit anong pakiusap ko sa isang kasamahan nila ay ayaw niya talagang sabihin sa akin. Nakipagkwentuhan na nga ako’t lahat-lahat. Nagkwento na ako tungkol sa buhay ko, pero hindi naman totoo lahat ng mga sinabi ko. May iba doon na hindi ko naman naranas
CHAPTER 2Mabilis akong lumapit sa kanya upang pigilan siya sa pagsuntok sa matanda. Nakahandusay na ito sa sahig at sunod-sunod niyang sinuntok ang mukha.“Ninong, tama na ‘yan! Ninong Dwayne!” sigaw ko. Hinawakan ko ang balikat niya upang ilayo siya doon sa matanda na naliligo na sa sarili niya
CHAPTER 1 “Rizza! Wala bang kanin dito?”Nagising ako dahil sa malakas na kalabog na aking narinig. Kahit antok na antok pa ako ay sapilitan akong bumangon upang silipin kung ano ‘yon.Humihikab pa ako habang palabas ako ng aking kwarto. Kakauwi ko lang galing sa aking trabaho at hindi pa ako naka
CHAPTER 5 Hinatid ako ni Ninong sa labas ng bahay namin. “Salamat sa paghahatid, Ninong. Kailan po ang simula ng trabaho ko?” tanong ko sa kanya habang tinatanggal ang seatbelt na nakakabit sa aking katawan. Tumikhim ito bago pinasok ang isang kamay sa loob ng bulsa niya. Nilabas niya ang kanyan
CHAPTER 4“What are you saying? I'll just take you home,” sabi niya ng hindi tumitingin sa akin.Nakahinga ako ng maluwag nang marinig ang sinabi niya. Jusko, akala ko ngayong gabi na ako mawawasak. Ihahatid lang naman pala ako sa bahay. Nakakahiya tuloy ‘yong pinagsasabi ko sa kanya! Baka isipin n



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



