Se connecterSumikat ang araw sa silangan, na nagkakalat ng ginintuang liwanag sa makintab na kubyerta ng barko. Sa loob, nakaupo si Adrian sa tabi ng kama ni Leviana, at ang pagkain sa kanyang harapan ay hindi pa natitikman. Pagod ang kanyang mga mata, bakas ang hindi pagtulog sa buong gabi, ngunit maingat niyang inayos ang kumot sa balikat ni Leviana.“Subukan mong kumain ng kaunti,” malumanay niyang pakiusap, habang inaangat ang kutsara patungo sa kanya.Ngumiti nang mahina si Leviana, at nanginginig ang kanyang tinig na tila nahihirapan sa bawat salita. “Hindi ako gutom, Adrian… gusto ko lang… nandito ka lang.”“Nandito lang ako,” matatag niyang sabi, kahit na ang kanyang boses ay nagpapakita ng bigat na nasa kanyang dibdib. Ibinalik niya ang kutsara sa plato at kinuha ang kanyang telepono. “Tumawag na ako kay Dr. Lin. Darating siya sa loob ng isang oras. Hindi ko hahayaang mapahamak ang kalusugan mo.”Bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi, at bakas ang kasiyahan sa kanyang mga mata bago niya
Nakaupo si Leviana sa gilid ng kama sa kanyang silid sa barko, at ang banayad na pag-ugoy nito ay hindi nakapagpakalma sa bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib. Nakita niya si Adrian kanina, na nakatayo nang sobrang lapit kay Deviana sa pantalan. Kahit malamig ang mukha ni Deviana, ipinagkanulo ng mga mata ni Adrian ang katotohanan—mayroon pa ring apoy na nagliliyab sa kanyang puso para sa babaeng iyon.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan nang mahigpit ang laylayan ng kanyang damit. Bakit napakasakit? tanong niya sa sarili. Bakit ako laging anino lang sa kanyang tabi, at hindi kailanman ang babaeng tunay niyang nakikita?Ang kanyang repleksyon sa salamin ay nagpakita ng isang babaeng namumutla, na ang mga mata ay nanlalaki sa takot at galit. Doon pumasok ang ideya—madilim, desperado, ngunit makapangyarihan. Kung hindi niya mapapanatili si Adrian sa pamamagitan ng pagmamahal, gagamit siya ng mas malakas na sandata: ang takot na mawala siya.Bigla siyang tumayo at nagl
Nanginginig si Deviana, halos hindi makatayo nang tuwid. Sinikap niyang pakalmahin ang kanyang mabilis na paghinga, at ang kanyang mga mata ay namumula pa rin habang pinipigilan ang mga emosyong nais nang umapaw. Hindi kalayo sa kanya nakatayo si Adrian, na ang tingin ay matalas—halo ng galit at pananabik na mahirap unawain.“Sapat na, Adrian.” Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig. “Nasabi ko na ang lahat ng kailangan mong marinig. Wala na tayong dapat pang pag-usapan.”Nagkunot ang noo ni Adrian. “Huwag mong subukang itaboy ako nang ganoon lang.”“Hindi ko sinusubukan.” Itinaas ni Deviana ang kanyang baba, kahit na ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa likuran niya. “Seryoso ako. Umalis ka na.”Tumahimik ang buong silid. Tanging ang tunog ng orasan sa dingding ang naririnig, bawat tik ay tila mas matagal, na lalong nagpapatindi ng bigat ng pakiramdam sa paligid. Tinitigan siya ni Adrian nang matagal, na parang naghahanap ng bakas ng kahinaan sa kanyang paninindigan.Ngunit hindi
Nakatayo pa rin si Adrian sa makipot na sala, tuwid ang kanyang mga balikat habang halong panghahamak ang kanyang mukha. Pilit namang pinatatag ni Deviana ang kanyang paghinga, ngunit tila sasabog ang kanyang dibdib sa bigat na hindi maipaliwanag.Matagal siyang tinitigan ng lalaki, bago nagpakawala ng mahinang tawa—isang halakhak na tila panunukso kaysa sa aliw.“Hah… Sa tingin mo ba talaga ay ganoon ako katanga, Deviana?” Malalim ang kanyang tinig, punong-puno ng pangungutya. “Ang mga kalokohang binitawan mo… wala iyon kundi isang murang paraan para pagtakpan ang sarili mo.”Nanigas si Deviana, mariing nagkuyom ang kanyang mga daliri sa gilid ng kanyang palda.“Hindi ako nagsisinungaling,” mabilis na ganti niya, nanginginig man ngunit matatag ang tono. “Mayroon talaga akong iba.”Itinaas ni Adrian ang kilay at humakbang palapit. May hamon sa kanyang ngiti, at tila hinuhubad ng kanyang tingin ang bawat pananggalang ni Deviana.“Wala kang iba,” malamig niyang wika. “Walang ibang lalak
Binalot ng katahimikan ang apartment na tila nakasasakal na kumot. Ang mga salita ni Deviana ay nanatili pa ring nakabitin sa hangin—matalim, walang awa, at tumatarak sa dibdib ni Adrian.“Mayroon na akong bago.”Natigilan si Adrian, na tila hinawi ng mga salitang iyon ang pinakamarupok na bahagi ng kanyang pagkatao. Nanlaki ang kanyang mga mata, naipit ang kanyang hininga sa lalamunan. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig mula sa bibig ng babaeng minsan niyang minahal nang buong puso.“Ano ang sinabi mo?” Magaspang ang kanyang tinig, halos pabulong ngunit mabigat. “May bago? Sino siya?”Itinuwid ni Deviana ang kanyang likod, pilit na pinatatag ang nanginginig niyang mga kamay. Alam niyang darating ang tanong na ito; naghanda na siya—o akala niya ay naghanda na siya.“Hindi mahalaga kung sino siya, Adrian,” walang emosyong sagot niya. “Ang mahalaga ay hindi na ako nag-iisa.”Humakbang palapit si Adrian, pinaliliit ang pagitan nila. Hilaw ang kanyang tingin, puno ng sakit at galit
Tahimik ang loob ng apartment, tanging ang paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig. Nakatayo si Deviana sa likod ng pinto, mahigpit na hawak ang malamig na seradura. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Alam na alam niya kung sino ang nasa labas—hindi magkakamali sa malalim na tinig na iyon.Hindi pantay ang kanyang paghinga habang pinihit niya ang susi. Dahan-dahang umangil ang pinto, at ang anyong nasa harapan nito ay agad na bumihag sa kanyang tingin.Si Adrian.Seryoso ang mukha nito, namumula ang mga mata na tila pinipigil ang isang bagyo. Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang oras.“Adrian…” Mahina ang tinig ni Deviana, tila isang bulong na hindi dapat naririnig.Tinitigan siya nito nang malalim, at humakbang papasok nang hindi nagpapaalam. Mas lalo niyang binuksan ang pinto at pumasok sa sala na tila sa kanya pa rin ang lugar na ito.Natigilan sandali si Deviana, bago mabilis na isinara ang pinto. “Hindi ka… hindi ka dapat narito.”Lum







