Kabanata 9: Masusing Pagsisiyasat

Tinawagan ni Roman si Garrett Finch ng umaga ng Biyernes.

Naging legal counsel ni Garrett ng Ashford Global sa loob ng labing-isang taon. Sumagot siya sa ikalawang tunog, sa paraang laging sinasagot niya ang tawag, na parang inaasahan na niya ito.

"Kailangan ko ng buong brief tungkol sa Montague Industries," sabi ni Roman. "Mga ari-arian, istruktura, mahahalagang tauhan. Lahat ng maipagsasama-sama mo."

Isang paghinto. Hindi mahaba. Hindi si Garrett ang uring lalaking hinahayaang umabot nang matagal ang katahimikan, kaya kapansin-pansin ang paghinto.

"Sir," sabi niya nang maingat. "Hindi ang Montague ang kompanyang basta-basta na lang sinisiyasat."

"Alam ko."

"May mga relasyon sila sa ilang partido na nagbibigay-pansin sa uring pagsisiyasat na iyan. Kahit sa pamamagitan ng lehitimong daan, madalas itong napapansin."

"Garrett."

Mas maikli ang ikalawang paghinto. "Bigyan mo ako hanggang Miyerkules."

Tumawag siya pabalik nang hapon ng Martes at hiniling na magkita sila nang personal. Dalawang bagay ang sinabi noon kay Roman: mas malaki ang brief kaysa inaasahan, at ayaw ni Garrett na pag-usapan ito sa telepono.

Nagkita sila ng alas-kwatro. Dumating si Garrett dala ang isang folder sa ilalim ng braso niya, inilagay ito sa mesa ni Roman, at umupo nang may maingat na ekspresyon ng isang lalaking gumugol ng dalawang araw sa pagdedesisyon kung paano ihahayag ang isang bagay.

"Bahagi lang ito," sabi niya, bago pa mabuksan iyon ni Roman. "Ang laman niyan ay ang naabot ko nang hindi nagpapaalarma. Ang buong larawan ay mas malaki pa nang malaki."

Binuksan ni Roman ang folder.

Ang unang pahina ay isang buod ng kompanya. Montague Industries, itinatag ni Savio Montague, ikatlong henerasyong negosyo ng angkan. Lehitimong mga ari-arian sa real estate, private equity, shipping logistics, at mga operasyon sa import. Kasalukuyang tinatayang halaga ng mga ibinunyag na ari-arian: tatlong bilyon at dalawang daang milyong dolyar. Mga lihim na koneksyon at mga hindi ibinunyag na ari-arian: malaki. Hindi ito lubusang ipinaliwanag ng brief, na nangangahulugang hindi maabot ni Garrett ang mga detalye o pinili niyang hindi ito isulat.

Reputasyon ng angkan: nireresolba ang mga alitan nang pribado. Hindi ito kompanyang tinutulan ng mga tao nang dalawang beses.

Binaligtad ni Roman ang pahina.

Seraphina Montague. Nag-aral sa London at Geneva. Bumalik sa Estados Unidos sa edad na dalawampu't dalawa. Agad na sumali sa mga operasyon ng Montague. Sa edad na dalawampu't apat, ayon sa mga pinagmulang kontak, direkta na niyang pinamamahalaan ang mga lihim na operasyon.

Huminto si Roman sa dalawampu't apat.

Dalawampu't tatlo siya nang magkita sila. Pumasok siya sa isang hapunang pangkawanggawa at natagpuan siyang nakatayo nang bahagyang malayo sa silid, at naisip niyang mahiyain ito. Ipinakilala niya ang sarili niya at kinamayan siya nito at binanggit ang pangalan niya at ngumiti sa kanya sa tiyak na paraang mayroon siya, na parang nakakita siya ng interes sa kanya pero hindi niya ito sasabihin sa kanya, at ginugol niya ang natitira ng gabing iyon sa paggawa ng mga dahilan para manatili sa parehong bahagi ng silid katabi niya.

Binaligtad niya ang pahina.

Isang larawan, naka-print sa karaniwang papel, magaspang mula sa isang pangalawahing pinagmulan. Isang mesa ng conference room, mahaba at madilim. Anim na lalaki ang nakaupo sa isang gilid. Dalawa pang nakatayo malapit sa likurang pader. Matatanda silang lahat, singkwenta't at sisenta, ang uring mga mukhang matagal nang nasa mga boardroom at alam kung paano hawakan ang kapangyarihan sa loob nito.

Nakaupo si Sera sa ulunan ng mesa.

Dalawampu't apat, marahil dalawampu't lima. Patag ang isang kamay sa mesa, bukas ang isang folder sa harapan niya, kalagitnaan ng pangungusap ang bibig niya. Bawat tao sa silid na iyon ay nakatingin sa kanya nang may nakatuon, bahagyang maingat na pansin ng mga taong nauunawaang ang sasabihin niya sunod ay magpapasya sa isang bagay.

Hindi siya nagpapaliwanag sa kanila.

Sinasabi niya sa kanila kung ano ang gagawin nila.

Tiningnan ni Roman ang stamp ng petsa sa sulok ng larawan.

Tatlong taon na ang nakalipas. Apat na buwan bago siya nakilala sa hapunang pangkawanggawa, kung saan nakatayo siya nang bahagyang malayo sa silid at hinayaan siyang gugulin ang buong gabi na iniisip na siya ang gumagawa ng pagpansin.

Pumasok na siya sa hapunang iyon bilang ganap na ang taong ito na. Kinamayan niya siya at ngumiti at hinayaan siyang buuin ang anumang bersyon niya na gagawin niya, at hindi niya kailanman ito itinuwid. Tatlong taon sa tabi niya. Pinamamahalaan ang sambahayan niya, isinasaalang-alang ang mga migraine niya, tahimik na iniingatan ang kompanya niya, patuloy na gumagana ang mga operasyon ng angkan niya sa likuran sa buong panahong iyon. Lahat nito, at hindi niya kailanman hiniling sa kanya na tumingin nang mas malalim.

Hindi niya alam kung ano ang sinasabi nito tungkol sa kanya o tungkol sa sarili niya.

Tinitigan niya ang larawan nang matagal.

Tahimik na nakaupo si Garrett sa kabilang panig ng mesa. Hindi niya pinuno ang katahimikan. Matagal na siyang gumagawa nito para malaman kung kailan maghihintay.

Ibinaba ni Roman ang larawan at binalikan ang natitirang bahagi ng brief nang hindi ito masusing binabasa. Mga pangalan, mga ari-arian, buod ng mga transaksyon. Lahat ng ito ay tumuturo sa parehong konklusyon. Isang babaeng lubos na alam kung sino siya mula sa unang gabing nagkita sila, at gumugol ng tatlong taon sa buhay niya bilang isang taong itinuturing na mas maliit nang malaki.

Isinara niya ang folder.

Kinuha ito ni Garrett mula sa mesa at ibinalik sa ilalim ng braso niya. Tiningnan niya si Roman sa paraang tinitingnan niya ang mga bagay na napagdesisyunan niyang sabihin nang tuwiran.

"Sir." Isang saglit. "Alam mo ba kung sino ang asawa mo nang pinakasalan mo siya?"

Tiningnan siya ni Roman.

Alam niya ang pangalan niya. Ang mukha niya. Ang paraan ng paghawak niya sa tasa ng kape gamit ang dalawang kamay kapag nagbabasa siya. Ang tiyak na katahimikang pinupuntahan niya kapag pinag-iisipan niya ang isang bagay. Ang paraan ng pagtawa niya sa mga bagay na talagang nakakatawa at hindi nagkukunwaring tumawa sa mga bagay na hindi. Alam niya, nang hindi tinatala, isang daang maliliit na tiyak na bagay tungkol sa kanya.

Hindi niya alam na ang lahat ng iyon ay ibabaw lamang ng isang bagay na mas malaki pa nang malaki.

"Akala ko alam ko," sabi ni Roman.

Tumango si Garrett. Tumayo siya, inayos ang jacket niya, at lumabas na mag-isa.

Naupo si Roman sa mesa niya matapos magsara ang p***o at tiningnan ang espasyo kung saan naroon ang folder.