CHAPTER 4

CHAPTER 4

“What are you saying? I'll just take you home,” sabi niya ng hindi tumitingin sa akin.

Nakahinga ako ng maluwag nang marinig ang sinabi niya. Jusko, akala ko ngayong gabi na ako mawawasak. Ihahatid lang naman pala ako sa bahay. Nakakahiya tuloy ‘yong pinagsasabi ko sa kanya! Baka isipin niya sobrang excited ko at inakala ko pang sa bahay namin gagawin.

“Ninong, akala ko kasi ngayong gabi na magsisimula ang trabaho ko,” sabi ko sa mahinang boses.

Nagmumukha akong excited nito! Pero excited lang naman ako sa pera. Twenty-thousand ba naman sa isang linggo?

Pero baka ang pagkababae ko naman ang mawasak nun. Ano kaya ang feeling? Inosente kasi talaga ako sa ganoong mga bagay. Masyado akong nakafocus sa paghahanap ng pera kaya hindi na ako nagkaroon ng oras na magkaroon ng boyfriend. Wala rin akong ganang maghanap. ‘Yong mga kaibigan ko pinipilit na ako. Kasi sayang naman daw ang aking ganda kung wala akong boyfriend. Uunahin ko pa ba ang paghahanap ng boyfriend eh, naghihirap na nga kami sa buhay. Uunahin ko muna ang pamilya ko bago ang lalaki.

“You're too excited,” natatawang sabi niya. Nang lumingon ako sa kanya ay nakita kong lumabas ang maliit na dimple niya. Shit! Ang hot tingnan! Ang pogi talaga ni Ninong!

“By the way, how’s your mom?” tanong niya. Muli kong tinuon ang aking atensyon sa daan.

“Mula nung mamatay si Tatay hindi na po namin makilala si Nanay. Palagi pong wala sa bahay. Kung uuwi man ay lasing,” paliwanag ko sa kanya. Bumuntong-hininga ako bago nagpatuloy sa pagsasalita. “’Yong kita niya po para lang din sa kanya, kulang pa nga po kasi minsan sa akin pa siya nanghihingi ng pera. Kapag binibigyan ko po, uubusin lang din naman sa sugal at alak,” pagsusumbong ko kay Ninong. Bata pa ako, pero ang bigat na ng responsibilidad ko sa buhay. Parang pasan ko na ang mundo. Ako ‘yong sumalo sa responsibilidad na sana ay gagawin ng aking mga magulang. Hindi ko alam kung bakit kailangang mangyari sa akin ‘to. Sana sa ganitong edad, nag-eenjoy pa sa buhay. Pero ako, wala. Hindi na maka-enjoy dahil sa responsibilidad ko.

“I always give her money. Your mother comes to the house to ask for help. I thought the money I give her goes to you and your siblings,” ramdam ko ang pagkadismaya sa boses ni Ninong Dwayne.

Ilang beses kayang nanghingi ng pera si Nanay sa kanya at ginamit niya kami? Tapos wala man lang kaming natanggap. Pinagbigyan ko si Nanay noon, pilit ko siyang inintindi kasi nawalan siya ng asawa. Pero hindi niya man lang ba kami inisip ng mga anak niya? Na nahihirapan din kami? Hindi na ako magtataka balang araw kung mapuno na ako at mapagsasabihan ko na siya. Kasi hindi lang naman siya ang nawalan. Nawalan din kami ng Tatay.

“Wala pong nakakarating na pera sa amin, Ninong. Hirap na hirap po kami ng mga kapatid ko lalo na po kung wala akong trabaho. Natutulog na lang po minsan na walang laman ang tiyan,” paliwanag ko sa kanya.

Nasaktan ng sobra si Nanay nang mawala sa buhay namin si Tatay. Maalaga siya sa amin, masaya ang pamilya namin. Pero biglang naglaho ang mga iyon na parang isang bula. Nawasak na lamang bigla ang aming pamilya. At lahat ng responsibilidad ako ang sumalo.

Mahirap, namulat agad ako sa reyalidad ng buhay. ‘Yong pangarap kong makapagtapos ay iniwan ko, binitawan ko. Para maisalba ang pamilya namin. Kinalimutan ko ang sarili ko para sa kanila.

“It's good that you accepted my offer. It's a win win situation for both of us. You'll have money. I'll have a good time,”