บทที่ 2

มนันย์โอเมก้าน้อยนอนหลับตาพริ้มข้างมารดา ที่ตอนนี้มีแต่สายระโยงระยางเพื่อต่อลมหายใจให้เจ้าของร่างที่อยู่ปากปล่องหุบเหวแห่งความตาย ‘มานัส’ เป็นโอเมก้าชายรุ่นน้อง เป็นน้องรหัสโอเมก้าเพียงคนเดียวของเจ้าสัวพิสิฐชัย สมัยตอนเรียนมหา’ ลัยทั้งสองเป็นพี่น้องสายรหัสที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่เสมอมา ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ได้พบเจอกันอีกเลยจนกระทั่งไม่กี่สัปดาห์ก่อน พิสิฐชัยได้รับสายจากเบอร์แปลกที่เขาไม่คุ้นเคย ก่อนจะกดรับสายเผื่อว่าเป็นคู่ค้าแต่ทว่ากลับต้องตกใจเมื่อปลายสายเอ่ยแนะนำตัวพร้อมเอ่ยขอร้องเสียงกระท่อนกระแท่นขาดหายแทบฟังไม่ได้ศัพท์

เมื่อเจ้าสัวพิสิฐชัยเดินทางมาถึงโรงพยาบาลก็ต้องพบกับความอดสูร่างกายโอเมก้าที่เคยเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลบัดนี้เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกผมที่เคยดกดำนิ่มสลวยไม่กี่ปีก่อนหน้าเหลือเพียงไม่กี่หย่อมดวงหน้าตอบตาลึกโบ๋หายใจอ่อนแรงใกล้ร่วงโรยเต็มทีพิสิฐชัยจำได้ว่าน้องรหัสมาจากครอบครัวคนชั้นกลางแต่หลังจากเรียนจบก็ไม่ได้ติดต่อไปมาหาสู่กันอีกไม่คิดว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอเขาจึงตัดสินใจรับเด็กทารกที่ลืมตาดูโลกเพียงไม่กี่วันมาอุปการะ

“ฝะ…ฝากดูแลมนันย์ด้วยนะครับ” ลำคอตีบตันเปล่งเสียงยากลำบากแต่เจ้าตัวก็ฮึดแรงเฮือกสุดท้ายเอื้อนเอ่ยคำขอจากอัลฟ่าตรงหน้าหากไม่ใช่คนนี้แล้วมานัสเองก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครที่ไหนอีกน้ำตาไหลเป็นสายจนหมอนเปียกชุ่มก่อนสัญญาณการเต้นของหัวใจจะแผ่วเบาจนหยุดเต้นไปในที่สุดหัวใจดวงนี้ฮึดเต้นอดทนรอจนวินาทีสุดท้ายที่ผู้เป็นมารดาได้เอ่ยฝากฝังลูกชายกับใครสักคนและเป็นคนเดียวที่มานัสไว้ใจฝากฝังให้อุ้มชูดูแลแทนเขาที่ไม่มีโอกาสได้ทำหน้าที่นั้น

พิสิฐชัยสืบสาวราวเรื่องทั้งหมดจากคนรอบตัวและพยาบาลที่คอยดูแลมานัสตลอดการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ครอบครัวของมานัสตกอับธุรกิจล้มละลายเลยทำให้โอเมก้าที่เกิดมาสุขสบายต้องผันตัวมาขายตัวอยู่หลายปีจนพลาดท่าท้องไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กซ้ำร้ายไปกว่านั้นตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะที่ 3 คุณหมอแนะนำให้มานัสเอาเด็กออกเพื่อที่จะได้ทำการรักษาและบำบัดด้วยคีโมแต่โอเมก้าหนุ่มกลับปฏิเสธเพราะลึกๆแล้วมานัสก็ตัดใจฆ่าเด็กคนนี้ไม่ลง

มานัสพร่ำบอกตัวเองว่าชีวิตที่เหลืออยู่ก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็นเพื่อนฝูงที่เคยคบค้าสมาคมต่างก็หมางเมินไหนจะหนี้ที่พ่อกับแม่ต่างก็ทิ้งไว้ให้หลังจากธุรกิจล้มละลายพวกเขาทั้งสองเลือกตัดช่องน้อยแต่พอตัวคิดว่าเงินประกันชีวิตจะพอต่อลมหายใจให้บุตรชายเพียงคนเดียวแต่ทว่าทั้งคู่คิดผิดมหันต์นอกจากมานัสจะไม่ได้รับเงินประกันชีวิตแล้วยังได้รับมรดกหนี้ที่เหลืออีกด้วยสมบัติทุกชิ้นต่างทยอยขายออกไปเพื่อต่อลมหายใจให้กับลูกหนี้โอเมก้าที่จนตรอกขายจนสิ้นเนื้อประดาตัวก็ยังไม่พอชดใช้จึงหันมาขายตัวในที่สุด

ร่างกายที่สวยสดสมวัยกลับร่วงโรยก่อนวัยอันควรเขาทนรับแขกหลายคนบางคืนตั้งแต่เที่ยงวันจนฟ้าสางหวังเพียงอยากหลุดพ้นวงจรนี้อยากจะเก็บเงินเริ่มต้นชีวิตใหม่ชีวิตที่ไม่มีหนี้ความฟุ้งเฟ้อที่มีเหลือเพียงกินอะไรก็ได้ให้อิ่มท้องอยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่หลบแดดหลบฝนพ้นเป็นใช้ได้กล้ำกลืนฝืนทนขายเรือนร่างที่เป็นสมบัติติดตัวเพียงชิ้นสุดท้าย

โชคดีมักมาพร้อมกับความโชคร้ายมานัสได้คบหากับลูกค้าคนหนึ่งหลังจากนั้นจึงกลายมาเป็นแม่บ้านแต่ทว่าความรักของเขาไม่ได้ราบรื่นมากนักเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะเข้าพิธีหมั้นถูกผู้ใหญ่ทางบ้านจับคลุมถุงชนโอเมก้าที่คว้ามาจากซ่องจะเหมาะสมกับอัลฟ่าผู้เพียบพร้อมได้อย่างไรมานัสรู้ตัวดีจึงจำใจตัดรอนความสัมพันธ์นั้นเพื่อให้คนรักได้เจอคนที่ดีกว่าเหมาะสมมากกว่าหากพบเจอใครต่อใครจะเอ่ยแนะนำตัวภรรยาอย่างภาคภูมิก็คงไม่ได้ไม่ว่าจะภูมิหลังของครอบครัวอาชีพที่เคยทำล้วนไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมโลกถล่มต่อหน้าเมื่อพบว่าตัวเองตั้งครรภ์อดีตของเขาคงไม่คู่ควรกับรักแท้ผู้ชายที่วาดหวังจะฝากชีวิตไว้สุดท้ายจำใจต้องเลิกราพอรู้ว่าร่างกายมีอีกหนึ่งชีวิตกำเนิดใหม่ขึ้นมาความคิดมากมายก็ผุดขึ้นมาในสมองลำพังตัวเองยังเอาตัวไม่รอดจะให้เด็กน้อยบริสุทธิ์มาตกระกำลำบากด้วยอย่างไรแต่เพราะพระเจ้าคงอยากให้เด็กคนหนึ่งได้ลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้กระมังจึงทำให้มานัสจำใจเก็บเด็กคนนี้เอาไว้จนคลอดจะฆ่าให้ตายก็ทำไม่ลงเพราะเด็กคนนี้เกิดจากความรักของพวกเขาทั้งคู่แต่แค่ผิดเวลาก็เท่านั้นมานัสได้แต่เอ่ยพร่ำคำขอโทษและอวยพรให้บุตรชายอยู่ในใจ

“ขอให้เขาเป็นที่รัก” ลูกชายของเธอเปรียบเสมือนดอกพีโอนีที่เมื่อเด็ดออกจากต้นแล้วจะเหี่ยวเฉาลงไปในไม่ช้าแต่ความหอมของมันก็รู้สึกคุ้มค่าที่ได้เด็ดออกมาดอมดม

ขอเพียงมีพื้นที่เล็กๆของโลกใบนี้ให้ดอกพีโอนีดอกนี้ได้เบ่งบานและเติบโตหวังว่าตัวเองไม่ได้ขอมากไปขอให้พระผู้เป็นเจ้าเห็นใจและได้ยินคำร้องขอสุดท้ายนี้ด้วยเถิด

แม้ร่างกายจะไม่มีเรี่ยวแรงแต่มานัสก็อยากจะอุ้มลูกชายโอเมก้ามาแนบอกป้อนน้ำนมอุ่นให้อย่างแม่คนอื่นๆแต่มานัสทำได้เพียงมองดูลูกน้อยที่นอนหลับตาพริ้มเหมือนทารกน้อยไม่อยากจะสร้างความลำบากให้มารดาที่กำลังนอนรักษาตัวเจ้าตัวกินนอนเป็นเวลาเลี้ยงง่ายกินอิ่มก็หลับจนเป็นขวัญใจหมอและพยาบาลในวอร์ดกันเป็นแถวกลิ่นกายของลูกชายที่หลับสนิทข้างกายกลับให้มานัสรู้สึกสดชื่นรู้จักปล่อยวางเมื่อร่างกายเปลี่ยนไปตามวัฏสงสารดอกพีโอนีดอกนี้ของเธอเบ่งบานเพื่อเยียวยาร่างกายและหัวใจที่บอบช้ำได้เป็นอย่างดีมานัสทำได้เพียงสูดกลิ่นหอมนี้กักเก็บไว้เต็มปอดเพราะรู้ตัวดีว่าเวลาแห่งความสุขช่วงสุดท้ายของชีวิตได้เดินทางมาถึงแล้ว