CHAPTER 2

HINDI DAPAT.  PERO KAHIT anong pilit ang gawin kong pagkukunwari, bakit hindi ako masaya sa ipinagtapat sa akin ni Ate Lindsay? Iyon ang paulit-ulit na tanong ni Aubrey sa kanyang utak kung kaya’t makailang beses niyang ipiniling ang ulo pakaliwa at pakanan.  Pinipilit niya ang sariling makatulog ngunit hindi siya dalawin ng antok.  Hanggang ngayon ay masakit na masakit ang dibdib niya na para bang ilang beses siyang sinasaksak habang iniisip na magkakaanak na ang Ate Lindsay niya at si Anthony.  Ang dami namang ibang babae, bakit ang kapatid pa niya ang pinili nitong pakasalan?

Pero gusto niyang unawain ang sitwasyon.  Saka siya na nga itong nagkasala, siya pa ba ang may karapatang manumbat?  Gaya nga ng paliwanag ng Ate Lindsay niya, hindi nito ginusto ang sitwasyon.  Nagkataon lamang na dinamayan nito si Anthony sa oras ng kailangan nito ng karamay.  At nahulog ang loob nito dito.

Masisisi ba niya ang kanyang Ate Lindsay? Kahit naman sinong babae, mahuhulog talaga ang loob sa isang gaya ni Anthony.

 And yet nagawa ko itong talikdan sa mismong araw ng aming kasal?

Bumangon siya at naupo sa gilid ng bintana ng kanyang kuwarto.  Mula duon ay tanaw ang garden nila sa labas.  Matagal siyang nakatingin sa kawalan.  Hanggang mamataan niya si Devorah na inihahatid palabas ng gate si Hector.

Huh, buong akala niya ay kanina pa nakaalis si Hector?  Ngayon pa lang pala ito uuwi ng bahay nito? Si Doctor Hector Bonifacio ay isang neurologist na ipinakilala sa kanila ni Devorah ten years ago.  Actually, sa kanyang Ate Lindsay ito inirereto ni Devorah pero sa kanya ito nagkaroon ng interes.  Guwapo si Hector, mabait at napakamaaalalahanin.  Almost perfect nga dahil ni minsan ay hindi pa niya ito nakitang nagalit.  Maski nga nuong nasa Amerika pa sila at sinasamahan siya nito sa pagpapagamot, napakatiyaga nito sa kanya.  Ni minsan man ay hindi niya ito naringgan na nagreklamo.  Kaya nga nang magpropose ito, kahit may pagdadalawang isip pa siyang nararamdaman ay tinanggap na rin niya ang proposal nito.

GUSTO NIYANG MURAHIN ANG KANYANG SARILI. Bakit ba apektado siya nang muli nilang pagkikita ni Aubrey?  Damn.  At nagawa siya nitong harapin ng ganun-ganun na lamang?  Na para bang wala itong malaking kasalanang nagawa sa kanya?  Napangisi siya, punong-puno ng pait ang kanyang mga labi, naalaa niya ang engagement ring na suot-suot nito.

Wish nya lang na hindi nito gawin kay Hector ang ginawa nito sa kanya.  Natatandaan pa niya ang pakiramdam nang makatanggap ng message mula kay Aubrey; ‘I’m sorry, hindi ko pala kayang lokohin ang sarili ko.  Alam mo naman siguro ang totoong dahilan kung bakit ako nakipagrelasyon saiyo, hindi ba? Pero hindi ko pala kayang patuloy na dayain ang sarilli ko.  Hindi kita mahal kaya kalimutan mo na lang ako.’

Muntik na niyang ibato ang bote ng alak na hawak niya, kung hindi pa pumasok sa loob ng library si Lindsay at kuhanin sa kanya ang boteng hawak niya, baka ngayon ay nakakalat na sa sahig ang basag na bote.  “You’re drinking again?” Mahinahong sabi nito sa kanya.

Nagi-g-guillty siya.  Si Lindsay na handang ibigay sa kanya ang lahat-lahat para lang matiyak na wala na siyang kailangang hanapin pa.  Si Lindsay na alam nito kung ano ang totoong damdamin niya pero never siyang sinumbatan bagkus ay nandito lang ito sa tabi niya, handa siyang unawain sa lahat ng bagay.

What am I doing?

Bakit hindi ko na lamang ilaan ang damdamin at pagmamahal ko sa taong deserve niyon?  Bakit ba iniaksaya ko ang sarili ko sa isang walang kwentang tao?

Hiniwakan ko sa bewang si Lindsay at iniupo ko ito sa aking mga hita, saka isinubsob ko ang aking mukha sa dibdib nito, “I’m sorry,” halos paanas ko lamang na sambit dito.

Naramdaman ko ang paghagod nito sa aking ulo, “Naiintindihan kita,” sabi nito.  Mas lalo akong nakaramdam ng guilt.  Ano pa bang kailangan kong hanapin, heto si Lindsay, mapagmahal, maaalalahanin, maasikaso, a perfect wife, at higit sa lahat, hindi ako ginagago.  Sira ulo lang talaga ako, daing niya sa sarili, nag-angat siya ng mukha at tinitigan ang mga mata nito.

Sa lahat-lahat ng mga naging kasalanan niya rito ay gusto niyang paulit-ulit na humingi ng pasensya.  Pero bakit habang tinititigan niya ito, paulit ulit na nanunuot sa isipan niya ang mukha ni Aubrey?

“May good news nga pala ako saiyo,” masayang sabi ni Lindsay sa kanya.

Kumunot ang nuo niya.

Mula sa bulsa ng suot nitong bestida ay may inilabas ito.

“I’m three months pregnant, Anthony.  Magiging tatay ka na!”

Napakurap-kurap siya.

“M-magiging tatay na ako.  B-buntis ka?”

Niyakap ni Lindsay nang buong higpit si Anthony, “Oo, Anthony.  Sa wakas, nagbunga na rin ang lahat.  Ang tagal kong hinintay ito.  . .”

Hindi niya alam ang eksaktong mararamdaman ng mga oras na iyon.  Nunit nakikita niya sa mga mat ani Lindsay ang ganap na katuwaan kung kaya’t kahit na paano ay naibsan ang bigat ng kaloobang nararamdamlan niya.