Chapter 6

Lalaine POV

“Anong nasa isip mo, Lai?” tanong sa akin ni Elsa kaya napatingin ako sa kanya.

Umiling lang ako, pero ang totoo, ang nangyari kahapon ang laman ng isip ko.

Nasasaktan ako sa nalaman ko tungkol kay Jeric. May mapapangasawa na pala siyang iba, at kitang-kita ko sa mukha niya kung gaano niya kamahal ang fiancée niya.

Kilala ko si Jeric. Alam ko kung paano siya tumingin kapag nagmamahal, at iyon mismo ang nakita ko sa kanya kahapon habang kasama niya si Arianne.

Ano pa nga ba ang inaasahan ko? Mahigit limang taon na kaming hiwalay, at sobra-sobra ko siyang nasaktan noon.

Mas dapat pa nga akong magpasalamat dahil tinutulungan niya ako sa kaso ko, kahit wala na siyang obligasyong gawin iyon.

Siguro mas nararapat na maging masaya na lang ako para sa kanya. Napakasakim ko naman kung ipagkakait ko pa ang kaligayahang nararamdaman niya ngayon.

Tama siya—Attorney at akusado na lamang ang relasyon namin. Iyon na lang. Kaya niya siguro ako tinutulungan dahil naaawa siya sa akin… o dahil sa mga pinagsamahan namin sa mahabang panahon.

May biglang kumatok sa pinto at kusang bumukas iyon. Hindi ko inaasahan ang bumungad—si Jeric, nakangiti, may dalang mga pagkain.

“Good morning, Ms. Cristobal,” bati niya, halatang nasa magandang mood.

“Good morning din po, Attorney,” sagot ko, pilit na ngumiti dahil ayokong masira ang mood niya.

Ngunit tila sandaling sumimangot siya, bago muling ngumiti.

“I have good news for you, Ms. Cristobal. Malaki ang tsansa mong manalo sa kaso. Marami nang ebidensyang nakuha ang mga inutusan ko—malinaw na self-defense lang ang nangyari,” masaya niyang sabi bago niya ako biglang niyakap.

Matagal ang yakap niya. Nakakapanibago, pero masarap sa pakiramdam na muling mapunta sa kanyang mga bisig.

Nang kumalas siya, tumingin ako sa mga mata niya. Wala na roon ang dating kislap—ang mga matang nagsasabing mahal niya ako.

Ngumiti na lang ako at tumango. Ganoon din siya.

Bigla niyang kinuha ang cellphone niya at may tinawagan. Matapos ang maikling usapan, humarap siya sa akin.

“Ms. Cristobal, kailangan ko munang magpaalam. Posibleng ilang buwan akong mawawala.”

Bigla akong kinabahan, sinabayan ng matinding lungkot. Pero wala na akong karapatang pigilan siya—hindi tulad ng dati, na kapag ayaw kong umalis siya, hindi talaga siya aalis.

“Kailangan naming mag-focus sa kasal namin ni Arianne. Tomorrow night ang engagement party namin, kaya hindi na ako makakapunta simula bukas.”

Tumango na lang ako. Masakit, pero wala akong magagawa. Isa na namang pangarap na sa iba mapupunta.

“Don’t worry, may magbabantay sa’yo. Parating na siguro siya,” sabi niya habang tinitingnan ang relo niya, tila nagmamadali.

Siguro sobrang nami-miss na niya ang fiancée niya. Ganyan siya magmahal—kahit isang oras pa lang kayong magkahiwalay, ramdam mo na agad ang pananabik niyang makita ang taong mahal niya.

Masarap mahalin ang isang Jeric. Isang bagay na sinayang ko noon, pero hindi ko pinagsisisihan, lalo na’t kapalit nito ang kaligayahan niya.

Makalipas ang ilang minuto, may kumatok muli sa pinto.

Pumasok ang isang lalaking naka-cap, naka-shades, at leather jacket. Kasingtangkad ni Jeric at halos pareho rin ng tikas ng katawan.

“Good morning, Attorney. I’m Lt. Abraham Monticillo,” pakilala niya.

Kinabahan ako sa apelyido niya. Monticillo—kadugo ng mga Monticillo.

“You’re a Monticillo?” seryosong sabi ni Jeric. “I’m sorry, but I can’t hire you to guard Ms. Cristobal. Alam mo naman siguro kung bakit.”

“But Attorney Fuentebella, hindi porke’t Monticillo ako ay kalaban na rin ako. Bakit hindi natin tanungin ang kliyente ninyo kung mapagkakatiwalaan niya ako?” sagot ng lalaki sabay hubad ng cap at shades.

“Kamusta na ang magandang kababata kong iyakin, ha, Bee?”

Napanganga ako.

“Ambo?!” halos pasigaw kong sabi nang makilala siya. Ngumiti ako, punong-puno ng pasasalamat. Lumapit siya at niyakap ako, at ganoon din ang ginawa ko.

“Bee, pulis na ako. Tulad ng sinabi ko noon—magsisikap ako para maprotektahan ka. Ngayon, tutuparin ko na ang pangako ko,” masaya niyang sabi.

“Sorry, Bee, hindi kita natulungan agad,” dagdag niya.

“Ayos lang, Bo. Ang mahalaga, ligtas ka na at nandito ka. Alam kong ligtas ako kapag kasama kita,” sagot ko.

“Wala ‘yon, Bee. Basta para sa’yo.”

Nagkakayakap pa rin kami nang may umubo sa likod namin.

“Ahem. Mukhang magkakilala pala kayo at may tiwala ka sa kanya, Ms. Cristobal,” sabi ni Jeric, pilit ang ngiti. Nakipagkamay siya kay Ambo at nagpaalam.

“Bee, ’di ba siya yung dati mong boyfriend at—” sisimulan sana ni Ambo, pero agad kong tinakpan ang bibig niya. Tumango na lang ako, baka may makarinig—lalo na si Elsa.

“Hindi ka ba nasasaktan? O may pagsisisi man lang sa sakripisyong ginawa mo para sa kanya?” tanong ni Ambo.

“Masaya na ako, Bo. Ang mahalaga, naging maganda ang kinalabasan ng lahat. Tingnan mo siya—isa nang sikat na attorney at masaya sa love life niya. Sapat na sa akin iyon.”

Huminga ako nang malalim.

“May hihilingin lang ako sa’yo. Puntahan mo ang kambal ko. Dalhin mo sila sa ligtas na lugar. Kapag gumaling na ako at natapos ang tatlong hearing, pupuntahan ko sila. Please, Bo.”

Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Don’t worry. Bago mo pa hilingin, nagawa ko na.”

Tatlong buwan ang lumipas. Nakalabas na rin ako ng ospital. Ibinili ako ni Jeric ng condominium, pero tinanggihan ko. Mas pinili kong tumira kina Ambo.

Next month, pupuntahan na namin ang mga anak ko. Tatanggalin na rin ang semento sa mga binti ko. Bukas ang huling hearing namin.

At ngayon—araw ng kasal ni Jeric.

Imbitado kami. Hindi rin naman tama kung hindi kami aattend. Pumunta ako para tuluyan ko nang tanggapin na hindi na siya akin at hindi na magiging muli.

Sa likod ako ng simbahan umupo. Ayokong mapansin ng mga kaibigan niya—kilala nila ako.

Tumunog ang musika. Pumasok si Jeric kasama ang mga magulang niya, kasunod ang apat niyang kaibigan. Para silang mga artista—gaya noong high school kami.

Napansin kong may hinahanap siya. Kumaway si Ambo at nag-thumbs up si Jeric. Nilingon niya ako—nagkatitigan kami. Ngumiti ako nang bahagya, at ganoon din siya.

Pumasok ang bride. Napakaganda niya. Hindi nakapagtataka kung bakit minahal siya ni Jeric.

Nang tanungin ng pari kung may tututol, sandaling tumahimik ang lahat. Tumingin si Jeric sa akin. Ngumiti ako at tumango. Ngumiti rin siya.

Natapos ang kasal.

Parang gumuho ang dibdib ko nang halikan niya ang bride at ideklarang mag-asawa na sila. Buti na lang nakaupo ako—kung hindi, baka bumagsak na ako. Gusto kong tumakbo, pero hindi ko magawa dahil sa semento sa aking binti.

Mas masakit pa ito sa lahat ng naranasan ko.

Dinala ako ni Ambo sa kotse. Lumapit siya kay Jeric. Napatingin sa akin si Jeric, halatang nag-aalala. Agad akong umiwas ng tingin—hindi ko kayang umiyak sa harap niya.

Habang umaandar ang sasakyan, napansin kong hindi kami papunta sa reception. Itinigil niya sa gilid ng kalsada.

“Bee, pwede na.”

Alam ko ang ibig niyang sabihin.

Tinapik niya ang braso niya. Inilapit ko ang mukha ko roon—at doon ko na pinakawalan ang lahat ng luha at sakit na nararamdaman ko.