Chapter 5

Nanatiling nakadikit ang cellphone sa tainga ni Joy habang nakatitig sa kisame ng halos wala nang lamang dorm room.

Tahimik na ang kwarto niya. Nakakabingi ang sobrang katahimikan. At kahit tahimik ang kwarto niya ay wala pa rin siyang maisip. At sumakit na lang tuloy ang ulo niya dahil dahil sinusubukan niyang intindihin kung normal ba ang kausap niya.

Patawanin ko siya? Tanong niya sa sarili. Pukingina! Ano ba 'to? Job interview ba o talent search? Parang balak pa siyang gawing clown ah. Clown pala ang gusto nito bakit hindi na lang ito mag-purchase ng subscription sa N*****x tapos manood ng mga comedy show?

Napakurap siya nang ilang beses. Parang mawawala siya sa katinuan niya eh.

"Hello?" muli nitong tanong sa kabilang linya. "Nandiyan ka pa ba?"

Ay hindi, wala na ko dito. Kabahan ka na, bulong ng utak niya. Grabe talaga ang mga mayayaman eh no? Kung anu-ano na lang ang naiisip para lang magwaldas ng pera. Tapos tayong naghihikahos sa buhay, lahat gagawin para lang makahanap ng pera.

Buhay nga naman.

"Opo." Bumuga pa siya ng hangin pagkatapos niyang sumagot.

"So?"

Napakamot siya sa noo. So? So what?

"Sir..."

"Alexander." Putol nito sa litanya niya sana.

"Po?"

"Alexander. Hindi ako sanay sa 'Sir.'"

Napailing siya. Lakas talaga ng trip no? Taga tawa ang gusto tapos ayaw pang patawag ng Sir. Ow wow!

Hindi sanay? CEO ka tapos hindi sanay? Angal ng utak niya.

"Edi. Mr. Alexander?"

"No."

"Boss Alexander?"

"No."

Anak ka ng tatay mo! Ano bang gusto mong itawag ko sayo!

"Kuya?"

Biglang natahimik ang kabilang linya. Napakagat siya sa labi.

Ay, mali yata, singit ng utak niya. Eh paano ba naman kasi, ayaw ng Sir, ayaw din ng Mr. At ayaw din tawaging boss? Saan ba siya lulugar?

Ilang segundo ang lumipas bago niya narinig ang isang napakahinang buntong-hininga.

"Alexander."

Napangiwi siya. "Ang awkward naman po."

"Mas awkward ang 'Kuya.'"

Napahawak siya sa bibig. Mukhang napikon niya yata. Ayaw ba talaga nitong nirerespeto? Samantalang siya gusto ngang makatapos ng pag-aaral para lang matawag na Ma'am. Tapos ito na bilyonaryo na, ayaw pang patawag ng Sir. Aba angas ah.

"Okay na nga. Alexander."

"Better."

Huminga siya nang malalim. "Sige... paano ko po kayo papatawanin?"

Kailangan niya ng pera eh. Hindi naman siguro masama kung sunggaban na niya ang offer nito diba?

"That's your problem."

Napasinghap siya. Ay wow. Ang bait.

"Ano po ba ang nakakatawa sa inyo?"

"Wala."

"Hindi po puwedeng wala."

"I haven't laughed in years."

Napakunot ang noo niya. "Years?"

Ang angas nga naman talaga. Mayaman pero hindi nakakatawa? Robot ba tong kausap niya?

"Years."

Napalunok siya. Robot nga siguro talaga ang kausap niya.

Saglit siyang napaisip bago napangiti.

"Sige."

"I'm listening."

"Knock knock."

Mahabang katahimikan pa ang dumaan bago ito nagsalita.

"Ano'ng ginagawa mo?"

"Nagjo-joke po, ano pa ba?"

"I know."

"Edi sagutin niyo po."

"I don't know how."

Napadilat siya. "Hindi niyo alam ang knock knock?"

"No."

Napahawak siya sa noo.

Lord, grabe naman to. Saan mo ba to nilagay ang taong to? Malayo ba to sa kabihasnan?

"Okay..." Huminga siya nang malalim. "Knock knock."

"Who's there?"

"At least marunong pala."

Muli na namang natahimik ang lalaki. Napangiti siya nang bahagya.

"Banana."

"Banana who?"

"Banana split."

"May kasunod pa po."

"I'm waiting."

"'Yung split kasi tayo sa conversation."

Mahabang katahimikan. Napangiwi siya. Pati yata siya ay hindi natawa sa sariling joke.

"Ang corny..." Reklamo nito sa kaniya.

Ay edi, sorry ha?

"Sorry po."

"That was terrible. Very terrible. Terribly... creative."

Napataas ang kilay niya. Creative? Hindi ba insulto iyon?

"Sir—este Alexander..."

"Yes?"

"Hindi ka po ba talaga tumatawa?"

"Hindi."

"Kahit sa memes?"

"No."

"Videos ng pusang nahuhulog?"

"No."

"Baby na umiiyak?"

"No."

"Mga taong nadudulas?"

"No."

Napakamot siya sa ulo. "Ano'ng klaseng tao ka ba?"

"I've been asking myself the same question."

Bigla siyang natahimik. Hindi niya inaasahang ganoon ang isasagot nito. Hindi iyon mayabang. Hindi rin sarkastiko.

Parang alam mo yong rason ng taong pagod talaga. Napailing siya upang alisin ang kung anumang naiisip.

"Hindi kita mapapatawa kung ayaw mong tumawa."

"Maybe."

"So bagsak na 'ko?"

"No."

"Ha?"

"You're still talking."

"Hindi ba requirement ang patawanin ka?"

"It is."

"E hindi naman kita napatawa."

"I didn't say you failed."

Napakunot ang noo niya. "Ang labo mo."

"So I've been told."

Napaupo siya nang maayos sa kama. Unti-unti nang nawawala ang kaba niya. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil hindi ito katulad ng inaasahan niyang CEO.

Hindi ito sumisigaw. Hindi rin nagyayabang. Weird lang talaga.

"Alexander."

"Yes?"

"Pwede ba 'kong magtanong?"

"You already did."

Napairap siya. "Ayan."

"What?"

"'Yan."

"What?"

"'Yan ang problema mo."

"Ano'ng problema ko?"

"Lahat sinasagot mo nang parang nasa debate ka. Normal ka ba?"

Tahimik ulit ang pumagitna sa kanilang dalawa at makalipas ang ilang segundo ay nagsalita rin ito.

"I don't know."

Hindi niya alam kung bakit pero parang biglang bumigat ang hangin sa palagidi. Hindi biro ang sagot nito. Parang totoo eh. Randam niya yong hinanakit nito sa mundo. Or hinanakit niya talaga yon, masyado lang siyang occupied kaya hindi niya na napapansin.

Napabuntong-hininga siya. "Sige. I'm listening."

"Ikaw naman."

"What about me?"

"Subukan mong patawanin ako."

Mahabang katahimikan at pagkatapos...

"I've never tried."

"Exactly."

"So?"

"Paano mo malalaman kung mahirap ang isang bagay kung hindi mo susubukan?"

Naramdaman niya ang bahagyang paghinga ng lalaki. Pagkatapos...

"Brian."

Napakunot ang noo ni Joy.

"Ha?"

"I asked my assistant what joke he knows."

Hindi niya napigilang matawa. "Hindi ikaw 'yon!"

"I know."

"Teka..." Napatawa na talaga siya. "Nagpatulong ka?"

"Apparently."

Tuluyan na siyang napahalakhak. Hindi dahil sa joke. Kundi dahil nai-imagine niya ang isang seryosong CEO na biglang tatanungin ang assistant niya ng,

*"Brian, tell me a joke."*

Napailing siya habang tumatawa.

"Okay ka lang ba?" tanong nito.

"Oo. Mukha ba kong abnormal?"

Tumatawa pa rin siya. "Sorry..."

Hindi niya mapigilan ang matawa sa kabilang linya… Hanggang sa natahimik na ang mga ito.

Pero sa kabilang bahagi ng lungsod, sa pinakataas na palapag ng Montalban Holdings, nakatayo si Alexander sa harap ng floor-to-ceiling window habang hawak ang cellphone.

Tahimik siyang nakikinig. Sa bawat mahinang halakhak ni Joy. Sa bawat paghabol nito ng hininga. Hindi niya namalayang unti-unting umangat ang sulok ng labi niya.

Napahinto si Brian sa pagbukas ng p***o. Napatitig siya sa boss niya.

"Sir..."

Hindi sumagot si Alexander. Nanatili lang siyang nakikinig sa kabilang linya. Dahan-dahan at halos hindi mapansin.

Pero malinaw, ngumingiti siya. At sa loob ng maraming taon ay ngayon lang ulit nangyari iyon.