Ang Single Mom na Nagpatibok sa Puso ng CEO

MARICAR POV

Alas-kuwatro y medya pa lang ng madaling araw, gising na ako. Agad akong bumangon kahit masakit pa ang likod ko dahil sa nipis ng kutson na tinutulugan namin sa maliit naming apartment. Sa ibabaw ng maliit na lamesa, nakahilera ang mga tupperware na puno ng kutsinta at puto na niluto ko para sa mga o-order ngayong umaga.

May limang taong gulang akong anak, si Liam. Mahimbing pa ang tulog niya habang yakap ang maliit niyang unan. Pagkakita ko sa mukha niya, parang nawala agad ang antok ko. Kinuha ko ang bimpo at marahang pinunasan ang pawis sa noo niya. Kaya kong gumising nang maaga at magtrabaho nang maghapong pagod dahil sa kaniya. Siya ang dahilan kung bakit hindi ako puwedeng sumuko. Pero habang inilalagay ko sa eco-bag ang mga paninda ko, napatingin ako sa papel na nakasingit sa ilalim ng basahan malapit sa p***o.

Notice of Eviction.

Tatlong araw na lang ang ibinigay sa amin para makaalis dito kapag hindi ko nabayaran ang tatlong buwang atrasadong upa. Bigla kasing halos dumoble ang singil ng landlady nang walang pasabi. Saan naman ako kukuha ng libo-libong piso sa loob ng tatlong araw? Ang kinikita ko sa pagbebenta ng kakanin at kung anu-anong raket ay sapat lang para sa pagkain namin at gatas ni Liam.

Napahinga ako nang malalim habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Pakiramdam ko, anumang oras ay puwedeng sumabog ang dibdib ko sa sobrang pag-aalala. "Kaya mo 'to, Mara. Huwag kang susuko," bulong ko sa sarili ko habang isinusuot ang luma kong tsinelas.

Kailangan kong magmadali dahil may malaking delivery ako ng kakanin at home-cooked bento meals sa isang executive building malapit sa BGC ngayong umaga. Mas malaki ang bayad sa order na iyon, kaya kahit halos hindi na ako makatayo sa sobrang puyat, pinilit kong buhatin ang dalawang mabibigat na insulated bag palabas ng apartment.

Medyo malayo ang nilakad ko bago ako nakasakay ng jeep. Pagkababa, naglakad ulit ako papunta sa entrance ng isang mamahaling residential at commercial tower. Malamig ang hangin at mukhang uulan na naman. Madilim ang langit, bagay na bagay sa bigat ng nararamdaman ko.

Pero bago pa ako makarating sa glass doors ng building para ihatid ang order, may pamilyar na boses na biglang tumawag sa akin.

"Mara?"

Natigilan ako. Nang lumingon ako, muntik ko nang mabitawan ang mga dala kong bag. Si Lance. Ang ex-husband ko na nangako noon na hindi niya ako pababayaan. Kasama niya ang bago niyang asawa na si Chloe, anak ng isang sikat na contractor sa siyudad. Nakatayo sila sa tabi ng isang mamahaling itim na kotse. Pareho silang mukhang bagong labas sa isang luxury magazine sa sobrang mamahalin ng suot nila, habang nakahawak si Chloe sa braso ni Lance na para bang ipinagmamalaki nila ang buhay na mayroon sila ngayon.

Huminto sila sa harap ko. Mula ulo hanggang paa, sinuri ni Lance ang itsura ko—ang kupas kong T-shirt, ang buhok kong basta na lang itinali gamit ang lumang scrunchie, at ang mga braso kong may bakas pa ng harina. Kitang-kita ko sa mukha niya ang pandidiri.

"Totoo nga pala ang balita," sabi ni Lance habang nakangising nang-iinsulto. "Ikaw pala 'yong nag-aabang dito para magbenta ng murang pagkain? Ang layo na talaga ng narating mo mula nang iwan kita. Look at you. Para kang basahan."

Napasinghap si Chloe at tinakpan ang bibig niya, kunwari ay nagulat sa sinabi ng asawa niya. Pero halata naman sa ngiti niya na natutuwa siya sa nangyayari.

"Huwag mo namang laitin si Mara, hon," sabi niya sa malambing na boses. "Naghahanap-buhay lang naman siya nang marangal. Kahit na alam naman nating wala talaga siyang mararating sa buhay kung nagpatuloy siyang umasa sa iba."

Naramdaman kong umiinit ang mga mata ko, pero pinilit kong itaas ang baba ko. Ayokong makita nilang nasasaktan ako. "Kung wala kayong ibang sasabihin kundi insultuhin ako, puwede ba? May kailangan akong ihatid. Wala akong oras para sa inyo."

Hahakbang na sana ako palayo nang biglang humarang si Lance sa daraanan ko. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit kaya napaaray ako sa sakit.

"Teka muna, Mara. Huwag kang umalis agad. May napag-usapan na tayo dati, hindi ba? Tungkol kay Liam," sabi niya. Nagbago ang tono ng boses niya, at ang mga mata niya ay parang nagbabala na may masama siyang balak.

Biglang uminit ang ulo ko. "Anong tungkol sa anak ko? Sinabi ko nang sa akin si Liam! Wala kang karapatan—"

"Karapatan ko bilang ama!" putol niya sa sinasabi ko. Mas hinigpitan pa niya ang hawak sa braso ko. "Tingnan mo nga ang sitwasyon mo ngayon. Nakatira kayo sa isang apartment na parang iskwater at malapit na kayong palayasin. Wala kang maayos na trabaho. Umaasa ka lang sa kung anu-anong raket! Sa susunod na linggo, magsasampa ako ng petisyon para makuha ko si Liam sa'yo. Hindi mo kayang ibigay ang magandang kinabukasan na deserve ng anak ko. Kami ni Chloe ang makakapagbigay sa kaniya ng magandang buhay, hindi ang isang tinderang tulad mo."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi pa ba sapat na kinuha niya ang lahat ng mayroon ako noon? Pati ba naman ang nag-iisa kong anak na dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban ay gusto pa niyang agawin?

"Wala kang kwenta, Lance! Hinding-hindi ko ibibigay sa inyo ang anak ko!" sigaw ko sa mukha niya. Hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilang tumulo.

"We'll see about that," malamig niyang sagot.

Bahagya niya akong itinulak bago tumalikod at sumakay ulit sa mamahaling kotse kasama si Chloe. Wala man lang silang pakialam sa akin habang paalis sila. Naiwan akong nakatayo sa gilid ng daan, hawak pa rin ang mga bag ng pagkain na kailangan kong ihatid.

At sa mismong sandaling iyon, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Napayuko ako habang yakap-yakap ang mga dalang bag. Maya-maya, napaupo na lang ako sa basang sementadong sahig sa labas ng malaking gusali. Wala na akong pakialam kung madumihan ang damit ko o kung pinagtitinginan na ako ng mga taong dumadaan. Sobrang bigat ng dibdib ko. Pakiramdam ko, paulit-ulit akong sinasaksak sa tuwing naiisip ko ang banta ni Lance na aagawin niya si Liam sa akin.

Wala na akong pera. Mawawalan pa kami ng tirahan. At ngayon, gusto pa nilang kunin ang anak ko.

Sa dami ng problemang sabay-sabay na dumating, hindi ko na alam kung saan ako magsisimulang bumangon. Pakiramdam ko, ito na ang pinakamasamang araw ng buhay ko.

Wala na akong natira. Wala na akong malapitan.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng pinagdaanan ko, hindi ko alam kung kaya ko pa bang lumaban.