Adopted by my Billionaire Uncle

Malakas ang ang buhos ng ulan nang gabing iyon—hindi simpleng ulan, kundi bagyong tila gustong lunurin ang buong bayan sa galit ng langit.

Ang hangin ay sumisipol sa makitid na kalsada. Ang mga yero sa bubong ng lumang ospital ay kumakalansing sa bawat hampas ng hangin. Kumukurap ang ilaw sa loob ng delivery room, para bang anumang oras ay susuko na rin ito.

“Doctor, mawawala na naman ang kuryente!” nag-aalalang sigaw ng isang nurse.

“Maghanda kayo ng flashlight. Bilisan niyo,” sagot ng doktor habang pawisan ang noo.

Sa gitna ng magulong gabi, may isang babae ang nakahiga sa delivery bed. Maputla ang kanyang mukha, pawisan, ngunit walang bakas ng emosyon ang kanyang mga mata. Parang hindi siya nanganganak ng anak—parang tinatapos lamang niya ang isang mabigat na obligasyon.

“Konting tulak pa,” utos ng doktor. Pinapawisan at tila nahihirapan

Sumabay ang malakas na kulog sa huling sigaw ng babae.

At biglang… namatay ang ilaw.

Napuno ng dilim ang silid. Tanging ang liwanag ng kidlat mula sa bintana ang sandaling nagbigay ng anyo sa mga anino sa loob. Nataranta ang mga nurse.

“Flashlight! Dali!” 

Nang muling lumiwanag ang silid mula sa nanginginig na sinag ng flashlight, hawak na ng doktor ang bagong silang na sanggol.

Napakatahimik.

Napakaliit na nilalang

Halos kasya sa dalawang palad ng doktor ang katawan nito. Maputla ang balat, parang walang dugo. Mahina ang galaw, halos hindi gumagalaw.

“Doctor…” mahina ang boses ng nurse. “Hindi siya umiiyak.”

Sinuri ng doktor ang sanggol. Kumunot ang noo nito. 'Patay na ata' isip ng doktor at sinuri ulit kung tama ang haka niya

“Mahina ang tibok,” bulong niya. “Napakaliit… parang kulang sa buwan.”

Marahang tinapik ng doktor ang likod ng sanggol. Isa. Dalawa. 

Wala kibo.

Walang iyak. Walang galaw. Para itong manika na walang buhay.

Napatakip ang isang nurse sa bibig. “Hindi… hindi ata siya—”

“Sandali,” putol ng doktor, kahit ramdam ang pag-aalinlangan sa boses.

Muli niyang tinapik ang likod ng sanggol. Mas malakas. Mas madiin.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

At saka—

Isang napakahinang iyak ang pumutol sa ingay ng bagyo.

Mahina. Halos bulong lamang. Ngunit malinaw.

Napatingin ang lahat, pati ang nurse. 

“Umiiyak siya…” bulong ng nurse, parang hindi makapaniwala.

Muling umiyak ang sanggol. Mas malakas nang kaunti. Parang lumalaban. Parang tumatangging sumuko.

“Buhay siya,” sabi ng doktor.

Walang tuwa sa boses nito—tanging pagtataka.

“Hindi ko alam kung tatagal… pero buhay siya.”

Maingat na binalot ng tela ang sanggol at dinala sa tabi ng ina. Bahagyang iminulat ng babae ang kanyang mga mata at tumingin sa sanggol na inilapit sa kanya.

Sandaling katahimikan.

Tinitigan niya ang sanggol mula ulo hanggang paa. Walang lambing ang kanyang mga mata. Walang bakas ng ina na bagong panganak.

“Babae?” tanong niya, malamig.

“Opo,” sagot ng nurse.

Tumalikod ang babae. Ipinihit ang ulo palayo sa sanggol.

“Sayang,” bulong niya.

Isang salita lamang iyon.

Ngunit sapat upang maglatag ng kapalaran.

Sa sandaling iyon, walang yakap na sumalubong sa bagong silang. Walang kamay na maingat na humaplos sa kanyang pisngi. Walang boses na bumulong ng mahal kita.

Ang tanging narinig niya ay ang malakas na ulan at malamig na hangin sa labas.

Kinabukasan, wala pa ring ama na dumating. Walang bumisita. Walang nagtanong kung kumusta ang sanggol. Ang unang usapan sa silid ay tungkol sa bayarin sa ospital.

“Magkano ang dagdag?” reklamo ng ina habang nakaupo, tila naiinis.

Ipinaliwanag ng nurse ang gastos. Gamot. Incubator. Checkup.

Lalong kumunot ang noo ng babae.

“Mahina siya. Magkakasakit lang ‘yan,” malamig niyang sabi. “Dagdag gastos.”

Tahimik ang nurse. Walang maisagot.

Nang makalabas sila ng ospital, walang naghihintay na magarang sasakyan. Lumang traysikel lamang ang sumundo sa kanila. Basa pa ang kalsada mula sa magdamag na ulan. Ang hangin ay malamig at mabigat.

Nasa kandungan ng ina ang sanggol, ngunit hindi siya niyakap. Hawak lamang—parang bitbit na bag.

Habang umaandar ang traysikel, patuloy ang pag-iyak ng sanggol. Mahina ngunit tuloy-tuloy. Walang pumatahan. Walang umalo.

Sa maliit at madilim na bahay na kanilang tinirhan, walang naghihintay na handa o selebrasyon. May amoy ng alak sa hangin. May mga papel ng utang na nakakalat sa mesa. May bote ng beer na kalahating laman sa sulok.

Isang lalaki ang nakaupo roon—ang ama.

Tumingin ito sa sanggol na parang tumitingin sa isang hindi inaasahang problema.

“Magkano ang nagastos?” tanong niya agad.

Sinabi ng ina ang halaga.

Napamura ang lalaki.

“Dagdag problema na naman,” bulong nito.

Tahimik ang silid. Walang nagsalita tungkol sa sanggol. Walang nagsabing maganda siya. Walang nagsabing mahalaga siya.

Sa halip, inilapag siya sa isang lumang kahon na nilagyan lamang ng manipis na tela. Iyon ang naging higaan niya.

Habang nasa kabilang kwarto ang kanyang mga magulang, narinig ang malamig na pag-uusap.

“Mahina siya. Mukhang sakitin,” sabi ng ina.

“Magastos,” sagot ng ama.

Isang sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay malamig na boses ng lalaki ang pumutol sa gabi.

“Kung hindi siya tatagal… mas mabuti.”

Sa unang gabi ng kanyang buhay, iyon ang unang hatol na ibinigay sa kanya.

Sa labas, humihina na ang bagyo. Unti-unting tumatahimik ang ulan. Ngunit sa loob ng maliit na bahay na iyon, nagsisimula pa lamang ang mas mahaba at mas malupit na unos.

At sa parehong oras, sa kabilang panig ng mundo, may isang lalaking nakatayo sa harap ng malawak na bintana ng isang marangyang mansyon sa America.

Tahimik siyang nakatingin sa ulan sa labas.

May hawak na telepono sa tainga.

“Ipinanganak na siya,” sabi ng boses sa kabilang linya.

Hindi agad sumagot ang lalaki.

“Mahina raw ang bata. Baka hindi mabuhay.”

Nagdilim ang kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga iyon, saka muling nagmulat.

Malamig ang boses nang magsalita siya.

“Bantayan niyo siya.”

Saglit na katahimikan sa kabilang linya. “Sir?”

“Kahit anong mangyari,” ulit niya, mas mababa ang tono. “Siguraduhin niyong mabubuhay siya.”

Pinutol niya ang tawag at ibinaba ang telepono.

Tahimik siyang tumingin sa ulan.

Sa isip niya, iisang pangalan lamang ang umalingawngaw.

Seraphina.

Hindi pa niya ito nakikita.

Hindi pa niya ito nakakausap.

Ngunit sa kung anong dahilan… alam niyang balang araw, ang batang iyon ay magiging kanyang responsibilidad.

At marahil—

ang tanging taong kailangan niyang iligtas.