CHAPTER 2

CHAPTER 2

Mabilis akong lumapit sa kanya upang pigilan siya sa pagsuntok sa matanda. Nakahandusay na ito sa sahig at sunod-sunod niyang sinuntok ang mukha.

“Ninong, tama na ‘yan! Ninong Dwayne!” sigaw ko. Hinawakan ko ang balikat niya upang ilayo siya doon sa matanda na naliligo na sa sarili niyang dugo. Marami ang nakatingin pero ni isa ay wala man lang umawat. Ako lang ang mayroong lakas ng loob na awatin si Ninong Dwayne. Marahil ay mga dayo lamang sa lugar namin ang matandang nambastos sa akin kaya hindi niya kilala kung ano’ng klaseng tao si Ninong.

Bilyonaryo at kilalang tao sa lugar namin. Tinitingala at nirerespeto ng lahat.

Hinila ko agad papalayo si Ninong nang tumayo na siya. Ang mga taong nadadaanan namin ay lumalayo sa tuwing nakikita nila kaming dadaan sa harapan nila.

Dinala ko si Ninong Dwayne sa labas ng bar.

“Ayos lang po ba kayo?” tanong ko sa kanya.

Dinala ko siya rito sa labas ng bar, sa parking lot. Ang nagsisilbing ilaw lang sa pwesto namin ay ang ilaw ng mga streetlights. Wala rin masyadong dumadaang tao rito.

He stared at me intently before speaking.

“Are you really going to ask me that? Shouldn't I be the one asking you if you're okay?”

Dating driver ni Ninong Dwayne si Papa. Mabait si Ninong sa pamilya namin at nung namatay si Papa dahil sa sakit sa puso ay isa siya sa tumulong sa aming pamilya. Hanggang ngayon, sa tuwing may kailangan kami ay hindi ito nagdadalawang isip na tulungan kami. Nag-iisa na lang sa buhay si Ninong. Wala itong mga kapatid at namatay na rin ang mga magulang niya.

“Sorry po. Ayos lang naman po ako, Ninong. Salamat po at tinulungan n’yo ako,” wika ko. Yumuko ako at pinaglaruan na lamang ang aking daliri bago muling nagsalita. “Masakit po ba ang kamao niyo?” tanong ko sa kanya.

“Stop working here,” aniya gamit ang kanyang malamig na boses. Malayo ang sagot sa aking tinanong. Tiningnan ko ang kanyang kamao at nakita kong may dugong nandoon na galing sa sinuntok niyang matanda kanina.

Hindi ako nakapagtapos ng pag-aaral. Hanggang senior high lang ang aking natapos. Nagsimula akong magtrabaho noong labing walong taong gulang pa lamang ako. Dalawampung taong gulang na ako ngayon. Sa murang edad ko noon ay naglakas-loob akong maghanap ng trabaho.

“Hindi po pwede. Wala po akong ipapakain sa mga kapatid ko kapag titigil na po ako sa pagtatrabaho,” sagot ko kay Ninong.

Nalaman ko sa mga kapit-bahay namin na nagbibigay pala minsan ng pera si Ninong kay Nanay. Ngunit wala namang napupunta sa amin dahil inuubos lang ni Nanay sa pagbili ng alak at sa sugal niya na palagi na lang talo. Hindi ko alam kung alam din ba ni Ninong ang tungkol doon.

“I have an offer for you,” aniya. Tiningnan ko siya ng mabuti. Kahit nasa madilim na bahagi kami ay lumalabas pa rin ang angking kapogian ni Ninong Dwayne. Ewan ko nga kung bakit sa edad niyang ‘to ay wala pa rin siyang asawa. Apatnapu't siyam na taong gulang na siya, successful na sa buhay at pwedeng-pwede ng bumuo ng pamilya. Imposible naman na walang nagkakagusto sa kanya. Ang haba nga siguro ng pila ng mga babae na gustong maging asawa niya.

“Trabaho po ba ‘yan?”

Paminsan-minsan ay doon naglalaba si Nanay sa kanila. Pero ang problema nga ay hindi naman sa amin nagagamit ang perang iyon. Sa ibang bagay lahat napupunta.

“Yes, you can call it a work. I will give you a lot of money. You don't have to work much anymore,” malamig na sabi niya.

Nang marinig ko pa lang ang salitang pera ay gusto ko na aagd tumango sa kanya kahit hindi niya pa sinasabi kung ano ang ibibigay niyang trabaho sa akin. Kaya ko naman maging isang katulong sa bahay niya. Marunong din akong maglaba. Kahit anong klaseng trabaho basta may pera lang ako na kikitain ayos na iyon sa akin.

“Anong klaseng trabaho po ‘yan, Ninong? Kahit ano po basta may kikitain ako,” desperadang sabi ko.

Kailangan ko ng kapalan ang mukha ko para sa aking mga kapatid. Sila lang ang iniisip ko palagi. Kaya ako nagtatrabaho para mabigyan ko sila ng magandang kinabukasan. Para mapaaral ko sila at hindi sila tumulad sa akin na walang pinag-aralan. Kahit sila na lang ang magtagumpay. Kasi kong iaasa ko lahat sa Nanay namin, wala rin kaming mapapala. Walang pakialam si Nanay kahit nagrereklamo na ang mga kapatid ko na masakit ang tiyan nila kasi hindi pa kumakain. Kaya bilang ate, ako ang kumakayod ng mabuti.

“Gagawin kitang parausan ko. I'll give you twenty thousand every week. Will you accept my offer?”