FAZER LOGINNagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig.
Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan. Paano ko sasabihin ito kay ninong? Alam kong hindi niya talaga ako inaanak, pero... ano na lang ang sasabihin ng mga tao sa akin? Sa amin pag nalaman nila? Habang naglalakad ako sa kalsada, nakita ko si Marc. Kumaway siya at lumapit sa akin. "Nica—" "Oh! Nagkabalikan na kayo?" Pumantay sa amin si Lily. Napatingin ako sa kasama niya, si ninong. Agad akong nagbaba ng tingin. Magkahawak kamay sila. "Congrats! Bukambibig ka pa naman ng pinsan ko." Natutuwang wika ng babae. Lumingkis siya sa braso ni ninong at kiniskis pa ang dibdib. "Bisita ka minsan sa bahay namin Nica. Double date tayo." Double date? Hindi ko yata kaya 'yon. Kung kasama si ninong, hinding-hindi. Hilaw akong ngumiti sa kanila. "Sige. Una na ako Marc ha? Masama kasi pakiramdam ko." Hindi ko na hinintay pa ang sagot nila at nagpatiuna na ako. Nahihilo ako. Nasusuka na naman ako. Pinipigilan ko lang. "Nica, sandali!" si Brea. "Sama ako sa'yo!" Umakbay siya sa akin nang makahabol ito. "Nahihilo ka na naman ba? Nasusuka? Ba't hindi mo sinabi sa ninong mo na buntis ka?" Umiling ako. "Hindi ko kaya, Brea. Nakita mo naman kanina diba? Iba na naman ang babae niya." "So, balak mong itago sa kanya?" Hinatak ko siya sa loob. Pagpasok sa bahay, tumakbo agad ako sa kusina at nagsuka sa sink. Sinikop niya ang buhok ko at hinagod ang aking likod. "H-Hindi ko kaya, Brea. Hindi niya ako mahal. A-Ako lang ang umamin sa amin kagabi." Lumuluhang sabi ko sa kaibigan. Nasasaktan ako kapag nakikita ko siyang may kasamang ibang babae. Paano pa kapag nalaman niyang buntis ako? "Eh anong plano mo? Malalaman din niya kapag lumubo ang tyan mo—" "Kakausapin ko si Marc." Napapikit ako nang magsuka na naman ako. "What? Makikipagkuntsaba ka sa kanya? Siya ang paaakuin mo sa dinadala mo? Nababaliw ka na ba?" sermon niya sa akin. "Hindi ko alam—uggk!" Hindi ko kaya ang ganito. Nagsusuka ako pero parang walang lumalabas. Puro tubig. Ang sakit-sakit. "Nica! Ipagtimpla mo kami ng kape!" rinig kong sigaw ni ninong mula sa sala. Napatakip ako ng bibig habang umiiyak. "Parausan lang niya ako, Brea." Malungkot itong tumingin sa akin. "Beshy..." niyakap niya ako. Si Brea na ang nagtimpla ng kape ni ninong at iyong kasama niya na si Lily. Lumipas ang mga araw, napansin kong hindi na nagpapalit ng babae si Ninong Alaric. Kasama niya palagi si Lily. Lagi rin silang magkasama sa kwarto at minsan na napadaan ako doon, nakita kong nagse-sèx sila. Masakit. Sobrang sakit para sa akin na makita siyang napapaligaya ng ibang babae. Bumalik ako sa pagla-live. Hindi ko na rin kasi maatim na si Ninong Alaric ang nagbabayad ng hospital bills ni nanay. Sapat na sa akin iyong apat na beses. Natuwa ang viewers ko na bumalik ako. Maraming nagtatanong bakit daw ako nawala, pero wala akong sinagot isa sa kanila. "Mas naging malaman ang susô mo, Miss Red!" "Ang sarap pa rin ng pûke mo, Red! Pa-isa naman dyan oh!" "Miss Red, saan ka ba nakatira? Kakainin ko yang pukè mo." Ilan lang yan sa mga nababasa kong comment. Inungulan ko lang sila. Binulatlat ko ang namamasa kong puke sa harap ng camera at pinasok ang dalawa kong daliri sa butas niyon. Sinabayan ko ng malakas na ungôl dahilan para umulan ng gifts. Napangiti ako. Ginalingan ko pa hanggang sa labasan ako. Tumalsik 'yon sa camera at halos maulol lahat ng viewers. Nanginig ang katawan ko. Tinanggal ko ang daliri ko sa aking puke at dinilaan yon. "It tastes sweet guys." Pang-aakit ko sa kanila at muli na naman silang nambagsak ng gifts. Natigilan ako nang may mapansin ako sa mga nagsesend. Red's husband—ang nickname ni ninong. Nanonood siya. Tapos na ba sila magsèx ni Lily? Pinatay ko agad ang live matapos kong i-cash-in lahat ng nakuha ko. Nagbihis agad ako at lumabas ng kwarto. Pero napatigil ako nang maabutan ko si ninong na nakasandal sa railing. Walang pang-itaas at mukhang katatapos lang nila ni Lily. "Kanina pa po kayo dyan, ninong?" Kinakabahang tanong ko. Hindi siya sumagot agad. "Ba't bumalik ka sa pagla-live? Kailangan mo na naman ba ng pera para sa nanay mo?" Bumaling siya sa akin ng tingin. "Hindi ba't sinabi kong tumigil kana. Sabi ko magsabi—" "Kaya ko na po, ninong. Kapag gumaling na po si nanay aalis na po kami rito." Nagulat siya sa sinabi ko. "Aalis kayo?" "Opo. Maghahanap po ako ng trabaho sa Maynila. Hindi ko po makakalimutan ang pagtulong niyo sa amin. Tatanawin ko po iyon na malaking utang na loob." Hindi makatingin na sabi ko. "Hindi mo man lang ba hihintayin ang kasal namin ni Lily?" Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya. Ikakasal sila ni Lily? "Hindi po ako sigurado. Sa kusina lang po ako." Paalam ko at agad na bumaba. Habang nagmamadaling bumaba, naglaglagan ang mga luha ko. Masakit. Ikakasal na si ninong, habang ako nagdadalang tao. Baka hanggang dito na lang kami. Kinabukasan, sumabog ang balita na ikakasal si Lily at Ninong Alaric. "Besh, ayos ka lang?" si Brea nang pumasok ito sa kwarto ko. "A-Ayos lang ako. Kaya ko naman to mag-isa." Ngumiti ako sa kanya. Niyakap niya agad ako nang mapahagulgol ako. "Kaya ko. Kasalanan ko na nahulog ako sa kanya." Hapon ng magkaroon ng salo-salo sa bahay ni Ninong Alaric. Nasa kusina ako, naghahain sa tray nang biglang sumigaw si Lily. "Alaric, honey! I'm pregnant!" anunsyon nito dahilan para mahulog ko ang babasaging plato. Para akong nabingi. Buntis si Lily. Buntis kami pareho at si Alaric lahat ang ama. "Girl..." Lumapit agad sa akin si Brea. "Ayos ka lang? Si Lily, buntis din." Hindi ko siya pinansin. Kinuha ko ang tray at dinala 'yon sa sala. "Oh my God! Nica, bat dumudgo ang paa mo?!" si Lily pagkatapos kong mailapag ang tray sa lamesa. "Ayos lang po ako." Tumingin ako sandali kay ninong na nakatingin din sa akin. Magsasalita na sana ako nang biglang bumaliktad ang sikmura ko. Kumaripas ako ng takbo kusina at nagsususuka sa lababo. "Alaric..." rinig kong usal ni Brea sa tabi ko. "Beshy, ang ninong mo—" "Are you pregnant?" Nanigas ako pagkarinig sa boses ni ninong. "Buntis si Lily, Nica. Ikakasal na kami." Napapikit ako ng mariin. Nilakasan ko ang loob at matapang na humarap sa kanya. "P-Paano ako ninong? B-Buntis din ako..." "Abort it, Nica."Nanlaban ako. Sa gulat, marahas kong itinulak ang dibdib ni Alaric nang buong lakas. Bahagya siyang napaatras. A playful smirk remained on his lips, as if he had done nothing wrong. Isang malutong na sampal ang lumapat sa kaliwang pisngi niya. Tumagilid ang mukha niya sa lakas niyon. Nabura ang ngisi niya at napalitan ng seryosong tingin, habang ako naman habol ang hininga, nand1diri at nanginginig ang katawan. “Wala kang karapatan! Wala kang karapatang gawin sa akin ‘to, Alaric!” bulyaw ko sa kanya. “Ang kapal ng mukha mo! Akala mo ba nakalimutan ko kung paano mo ako binalewala noon? Akala mo ba sa isang halik mo lang, titiklop na ako? You’re pathetic! You are nothing but a ghost of a mistake I wish I never made!” Nakita ko ang pagtalim ng mga mata niya at pag-igting ng panga nito. “Hindi kita kailangan, Alaric. Hinding-hindi kita kakailanganin. So please, leave me and my life alone!” Mabilis akong lumabas ng banyo, hindi na tiningnan kung sumunod ba siya. Dumiretso ako sa table
Pinaningkitan ko siya ng mata nang balingan ko siya ng tingin. “Hinahamon mo ba ako?” iritang tanong ko. Ngumisi lang ito, tila nag-e-enjoy. “If it sounds like that, then yes, Nica, hinahamon kita. Text him. Sabihin mong magkasama tayo.” Nanginig ang labi ko, hindi dahil sa takot kundi sa naghahalong galit at tensyon. Nagkibit-balikat ako at nagsimulang mag-type. “I’m with Alaric. Namili kami ng tela. Nasaan ka? Sunduin mo ako rito,” reply ko kay Ashi. Sinend ko sa kanya ang location bago ako nag-text ulit. “Date tayo sa labas.” Send. “Ah, so iiwan mo ako?” sarkastikong tanong ni Alaric at namulsa. “Oo, tapos na, ’di ba? Sinamahan na kita, ano pang gusto mo? Look, I have a boyfriend and a life outside work, at alam ko, meron ka rin. Maybe Ali is waiting for you. Iyon na lang sana ang atupagin mo.” Lumayo ako sa kanya nang matanaw ko ang pamilyar na sasakyan ni Ashi na papalapit. Nang tumigil ito sa tapat namin, agad akong pinagbuksan ni Ashi ng pinto mula sa loob. Walang lingon
“What do you want this time, Alaric?” naniningkit ang mga mata kong tanong sa kanya nang mabungaran ko siyang nakasandal sa kanyang kotse habang nilalaro ang susi nito. “Fabric selection? Really? What a lame excuse. I’m not in the clothing line. Bags ang focus ko, Alaric. Anong kinalaman ko sa tela para sa damit?”Ngisi-ngisi siyang lumapit sa akin. Bahagya akong napaatras, kasabay ng mabilis na pagkabog ng dibdib ko sa hindi maipaliwanag na dahilan.“Still, you got here even if you knew,” he countered, his voice smooth like velvet. “Hindi ba pwedeng gusto ko lang ng tulong mo? And besides, we’re partners, right? I want to hear your opinion on what fabrics you want for our collab. It should be a masterpiece, Nica.”I scoffed, trying to hide the fact that his presence was starting to overwhelm me. “Then what are you waiting for? Let’s go.”Hindi siya sumagot, sa halip ay mabilis siyang umikot patungo sa passenger side at pinagbuksan ako ng pinto. Nanatili siyang nakatayo roon, hinih
Nanigas ako sa kinatatayuan ko, hindi makapaniwala. All those years. All those nights I cried, thinking he was building a family with someone else while I was left struggling, drowning in hardship and longing. Lahat ng galit na itinanim ko, lahat ng rason kung bakit ko siya pilit na itinaboy… gumuho sa isang iglap.Hindi ko magawang i-proseso. Pabalik-balik sa isip ko ang sinabi niya, parang sirang plaka.“Leave, Alaric. Please,” mahina kong sabi, halos pabulong na lang dahil sa bigat ng rebelasyon niya.“Nica—”“Umalis ka na!” sigaw ko, kasabay ng pag-agos ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan.Hindi na siya nakipagtalo. Tinitigan niya lang ako, may halong sakit at pagsisisi, bago dahan-dahang lumabas ng opisina. Pagkasara ng pinto, tuluyan akong napaupo sa sahig. The silence in the room felt as if it were screaming in my ears.Iyong katotohanang hindi niya pala tunay na anak si Ali, hindi nagpagaan ng pakiramdam ko, lalo lang nitong ginulo ang isip ko.Paano na si Ashi? Paano an
"Anong ginagawa mo rito?" tanong ko nang mahagip ng mata ko si Alaric na nakasandal sa frame ng pinto ng opisina ko. "Hindi ba't sinabi ko na sa tawag na busy ako? Hindi ka ba makaintindi? Alin doon ang mahirap unawain? Ang kulit mo rin, 'no?"Pumirma muna ako sa huling folder bago siya hinarap. Pero nang makita ko siyang nakangiti nang pilyo, mas lalong uminit ang ulo ko. Busy-ng busy na nga ako dahil sa mga demands niya sa collaboration namin, tapos nagawa pa niyang pumunta rito? The audacity!Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Baka kasi makalimutan kong katrabaho ko ang lalakeng 'to at kung ano pa ang magawa ko."Ano bang pakay mo rito? Naliligaw ka ba?" masungit kong tanong.Sa halip na sumagot, pumasok siya at dahan-dahang isinara ang pinto. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Bakit kailangang i-lock? Pinagpawisan ako bigla kahit malakas ang aircon. Pagod na nga ako sa trabaho, dadagdag pa siya sa iisipin ko."Ganoon ba karami ang demands ko para mapagod ka nang
Ipinatong ko ang mga sketches sa mesa nang may diin. I tried to keep my explanation steady as I talked about the textures, color palettes, and the fusion of leather and fabric. Ngunit mahirap mag-focus dahil pakiramdam ko, bawat galaw ko, nararamdaman ko ang mapanuring titig ni Alaric. Hindi siya sa papel nakatingin, kundi sa akin nakatingin.Kung pwede ko lang siya sawayin, kaso... nasa kalagitnaan kami ng trabaho.“The transition from the strap to the bodice of the dress should be seamless,” paliwanag ko, itinuturo ang isang bahagi ng disenyo. “I want the bag to look like an extension of the clothing, hindi lang basta sabit.”“I agree,” baritono niyang sagot, dahan-dahang lumapit para tingnan ang sketch. “But the silhouette is too conservative. Just like you, I guess? Like now? Tingin mo?”Bago pa ako makasagot at makabawi sa sinabi niya, biglang bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang katok.Magagalit na sana ako nang, “Love? I’ve been calling you—oh.”Nanigas ako sa kinata







