Lahat ng Kabanata ng Paid to Say I Do: Kabanata 1 - Kabanata 10

WARNING!! (SPG)Cyanne’s POVNanlaki ang mga mata ni Javier sa mga salitang binitiwan ko. Ni ako mismo ay hindi alam kung saan nanggaling ang tapang na iyon, o kung anong pumasok sa isip ko para masabi ang ganoon. Marahil ay dala ng nag-uumapaw kong nararamdaman magkakahalong init, kaba, at pananabik. May kakaibang sarap sa bawat sandali, at sa kaibuturan ng puso ko, ayaw kong huminto siya. Ayaw kong maputol ang ginagawa niya.“T-teka… sigurado ka ba?” nag-aalangan niyang tanong, marahil ay nag-aalala na baka pagsisihan namin ito pagdating ng bukas.Pero hindi ko na mapigilan ang nararamdaman ko para akong sasabog.Hindi na ako sumagot. Sa halip, mabilis ko siyang hinagkan. Wala na siyang nagawa kundi tumugon, mas mabilis, mas mariin, tila ba pareho na kaming nilalamon ng init ng sandali.Dahan-dahan kong hinawakan ang laylayan ng kanyang damit at agad itong hinubad mula sa kanya. Dumulas ang aking mga kamay sa kanyang dibdib pababa sa kanyang abs kanina’y tanaw ko lamang ito mula sa

WARNING (SPG) Cyanne’s POV“Anong oras na, Javier? Nasaan ka na ba?” Para na akong nababaliw dito dahil kanina pa ako palakad-lakad sa sala, habang kinakausap ang sarili ko.Paano ba naman kasi, kaninang umaga pa umalis si Javier, hanggang ngayon hindi pa nakababalik. Hatinggabi na, sumabay pa ang lakas ng ulan na may kasamang kulog at kidlat. Hindi naman sa concerned ako sa kanya, pero nag-aalala talaga ako. Baka mamaya may nangyari na pala sa kanya, tapos andito lang ako sa condo niya, prenteng nakaupo.Maghapon lang akong naglinis sa condo niya para hindi naman nakakahiya na nakikitira ako tapos wala pa akong naitutulong dito. Huling message niya sa akin kanina, nasa mansyon na raw siya wala nang sumunod pa. Di ba, sinong hindi mag-aalala doon?Nandito lang ako sa sala, naghihintay na dumating siya. Kaloka, akala mo naman talaga asawa ko yung hinihintay ko.“Huy, anong nangyari sa’yo? Wala ka bang payong at basang-basa ka ng ulan?” natataranta kong sambit habang papalapit sa kanya

Cyanne’s POVNagising ako sa hindi pamilyar na katahimikan. Walang busina sa labas, walang ingay ng kapitbahay ibang-iba sa maliit naming inuupahan noon ni Mama. Sandali akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang maalala kung nasaan ako.Condo ni Javier.Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng kwarto. Diretso ako sa kusina at nagtimpla ng kape, umaasang ang simpleng gawain na iyon ay makapagpapakalma sa isip ko. Malinis ang paligid, halos walang bakas ng ibang tao parang kontrolado ang lahat, kabaligtaran ng buhay kong puno ng biglaang problema.Habang hinahalo ko ang kape, may narinig akong yapak.“Good morning.”Napalingon ako at bahagyang nagulat. Nakatayo si Javier sa bungad ng kusina, bagong gising, simple lang ang suot. Wala ang pormal at malamig na anyo niya. Tao lang siya normal.“Good morning, ah mag luluto sana ko ng almusal natin kaso napansin kong wala ka ng stocks. Kaya nag timpla nalang ako ng kape” sagot ko, may kaunting hiya sa boses.“Ganun ba, hindi kasi ako madalas

Javier’s POV“Ilang beses ko pa ba sasabihin sa inyo na wala akong pakialam sa mana at sa kumpanya n’yo? Bakit kailangan n’yo akong pilitin sa isang bagay na labag sa loob ko?”“Ikaw lang ang nag-iisang anak at tagapagmana namin,” mariing sagot ni Daddy. “Ayaw naming mapunta kung kanino lang ang pinaghirapan namin ng Mommy mo. Hindi naman mahirap ang hinihiling namin kailangan mo lang magpakasal sa lalong madaling panahon para makuha mo ang mana at ang posisyon bilang CEO ng kumpanya natin. Ano ba ang hindi mo maintindihan doon?”“Iyon na nga mismo ang hindi ko maintindihan,” sagot ko. “Bakit kailangang may kapalit bago n’yo ibigay ang mana? Pwede naman n’yo akong gawing CEO kung kailan n’yo gusto hindi naman ako nag mamadali na hawakan ang kumpanya. Bakit ba kayo nagmamadali? Hindi pa naman kayo mamamatay, ’di ba?”“BASTOS KA TALAGA!” sigaw ni Daddy. “Ano, gusto mo bang hintayin mo muna kaming mamatay bago ka magpakasal?”“Matanda na kami, Javier,” biglang sabat ni Mommy. “Gusto lang