PARAUSAN NI NINONG DWAYNE

CHAPTER 1

“Rizza! Wala bang kanin dito?”

Nagising ako dahil sa malakas na kalabog na aking narinig. Kahit antok na antok pa ako ay sapilitan akong bumangon upang silipin kung ano ‘yon.

Humihikab pa ako habang palabas ako ng aking kwarto. Kakauwi ko lang galing sa aking trabaho at hindi pa ako nakakatulog ng maayos.

Naabutan ko doon si Nanay na nakaupo sa lumang sofa namin. Ang mga kaldero at kawali ay nagkalat sa sahig. Ang aming mga pinggan at kutsara ay nakita ko rin hindi kalayuan sa kinauupuan ni Nanay.

Pagod akong tumitig sa aking ina. Pumunta siya kahapon sa isang kaibigan niya upang maglaba pero umaga na nang makauwi ito. At alam kong wala rin itong dalang pera dahil inubos na naman sa sugal at alak.

Simula nang mamatay ang aking ama ay naging ganyan na si Nanay. Palaging naglalasing, hindi nananatili rito sa bahay namin.

Kahit inaantok pa ako pinulot ko isa-isa ang mga nagkalat na mga gamit. Buti na lang at hindi babasagin ang aming pinggan, gawa lang ito sa plastic kaya kahit saan lumipad ay hindi nasisira.

Unti-unting minulat ni Nanay ang kanyang mga mata.

“Bakit walang pagkain? Hindi ba kayo nag-iisip na may ina pa kayo at hindi n’yo man lang ako tinirhan ng pagkain?” naiinis na wika nito.

Isang beses lang sa isang araw kumain ang dalawang kapatid ko kahapon. Madaling araw na akong nakauwi kaya tulog na sila. Natulog silang walang laman ang tiyan. Nagtrabaho pa kasi ako para makabili ako ng bigas.

“Wala naman po kaming kinain kagabi, Nay. Madaling araw na po akong umuwi kanina kaya hindi pa ako nakakapagsaing. May bigas na po d’yan, Nay. Matutulog lang po ako saglit. Kayo na lang po ang magsaing,” mahinanong sabi ko. Pinagpatuloy ko ang pagdampot sa mga pinggan at nilagay iyon sa ibabaw ng lababo namin.

“Ako pa ang uutusan mong magsaing? Kung sapakin kaya kita d’yan? Kita mong pagod ako!” malakas na sigaw nito.

Ganoon palagi ang nangyayari sa bahay. Dalawang taon ng wala ang ama ko, at dalawang taon na ring ganyan ang ugali ng aking ina.

Araw-araw akong may trabaho. Hindi ako pwedeng magpahinga dahil ako na ang bumubuhay sa pamilya namin.

Pagod na pagod pa rin ako nang pumasok ako sa loob ng bar. Nagtatrabaho ako bilang isang waitress dito.

“Good evening, Miss! Ang ganda mo naman! Upo ka muna saglit dito,” sabi ng isang matandang customer. Sa ilang buwan ko rito ay medyo nasasanay na ako na may makakaharap ako ng ganitong klaseng customer.

“Pasensya na po, Sir. Bawal po kasi. May trabaho pa po ako,” sagot ko sa kanila. Nanatili akong mahinahon kahit pinagmumura ko na siya sa isip ko.

“Sige na. Saglit lang naman, bibigyan pa kita ng pera,” aniya. Nagtawanan ang mga kasama niya. Lima silang nandito. Halatang maraming mga pera, ang daming mga alahas na nakakabit sa katawan nila. Parehas ding malalaki ang mga tiyan.

“Hindi po pwede, Sir. Pasensya na po,” magalang na sabi ko.

Tatalikod na sana ako upang umalis nang maramdaman ko ang paghawak nito sa aking pulupulsuhan.

“Alam mo, ayaw na ayaw ko sa lahat ay tinatanggihan ako,” maagas na sabi nito. Sinubukan kong tanggalin ang aking kamay ngunit mahigpit ang kapit nito sa akin.

“Pasensya na po, Sir. Hindi po pwede. Bitawan n’yo po ako dahil may tatapusin pa po akong trabaho, Sir,”

Tinabig ko agad ang kamay niya nang akmang ihahawak niya iyon sa aking pisngi.

“Aba’t! Matapang ka, ah?” malakas na sigaw niya. Nakukuha na namin ang atensyon ng ibang customer.

“Bitawan niyo po ako, Sir! Nasasaktan na po ako,” mahinahong wika ko. Kailangan kong manatiling kalmado.

Nabitawan ko ang tray na aking hawak nang hinawakan niya ang aking buhok gamit ang bakanteng kamay niya at hinila iyon. Nakaponytail ang aking buhok, at isang hila niya lang ay natanggal agad ang tali.

“Sir, hindi na po pwede itong ginagawa niyo. Pwede ko po kayong ireport sa manager namin,” wika ko.

Napasigaw ako nang muli nitong hinila ang aking buhok.

“Let go,” isang malamig at pamilyar na boses ang aking narinig. Sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng boses na iyon.

“At sino ka naman? Akin na ‘to. Maghanap ka ng iba. Matagal ko ng nagugustuhan ang babaeng ito. ‘Wag kang mangialam dito ako ang nauna sa kan-

Hindi na nito pinatapos ang sasabihin nung matanda dahil mabilis niya itong sinugod ng suntok.

“Ninong Dwayne!”