LOGINNagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig.
Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan. Paano ko sasabihin ito kay ninong? Alam kong hindi niya talaga ako inaanak, pero... ano na lang ang sasabihin ng mga tao sa akin? Sa amin pag nalaman nila? Habang naglalakad ako sa kalsada, nakita ko si Marc. Kumaway siya at lumapit sa akin. "Nica—" "Oh! Nagkabalikan na kayo?" Pumantay sa amin si Lily. Napatingin ako sa kasama niya, si ninong. Agad akong nagbaba ng tingin. Magkahawak kamay sila. "Congrats! Bukambibig ka pa naman ng pinsan ko." Natutuwang wika ng babae. Lumingkis siya sa braso ni ninong at kiniskis pa ang dibdib. "Bisita ka minsan sa bahay namin Nica. Double date tayo." Double date? Hindi ko yata kaya 'yon. Kung kasama si ninong, hinding-hindi. Hilaw akong ngumiti sa kanila. "Sige. Una na ako Marc ha? Masama kasi pakiramdam ko." Hindi ko na hinintay pa ang sagot nila at nagpatiuna na ako. Nahihilo ako. Nasusuka na naman ako. Pinipigilan ko lang. "Nica, sandali!" si Brea. "Sama ako sa'yo!" Umakbay siya sa akin nang makahabol ito. "Nahihilo ka na naman ba? Nasusuka? Ba't hindi mo sinabi sa ninong mo na buntis ka?" Umiling ako. "Hindi ko kaya, Brea. Nakita mo naman kanina diba? Iba na naman ang babae niya." "So, balak mong itago sa kanya?" Hinatak ko siya sa loob. Pagpasok sa bahay, tumakbo agad ako sa kusina at nagsuka sa sink. Sinikop niya ang buhok ko at hinagod ang aking likod. "H-Hindi ko kaya, Brea. Hindi niya ako mahal. A-Ako lang ang umamin sa amin kagabi." Lumuluhang sabi ko sa kaibigan. Nasasaktan ako kapag nakikita ko siyang may kasamang ibang babae. Paano pa kapag nalaman niyang buntis ako? "Eh anong plano mo? Malalaman din niya kapag lumubo ang tyan mo—" "Kakausapin ko si Marc." Napapikit ako nang magsuka na naman ako. "What? Makikipagkuntsaba ka sa kanya? Siya ang paaakuin mo sa dinadala mo? Nababaliw ka na ba?" sermon niya sa akin. "Hindi ko alam—uggk!" Hindi ko kaya ang ganito. Nagsusuka ako pero parang walang lumalabas. Puro tubig. Ang sakit-sakit. "Nica! Ipagtimpla mo kami ng kape!" rinig kong sigaw ni ninong mula sa sala. Napatakip ako ng bibig habang umiiyak. "Parausan lang niya ako, Brea." Malungkot itong tumingin sa akin. "Beshy..." niyakap niya ako. Si Brea na ang nagtimpla ng kape ni ninong at iyong kasama niya na si Lily. Lumipas ang mga araw, napansin kong hindi na nagpapalit ng babae si Ninong Alaric. Kasama niya palagi si Lily. Lagi rin silang magkasama sa kwarto at minsan na napadaan ako doon, nakita kong nagse-sèx sila. Masakit. Sobrang sakit para sa akin na makita siyang napapaligaya ng ibang babae. Bumalik ako sa pagla-live. Hindi ko na rin kasi maatim na si Ninong Alaric ang nagbabayad ng hospital bills ni nanay. Sapat na sa akin iyong apat na beses. Natuwa ang viewers ko na bumalik ako. Maraming nagtatanong bakit daw ako nawala, pero wala akong sinagot isa sa kanila. "Mas naging malaman ang susô mo, Miss Red!" "Ang sarap pa rin ng pûke mo, Red! Pa-isa naman dyan oh!" "Miss Red, saan ka ba nakatira? Kakainin ko yang pukè mo." Ilan lang yan sa mga nababasa kong comment. Inungulan ko lang sila. Binulatlat ko ang namamasa kong puke sa harap ng camera at pinasok ang dalawa kong daliri sa butas niyon. Sinabayan ko ng malakas na ungôl dahilan para umulan ng gifts. Napangiti ako. Ginalingan ko pa hanggang sa labasan ako. Tumalsik 'yon sa camera at halos maulol lahat ng viewers. Nanginig ang katawan ko. Tinanggal ko ang daliri ko sa aking puke at dinilaan yon. "It tastes sweet guys." Pang-aakit ko sa kanila at muli na naman silang nambagsak ng gifts. Natigilan ako nang may mapansin ako sa mga nagsesend. Red's husband—ang nickname ni ninong. Nanonood siya. Tapos na ba sila magsèx ni Lily? Pinatay ko agad ang live matapos kong i-cash-in lahat ng nakuha ko. Nagbihis agad ako at lumabas ng kwarto. Pero napatigil ako nang maabutan ko si ninong na nakasandal sa railing. Walang pang-itaas at mukhang katatapos lang nila ni Lily. "Kanina pa po kayo dyan, ninong?" Kinakabahang tanong ko. Hindi siya sumagot agad. "Ba't bumalik ka sa pagla-live? Kailangan mo na naman ba ng pera para sa nanay mo?" Bumaling siya sa akin ng tingin. "Hindi ba't sinabi kong tumigil kana. Sabi ko magsabi—" "Kaya ko na po, ninong. Kapag gumaling na po si nanay aalis na po kami rito." Nagulat siya sa sinabi ko. "Aalis kayo?" "Opo. Maghahanap po ako ng trabaho sa Maynila. Hindi ko po makakalimutan ang pagtulong niyo sa amin. Tatanawin ko po iyon na malaking utang na loob." Hindi makatingin na sabi ko. "Hindi mo man lang ba hihintayin ang kasal namin ni Lily?" Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya. Ikakasal sila ni Lily? "Hindi po ako sigurado. Sa kusina lang po ako." Paalam ko at agad na bumaba. Habang nagmamadaling bumaba, naglaglagan ang mga luha ko. Masakit. Ikakasal na si ninong, habang ako nagdadalang tao. Baka hanggang dito na lang kami. Kinabukasan, sumabog ang balita na ikakasal si Lily at Ninong Alaric. "Besh, ayos ka lang?" si Brea nang pumasok ito sa kwarto ko. "A-Ayos lang ako. Kaya ko naman to mag-isa." Ngumiti ako sa kanya. Niyakap niya agad ako nang mapahagulgol ako. "Kaya ko. Kasalanan ko na nahulog ako sa kanya." Hapon ng magkaroon ng salo-salo sa bahay ni Ninong Alaric. Nasa kusina ako, naghahain sa tray nang biglang sumigaw si Lily. "Alaric, honey! I'm pregnant!" anunsyon nito dahilan para mahulog ko ang babasaging plato. Para akong nabingi. Buntis si Lily. Buntis kami pareho at si Alaric lahat ang ama. "Girl..." Lumapit agad sa akin si Brea. "Ayos ka lang? Si Lily, buntis din." Hindi ko siya pinansin. Kinuha ko ang tray at dinala 'yon sa sala. "Oh my God! Nica, bat dumudgo ang paa mo?!" si Lily pagkatapos kong mailapag ang tray sa lamesa. "Ayos lang po ako." Tumingin ako sandali kay ninong na nakatingin din sa akin. Magsasalita na sana ako nang biglang bumaliktad ang sikmura ko. Kumaripas ako ng takbo kusina at nagsususuka sa lababo. "Alaric..." rinig kong usal ni Brea sa tabi ko. "Beshy, ang ninong mo—" "Are you pregnant?" Nanigas ako pagkarinig sa boses ni ninong. "Buntis si Lily, Nica. Ikakasal na kami." Napapikit ako ng mariin. Nilakasan ko ang loob at matapang na humarap sa kanya. "P-Paano ako ninong? B-Buntis din ako..." "Abort it, Nica."Hi, maraming salamat sa pagsubaybay at pagsuporta sa kwento nila Alaric, Nica at sa mga anak nila. See you sa next story, check niyo lang profile ko para makita niyo, ipa-publish ko pa lang kasi, thank you everyone! (๑♡⌓♡๑)SUPREMO
Natahimik kami. It was a total, deafening silence inside the room.Napatitig ako sa doktor, hindi maiproseso ng utak ko ang salitang 'yon. “P-Po?”Si Cameron na nasa tabi ko ay tuluyang nanigas. Naramdaman kong lumuwag ang pagkakahawak niya sa kamay ko. “Pregnant?”Tumango ang doktor. “Yes. Based on your blood work and the initial bed-side ultrasound we conducted, you are approximately six weeks pregnant. Yung pagsusuka at pagkahilo mo kanina ay sanhi ng morning sickness and sudden surge of pregnancy hormones, compounded by wedding stress.”Hindi ako makapagsalita. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa sarili kong tiyan na patag na patag pa rin.Then, I slowly looked up at Cameron.His expression was priceless. Tila nawalan siya ng boses. Nakatitig lang siya sa akin habang dahan-dahang namumula ang mga mata at nanunubig ang gilid niyon.“Baby…” nanginginig ang boses niyang usal, napipiyok pa.Napalunok ako, naramdaman din ang mabilis na pag-init ng mga mata ko. “Cameron… I'm… I'm
Hinawakan ko ang braso niya nang mahigpit. As we walked down the hallway toward the glass doors leading to the garden ceremony area, naririnig ko na ang mahinhing tugtog ng violin.Nang tuluyang bumukas ang malaking pinto, dahan-dahang lumabas ang liwanag ng araw. At sa dulo ng aisle, nakatayo ang lalaking nagpabago sa buong buhay ko.Ang magiging asawa ko, si Cameron.He was wearing a crisp, black tuxedo. The moment our eyes met across the aisle, a breath left his lips and a slow, beautiful smile spread across his face.Hindi iyon ang usual niyang pang-asar na ngiti. Not the arrogant one, not even the confident smile ng striktong Captain na kinatatakutan ko noon sa flight simulator room. It was simply Cameron, the man who waited for me for years, the man who stayed even when I looked at him like a total stranger, and the man who never stopped choosing me every single day.I felt my eyes sting with tears.“Don't cry yet, Nancy,” bulong ni Daddy sa tabi ko habang dahan-dahan kaming nag
“As you wish, my soon-to-be wife…”Napangiti ako ng malapad sa sinabi niya habang nakatingala ako sa kaniya. After everything we had been through, mula sa pagtatago abroad, sa aksidente sa eroplano, sa dalawang taon kong pagkaka-coma, at sa mga buwan ng amnesia kung saan naging estranghero siya sa akin, those words still felt so surreal.Soon-to-be wife. Ang sarap pakinggan mula sa bibig niya.I never thought there would come a time when Cameron and I would finally be able to say that out loud. Iyong tipong hindi kami nagtatago, hindi na takot na baka makarating kay Daddy, at walang pangamba na baka may sumubok na paghiwalayin kami.This time, there was no more running. No more hiding. No more painful years wasted apart.Lumipas ang mga sumunod na buwan na naging sobrang abala kami sa paghahanda para sa kasal. Dahil pareho kaming naging pagod sa napakaraming drama ng buhay noong mga nakaraang taon, gusto lang naming maging simple at intimate ang buong ceremony. Ayaw na namin ng napaka
“I love you too, my Captain,” nakangiti kong sagot at ipinulupot ang mga binti ko sa balakang niya kahit wala pa ring suot na kahit ano. “Sobra.”Natawa siya nang mahina at hinalikan din ang dulo ng ilong ko. “Pero mas mahal kita, Nancy. Hmm, parang nasasanay ka na at medyo hindi napapagod. Kagagaling mo lang sa amnesia at matagal na coma, pero ang lakas mo pa ring mambitin at mang-akit.”Napasuntok ako nang mahina sa dibdib niya habang tumatawa. “Che! Kasalanan ko bang sobrang miss na miss ko 'yang katawan mo? Akala mo ba madali 'yung pakiramdam na nakikita kita araw-araw tapos wala akong maalala? Frustrated din kaya ako no'n!”Kinagat niya ang ibabang labi ko, at ngumiti. “Pero ngayon, naaalala mo na lahat. Wala ka nang tatakasan.”Bumuntong-hininga ako nang malalim, habang nakatitig sa mga mata niyang punong-puno ng pagmamahal. His eyes, which used to be so strict and cold whenever we were on training flights, now looked as soft as the sea, as if they were ready to welcome me anyti
Nancy's POV“I'm sorry kung pinaghintay kita ng matagal,” mahina kong sabi habang pinaglalaruan ang butones ng nakabukas niyang polo.Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi mo kailangan magsorry, baby. It was an accident. At handa naman ako maghintay kahit gaano pa katagal. Hindi pa rin magbabago ang pagmamahal ko sa'yo.”I smiled because I knew he mean it. Nandito kami ngayon sa sala, nagcu-cuddle at nanonood sa malaking TV.I was wearing tank top, no bra and panties kasi katatapos lang namin mags3x kanina sa kwarto at ngayon, nananabik na naman ako sa kanya.Napangisi ako nang ilusot niya ang kamay niya sa loob ng suot ko at tahimik na minasahe ang magkabila kong sus0.Mabilis kong tinanggal ang top ko at umupo. Iginaya ko ang pagkalalakî niya sa loob ko at inupuan 'yon dahilan bakit sumagad ito sa loob ko.“Fvck... so big, Cameron...” anas ko at nagsimulang magtaas-baba sa kanyang pagkalalakî. “Ah... ah... damn it nghh so good.”Napasuklay ako ng buhok ko habang mabagal na umiindayog s
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa
Nica's POV"Subukan mo lang, Nica, tayo lang naman ang nandito." Udyok sa akin ni Brea, ang kaibigan ko. "Subukan mong ipakita ang cleavage mo. Ayan ganyan. Malaki naman ang susô mo kaya papaldo ka dyan. Isipin mo ang nanay mong nakaratay sa ospital."Pikit-mata kong sinunod ang kaibigan ko. No'ng
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s







