Kabanata 10: Mga Balita

Ideya ni Sera ang auction, na nangangahulugang ganap itong umandar sa paraang gusto niya.

Namuno siya sa organizing committee sa loob ng anim na linggo, tahimik, sa pamamagitan ng mga email at isang personal na pagpupulong kung saan umupo siya sa dulo ng mesa at hinayaang isipin ng direktor ng komite na siya ang namamahala hanggang sa huling dalawampung minuto. Pagkatapos, muli niyang isinaayos ang buong badyet sa apat na desisyon at ngumiti nang sinabi niyang magandang ideya ito.

Kaya ng ballroom ng Harwick ang tatlong daang panauhin. Labingwalong lote ang auction. Isang programa ng hapunan na tinakdaan niya hanggang sa minuto, dahil ang mga programang lumalampas sa oras ay nagpapabalisa sa mga tao at mas kaunti ang tinataya ng mga taong balisa.

Naroon na siya nang dalawang oras bago pumuno ang silid.

Gumagalaw siya rito sa paraang gumagalaw siya sa anumang silid na inihanda niya, na walang pagsisikap, dahil naganap na ang pagsisikap. Alam niya kung sino sa mga donor ang kailangang maramdaman na personal na kinikilala bago sila magbukas ng checkbook nila. Alam niya kung aling mesa ang may mahirap na ugali at kung sino sa mesang iyon ang pinakamahusay na humahawak dito. Alam niyang susubukan siyang abutin ng peryodista mula sa journal ng lungsod malapit sa bar, kaya naman inilagay niya ang sarili niya malapit sa display ng auction sa halip.

"Ms. Montague." Isang babaeng nakasuot ng navy, sisenta, mahalagang donor, ikalawang pagdaan sa display sa loob ng dalawampung minuto. Napansin na ni Sera ang interes niya sa unang beses.

"Kamangha-mangha ang piraso ng Bellini," sabi ni Sera. "Kinuha ito ng pundasyon dahil naisip ang koleksyon ninyo, sa totoo lang. Naisip ko kayo nang kinumpirma namin ang lote."

Tiningnan siya ng babae nang may tiyak na kasiyahan ng isang taong napagtanto na napansin siya. "Alam mo ang koleksyon ko?"

"Sinisikap kong malaman ang mga tao sa silid na ito." Ngumiti si Sera. "Magpakasaya ka sa gabi."

Umalis siya bago pa maging isang pag-uusap ito. Ganoon gumana ang mga silid na ganito. Ibibigay mo sa mga tao ang eksaktong kailangan nila at patuloy na kikilos, dahil sa sandaling huminto ka, hihinto rin ang silid na gumalaw kasabay mo.

Natagpuan siya pa rin ng peryodista, malapit sa podium sa intermisyon. Bata, handa, ang uring enerhiyang nagmumula sa isang taong may handang tanong at ipinagmamalaki ito.

"Ms. Montague, napanatili ninyo ang mababang profile hanggang kamakailan. Maaari po ba ninyong pag-usapan ang inyong mga tahimik na taon?"

Tiningnan siya ni Sera nang magiliw. "Natuto ako," sabi niya. "Mas maganda kasi kung tahimik itong ginagawa." Bahagya niyang inihilig ang ulo niya. "May mas kawili-wiling kuwento dito ngayong gabi, kahit papaano. Apat na raang libong dolyar na naunang ipinangako bago pa umupo ang silid para sa hapunan. Iyon ang isusulat ko."

Isinulat niya ito. Umalis si Sera.

Sa alas-otso y medya, bukas na ang live bidding at nasa podium na si Sera na pinamamahalaan ito sa paraang pinamamahalaan niya ang lahat, kalmado at may ganap na kontrol, binabasa ang silid para sa pag-aalinlangan, alam kung kailan bagalan at kailan itulak. Nabenta ang piraso ng Bellini nang doble sa reserba nito. Hindi siya nagpakita ng reaksyon, dahil sisirain sana ng reaksyon ang sandali, pero naramdaman niya itong lumagom nang mainit sa dibdib niya sa paraang nangyayari kapag eksaktong ayon sa plano ang lahat.

Sa intermisyon, tumayo siya malapit sa bintana kasama ang isang basong tubig habang inilagay ni Dante ang sarili niya ilang talampakan ang layo na ginagawa ang laging ginagawa niya, ang bantayan ang silid nang hindi mukhang binabantayan niya ito. Kinuha niya ang telepono niya mula sa clutch niya at dinaanan ang mga abiso.

Pito ang mga ito. Isang mensahe mula sa ama niya. Dalawa mula sa direktor ng komite, natutuwa at gustong malaman niya ito. Dalawang alerto ng balita. Isa mula sa isang numerong hindi niya naka-save.

Binuksan niya ang hindi pamilyar na isa.

Tatlong salita.

Maganda ang itsura mo.

Walang pangalan. Hindi na niya kailangan.

Tiningnan niya ito sa loob ng panahong kinuha niyang magpasya. Pagkatapos, hinarang niya ang numero, ibinalik ang telepono sa loob ng clutch niya, kinuha ang champagne niya mula sa mesang gilid, at bumalik sa silid.

Mas malinis ang ikalawang kalahati ng auction kaysa una. Palagi namang ganoon. Bahagyang nakalag na ang silid sa oras na iyon, gumagana ang alak at ang takbo ng gabi, at nang magsara ang huling lote, mainit at maingay ang ballroom sa eksaktong tamang paraan, ang uring enerhiyang nangangahulugang pag-uusapan ng mga tao ang gabing ito bukas.

Bumaba si Sera mula sa podium papunta sa palakpakan na tinanggap niya nang isang maikling tango at agad na muling idinirekta patungo sa komite. Nakipagkamay siya, sinabi ang mga tamang bagay, patuloy na kumilos. Tumatawid siya patungo sa kabilang bahagi ng silid nang sumabay si Dante sa balikat niya.

Bahagya siyang yumuko. "Nandito siya."

Hindi lumingon si Sera. Isang lagok siya sa champagne niya at pinanatili ang tingin niya sa silid sa harapan niya. "Alam ko," sabi niya. "Nandito na siya sa loob ng labindalawang minuto."

Isang maikling paghinto. "Hindi pa siya lumapit."

"Hindi siya lalapit." Parehong tono ng boses niya na ginagamit niya sa lahat ng bagay sa silid na ito, pantay at hindi nagmamadali. "Hindi pa. Nagpapasya pa siya kung nagsisisi ba siya."

Tumahimik si Dante sandali. Nang magtanong siya, itinanong niya ito sa paraang itinatanong niya ang mga bagay na talagang gusto niyang malaman. "At kapag nagpasya na siya?"

Tiningnan ni Sera ang ballroom. Ang pader ng display. Ang piraso ng Bellini na may pulang sticker ng nabenta. Tatlong daang taong dumating dito ngayong gabi dahil sa trabahong ginawa niya at ang pangalang tinigil na niyang itago.

Bahagya niyang itinaas ang baso niya.

"Malalaman niyang nakaraan na ako."

Sinabi niya ito nang malinaw, sa paraang sinasabi niya ang mga bagay na kailangan niyang maging totoo, at lumakad pasulong sa silid nang hindi na lumingon pa.