CHAPTER 5

CHAPTER 5

Hinatid ako ni Ninong sa labas ng bahay namin.

“Salamat sa paghahatid, Ninong. Kailan po ang simula ng trabaho ko?” tanong ko sa kanya habang tinatanggal ang seatbelt na nakakabit sa aking katawan.

Tumikhim ito bago pinasok ang isang kamay sa loob ng bulsa niya. Nilabas niya ang kanyang kulay itim na leather jacket.

Nakita kong may nilabas siyang ilang libo bago iyon inilahad sa akin.

“Take this five thousand pesos first. I will give you the full payment when we meet again,” wika niya. Tinitigan ko ng mabuti ang perang nakalahad sa aking harapan. Malaking bagay na ito para sa akin at sa mga kapatid ko. Tatlo kaming magkakapatid. Ang bunso namin ay lalaki. Nasa high school na sila. At minsan ay hindi pa nakakapasok sa school.

Lakas-loob ko iyong tinanggap. Sa nanginginig na kamay ay kinuha ko ang pera. Bagong-bago pa iyon halatang kalalabas lang sa bangko.

“Salamat, Ninong. Sabihan niyo na lang po ako kung kailan ang simula ng trabaho ko. Ganoon pa rin po ba ang numero niyo?” tanong ko sa kanya. Nasa cellphone ko na palagi ang numero niya. Kasi siya lang naman ang taong mabilis naming nalalapitan sa tuwing mayroon kaming mga problema, lalo na sa pinansyal.

“Yes, my number is still the same. I'll have my staff send your things to your house. Just call me, so I can get your number,” saad niya. Bago ako umalis ay tinitigan ko muna ang kamao niya. Namumula pa rin iyon hanggang ngayon. Tumikhim ako bago nagsalita ulit. Aayain ko siya sa bahay namin para naman magamot ko kung sakaling may sugat iyon.

“Pumasok po muna kayo sa bahay, Ninong. Lilinisan lang natin saglit ang kamay mo,” aya ko sa kanya.

May kape pa kaya kami sa bahay? Nakakahiya naman kung wala akong iaalok na pagkain sa kanya.

Uutang nalang muna ako sa tindahan. Minsan hindi na kami pinapayagang umutang dahil hindi naman kami nakakabayad sa tamang oras na sinasabi namin. Ang haba na kasi ng listahan namin. Sa lahat ata ng tindahan na malapit sa amin ay umuutang kami.

Itong limang libo na bigay ni Ninong ay sakto lang din ‘to pambayad sa utang namin. Kung sasahod na ako sa kanya ay uunahin ko munang bayaran ang mga utang namin sa tindahana. Tsaka na ako mag-iipon kung nabayaran ko na lahat.

“No need, I'll take care of this. Go inside,” sagot niya sa akin.

“Sigurado po ba kayo?” paninigurado ko sa kanya. Tumango siya sa akin bago dinilaan ang pang-ibabang labi niya.

“Yeah. Get some rest.”

Hinintay ko munang makaalis ang sasakyan ni Ninong bago ako pumasok sa bahay namin.

Madilim na ang buong bahay dahil tulog na sila. Kumain kaya ang mga kapatid ko?

Nang makapasok ako sa loob ay binuksan ko muna ang ilaw. Dumiretso ako sa kusina, tiningnan ko ang lababo kung may pinggan silang nagamit. Sinuri ko rin ang kaldero. Ngunit lumaylay ang aking balikat nang makitang wala iyong laman. Hindi sila kumain. Natulog na namang walang kain ang mga kapatid ko.

Kinabukasan ay maaga akong nagising upang bumili ng aming almusal. Hinatid na rin pala ng isang tauhan ni Ninong ang aking mga gamit na naiwan doon sa bar. Nagpadala na rin ako ng mensahe sa kanya. At sinabi niya lang naman babalik siya rito mamaya para sunduin ako! Pakiradam ko ito na ‘yon! Pakiramdam ko mawawasak na nga ang aking pagkakababae sa araw na ito.

Pumasok na sa school ang aking mga kapatid at naiwan akong mag-isa sa bahay namin. Ang ginawa ko buong araw ay naglinis lang ako ng aking sarili. Ang tagal kong nanatili sa aming banyo. Nagshave rin ako para siguraduhin na walang mga buhok-buhok ang aking pagkababae dahil mahirap na. Ang singit ko rin ay ilang beses kong nilinisan.

Parang sasabak ata ako sa isang matinding laban nito. Ikakamatay ko ata ‘to. Wala na naman dito si Nanay. Maagang umalis kanina pagkatapos niyang kumain. Hapon na nang dumating ang sasakyan ni Ninong sa labas ng aming bahay. At ibang sasakyan na naman ang dala niya. Mercedes Benz na naman. Ilang sasakyan kaya ang meron siya? Bakit parang ang dami naman.

Wala pa ang mga kapatid ko at hindi pa nakakauwi. Pero may bigas at ulam na akong iniwan sa bahay. Marunong naman silang magsaing at magluto ng ulam. Responsible na sila sa murang edad nila. Pwede ng maiwan kahit sila lang ang nasa bahay. Wala akong alam kung anong oras na namang uuwi si Nanay. Baka bukas pa nga iyon uuwi.

“Magandang hapon, Ninong,” wika ko nang makapasok ako sa loob ng sasakyan niya.

Nakasuot ako ngayon ng isang maiksing palda dahil iyon ang bilin niya sa akin. Magsuot daw ako ng maiksing palda.

Nang umandar ang sasakyan ay naramdaman ko agad ang paggapang ng mainit niyang kamay na pumatong sa aking nakalantad na mga hita.