MasukTiffany’s POVHindi ako agad nakahinga.Kahit nakalabas na si Javier.Kahit nagsara na ang pinto.Parang naiwan pa rin siya dito.Sa bawat salita.Sa bawat tanong.Sa bawat tingin niya sa akin na parang… may karapatan siya.At iyon ang pinaka-delikado.Dahil kung magpapatuloy pa siya baka ako ang bumigay.Napapikit ako.Mahigpit.Pinipigilan ang sarili.“Anak…”Mahina ang boses ni Mommy.Nagmulat ako.Nandito pa pala siya.Nakatingin sa akin.Nag-aalala.At doon ko na-realize—hindi lang pala ako ang nahihirapan.“Tiffany,” lumapit siya, marahan. “Anong nangyayari? Naalala ka na ba niya?”Tahimik lang ako.Hindi ko alam kung saan magsisimula.Dahil kahit ako hindi ko na rin alam kung paano ipaliwanag ang gulo na ‘to.“Si Javier…” dagdag niya, “…bakit parang—”“Mom.”Mahina.Pero pinutol ko siya.Ayokong marinig.Ayokong ipangalan.Dahil kapag ginawa ko mas magiging totoo.Huminga ako ng malalim.At saka ako tumingin sa kanya.Diretso.“Kailangan kong umalis.”Nanigas siya.“What?”“Af
Javier’s POVHindi ako nagtagal.Dapat sandali lang.Bibili lang ako ng pagkain, babalik agad pero hindi ko magawa.Hindi ko maipaliwanag.Parang may humihila sa akin pabalik.Parang may mali.Pagdating ko sa floor, huminto ako.Hindi ako agad pumasok.Kasi may narinig ako.Mga boses.Sa labas ng kwarto.At kilala ko kung kanino galing.“…kung lumabas na si Javier ang ama…”Nanigas ako.Parang may sumabog sa tenga ko.Hindi ako gumalaw.Hindi ako huminga.“…ano ang gagawin mo sa anak ko?”Boses ng isang babae.Pamilyar.Veronica.Ang alam ko siya ang mommy ni Cyanne.At sa isang segundo nawala ang lahat ng ingay sa paligid.Ama?Ako?Hindi pwede.Hindi“…then the child is a Villamor.”Mom.Diretso.Malamig.Sigurado.At doon tuluyan akong nanlambot.Napaatras ako ng isang hakbang.Hindi nila alam na naririnig ko.At sa totoo lang hindi ko rin alam kung gusto ko pa bang marinig.Pero hindi ako makaalis.Parang nakapako ako sa lugar.“…at hindi mo kukunin ang bata at iiwan ang anak ko—”
Tiffany’s POVTahimik ang kwarto.Mas tahimik kaysa kanina.Hindi dahil payapa kundi dahil wala si Javier.“I’ll just grab something to eat,” sabi niya kanina, marahan ang boses, parang ayaw akong iwan pero kailangan.At bago pa ako makapagsalita, nakalabas na siya.Ngayon… naiwan ako.At hindi ako nagkamali.Dahil ilang segundo lang ang nakalipas nang bumukas ang pinto.At pumasok siya.Si Scarlett.Hindi siya nagmamadali.Hindi rin siya galit.Mas delikado.Kalmado.“You agreed awfully fast earlier,” panimula niya, dahan-dahang lumalapit sa kama.Tahimik lang ako.Pinagmamasdan siya.“I didn’t expect that,” dagdag niya, bahagyang nakataas ang kilay.Huminga ako ng malalim.“Because I don’t want trouble. And wala na rin naman akong choice dahil narinig niya yun mismo sayo.”Simple.Diretso.Napangiti ako ng kaunti.“Two weeks,” sabi niya, tuluyang tumigil sa gilid ng kama ko. “We proceed with the paternity test.”Diretso.Walang paligoy-ligoy.Tiningnan ko siya ng maayos.“At pagkata
Isabella’s POVHindi ito dapat mangyari.Hindi ganito.Tahimik akong nakatayo sa labas ng kwarto.Naririnig ko ang mahihinang boses sa loob boses ni Javier… at ng babaeng dapat matagal ko nang tinanggal sa eksena.Cyanne.Napapikit ako sandali.Pinipilit kong kumalma.Pero sa bawat segundo na naririnig ko siya mas lalo kong nararamdaman na unti-unti kong nawawala ang kontrol.“At saka… may mga naaalala ako.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.What?Nanigas ang katawan ko.Naaalala?Hindi pwede.Hindi pa.Hindi dapat.Dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob.At tuluyang pumasok.“At least you’re awake.”Kalmado ang boses ko.Perpekto.Parang walang nangyari.Pero sa loob magulo.Magulo na.“Why are you here?”Diretso agad si Javier.Walang pag-aalinlangan.At doon ko unang naramdaman may nagbago.Hindi na siya yung lalaking madaling kontrolin.“I’m your wife,” sagot ko.Simple.Matibay.“Nandito ka kaya nandito rin ako.”Pero kahit sinasabi ko iyon hindi na ako sigurado
Tiffany’s POVHindi pa rin ako makagalaw.Nakatayo lang ako sa harap ni Javier habang nakatingin siya sa akin na parang may hinahanap parang may gustong alalahanin pero hindi niya maabot.“Did we… love each other?” Mahina niyang tanongAt kahit handa na ako sa tanong na ‘yon… iba pa rin kapag narinig mo na.“You were my everything.” Halos pabulong kong sagot.At nakita ko kung paano nagbago ang mukha niyakung paano siya nasaktan kahit hindi niya alam kung bakit.Pero bago pa kami makapagsalita ulit—“Hindi mo ba talaga titigilan ang asawa ko? Sinabihan na kita sa loob diba?”Nanigas ang katawan ko.Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.Isabella.Dahan-dahan akong humarap.Nakatayo siya ilang hakbang lang ang layo sa amin. Mas matalim ang tingin. Mas galit. Mas hindi na kontrolado.“At dito ka pa talaga sa harap niya?” dagdag niya, malamig. “Wala ka talagang hiya.”“Isabella—” putol ni Javier.Pero hindi siya pinansin.Sa halip, lumapit siya sa akin.Isang hakba
Tiffany’s POVTahimik.Pero hindi ito yung tahimik na payapa.Ito yung tahimik na parang may sasabog anumang segundo.Nakatayo sa harap ko si Isabella. Matigas ang tindig niya. Perpekto ang mukha. Kontrolado ang emosyon.Pero kita ko.Galit.Takot.At higit sa lahat ang pagkataranta.Hindi ako tumayo.Hindi ako umatras.Hindi na.Hindi na ako yung babaeng kayang balewalain. Lalo na kung alam kong tama ang pinaglalaban ko.“Sabihin mo kung sino ako sa kanya.”Mahina ang boses ko.Pero diretso.Walang panginginig.Saglit siyang natahimik.Kita ko kung paano siya nag-isip.Kung paano niya pinili ang susunod niyang galaw.“Walang dapat ipaliwanag,” sagot niya, malamig. “Hindi siya importante.”Parang may kumurot sa dibdib ko.Pero hindi ako nagpakita.Hindi ako bumigay.Bago pa ako makasagot napahawak si Javier sa ulo niya.“Javier?” sabay naming tawag.At doon napatingin ako kay Isabella.Sandali lang.Pero sapat.Pareho kaming may karapatan.At yun ang hindi niya matanggap.“Stop.”Mahi
Cyanne’s POVNanatili akong nakasandal sa pinto, hinihingal ng bahagya. Ramdam ko pa rin ang init ng halik niya sa labi ko.Dahan-dahan siyang lumayo, pero hindi tuluyang bumitaw. Nasa magkabilang gilid pa rin ng mukha ko ang mga kamay niya.“Hindi ko na kayang magpanggap na wala lang,” mahina niya
Cyanne’s POVBumaba ako sa office area ng warehouse, hawak ang bag ko habang nagpaalam sa mga kasamahan ko.“Bye, ingat kayo bukas,” bati ko sa isang kasamahan ko. “See you, Cyanne!” sabay walis ng ngiti nila.Huminga ako nang malalim at sinimulan ang paglakad palabas. Unti-unting lumalamig ang ha
Cyanne’s POVNagising ako nang may naaamoy akong kape. Saglit akong natulala. Hindi ako sanay na may gumigising sa’kin kundi alarm. O ingay ng sarili kong isip.Umupo ako sa kama. Tahimik ang unit. Walang sigawan. Walang mabigat na yabag.Paglabas ko ng guest room, napatigil ako.Nasa dining table
Scarlett’s POV“Ma’am, wala po si Sir Javier sa opisina niya. Sabi po ng secretary niya, pumunta raw po siya sa warehouse.”Nagulat si Scarlett sa narinig.Ano kaya ang iniisip ni Javier? Talagang pupunta pa siya sa warehouse, eh hindi naman iyon ang department niya.Tapos naalala niya andoon nga







