Chapter 5

Jeric POV

Isang linggo na ang nakalipas mula nang ilabas ko si Lalaine sa kulungan at dalhin sa ospital.

Na-comatose siya dahil sa matinding pagpapahirap sa kanya. Pero ayon sa doktor, nagising na raw siya dalawang araw na ang nakakalipas.

Minsan lang akong dumalaw. Busy ako sa paghahanda ng engagement party namin ni Arianne. Hindi ko muna pinaalam sa mga barkada ko ang nangyari. Ayokong madamay sila sa kasong haharapin ko para kay Lalaine.

After ng party, babalik muna si Arianne sa America. Kailangan ko siyang ilayo sa gulo. Protektahan.

Dahil alam ko ang sarili ko.

Kapag siya ang nasaktan… baka hindi ko mapigilan ang sarili ko. Baka hindi lang kaso ang kaharapin ko—baka dugo na.

At ubusin ko ang lahat ng Monticillo.

Papunta ako ngayon sa hospital.

Kailangan kong kausapin si Lalaine. Kailangan ko ng buong detalye. Kailangan ko ng ebidensya para tuluyan siyang makalaya.

Pagdating ko sa ICU floor, sinalubong agad ako ni Elsa.

“Pinatulog po siya, Atty. Jeric,” mahina niyang sabi.

“Kapag nagigising po kasi… nagwawala. Gusto po niyang bumalik sa kulungan.”

Nanigas ako.

Bumalik?

Sa impyernong muntik nang kumitil sa buhay niya?

“Bakit?” malamig kong tanong.

Napayuko si Elsa tila may bumabagabag talaga sa kaniya na gustong sabihin sa akin.

“Hindi ko po alam. Pero paulit-ulit po niyang sinasabi na kailangan daw niya. Pero nasa loob pa lang po kami, ayaw niya na po talagang makalabas at ayaw niya man lang pabuksan po ang kaso niya.”

Napakunot ang noo ko sa kung ano ang dahilan bakit pilit niyang bumalik doon? At ayaw niyang makalaya, na grabe ang sinapit niya sa mga taong

hindi mo malaman kung may mga kaluluwa pa ba?!

Ilang oras akong naghintay sa loob ng kwarto niya, nakausap ko na din ang mga naka duty sa kaniyang doktor at mga nurse.

Tahimik siyang nakahiga at tulog. Maputla. Nangayayat.

Ang dating makinis at mapulang labi niya ngayon, tuyot at may bakas pa ng tuyong dugo sa gilid.

Pero kahit gano’n… may anghel pa rin sa mukha niya.

Napailing ako.

Hindi ko dapat iniisip ‘to.

Hindi na dapat.

Gumalaw ang kamay niya.

Unti-unting bumukas ang mga mata niya.

Tumayo agad ako.

Pinilit niyang umupo pero halatang mahina pa. Tinawag ko ang doktor. Sinabi nitong pwede na raw siyang maupo- upo para makasanayan.

Inalalayan ko siya.

Tinawagan ko rin si, Arianne.

“Babe, gising na siya.”

“Jeric… pangga, salamat nandito ka.”

Ngumiti siya sa akin. Mahina. Masakit.

At doon ko naramdaman ‘yon.

Halo.

Hindi dapat.

Dapat tapos na.

Dapat wala na.

“Look, Lalaine Cristobal-Monticillo,” Mariin Kong sabi. “I’m not here to talk about the past. I’m here for your case. I’m your attorney. That’s all. Our relationship is over. Matagal nang tapos.”

Tumango siya.

Mabagal.

Parang napahiya.

At bigla akong nakaramdam ng konsensya.

“Mas mabuti na unahin natin ang kaso mo,” dagdag ko, mas mahinahon.

Tumango ulit siya.

“Attorney… babalik na lang po ako sa kulungan.”

Nag-igting ang bagang ko.

“No.”

Mas mabilis ang sagot ko kaysa sa iniisip ko.

“Pinayansahan na kita. Lilinisin ko ang pangalan mo. Tutulungan kita sa laban na ‘to.”

Sandali akong natahimik.

“Because I’m your defender. That’s my job.”

Napayuko siya.

“Okay lang po kahit hindi na ako makalaya… Kailangan kong makabalik doon. Baka masaktan ang mga an—”

Hindi na niya natapos.

Bumukas ang pinto.

“Hi, Babe!”

Parang sinag ng araw ang pagpasok ni Arianne.

May dala siyang prutas at bulaklak. Nakangiti. Napakaganda.

Lumapit agad ako at kinuha ang dala niya. Hinalikan ko siya sa labi.

Paglingon ko kay Lalaine, nakita kong napalunok siya. Mabilis niyang inalis ang tingin. Tumingin sa bintana.

Pagbalik ng tingin niya sa amin, pilit ang ngiti.

Bakit?

Hindi ba’t hindi naman niya ako minahal?

Bakit parang may sakit sa mga mata niya?

“Babe, this is Lalaine—my client. And Ms. Lalaine, this is my fiancée, Arianne.”

Ngumiti si Arianne at inilahad ang kamay.

“Nice to finally meet you. Lalaine.”

Sandaling nag-alinlangan si Lalaine, pero inabot din niya.

“Kinagagalak ko din po kayong makilala, Ma’am.”

Tahimik pero magalang, nakangit ng matamis kay Lalaine ang fiancée ko. Ganyan talaga si Arianne sweet at malambing sa lahat.

“Ikaw, ano nga pala ‘yung sasabihin mo kanina?” tanong ko nang maalala ko ang dapat sasabihin niyang naputol.

Umiling siya at saka yumuko.

“Wala po, Attorney.”

Hindi ako kumbinsido.

Pero hindi ko na pinilit dahil wala naman akong pakelam

Ilang oras kaming nanatili doon. Nakipagkwentuhan si Arianne kay Elsa habang ako’y binabasa ang case file.

Ayon sa report—may psychological instability raw si Lalaine. Kaya niya napatay ang asawa niya.

Impossible.

Kilala ko siya.

Hindi siya papatay nang walang dahilan.

Nagpaalam muna si Arianne at Elsa para bumili ng pagkain sa labas ng hospital.

Naiwan akong mag-isa sa kwarto.

Habang binabasa ko ang file, napansin kong gumagalaw si Lalaine. Papaling-paling ang ulo.

Parang may masamang panaginip.

Lumapit ako.

Pawis na pawis siya.

Kumuha ako ng bimpo para punasan siya—

Pero bigla siyang umupo.

Tulala.

Tumingin siya sa akin.

Tapos umiwas.

At bigla siyang nagsigaw.

“H-hindi! Hindi ako papayag! Huwag niyong saktan sila! Hindi!”

Takot na takot ang boses niya.

Hindi ko na inisip ang dapat o hindi dapat.

Niyakap ko siya.

Mahigpit.

“Kalmado. Safe ka. Walang mananakit.”

Dahan-dahan siyang kumalma.

Unti-unting bumigat ang paghinga.

Hanggang sa nakatulog siya sa mga braso ko.

Maingat ko siyang hiniga ulit.

At doon, habang tulog—

“Mahal na mahal kita, Ga…”

Parang kutsilyo ang salitang iyon.

Ga.

Ang tawag niya sa akin noon.

Kung noon ko siguro ito maririnig, ako na ang pinaka masayang nagmamahal na lalaki sa buong mundo.

Napangiti ako.

Mapakla.

Dahil ang salitang iyon… parte na lang ng nakaraan.

Isang nakaraan na hindi na kailanman babalikan.

At kahit anong sabihin ng puso ko—

Pinili ko na.

Si Arianne ang mahal ko.

At sa pagkakataong ito… hindi na ako lilingon pa ng muli sa sakit nang naka lipas.