LOGIN: วีนัสเช้าวันนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีอะไรพิเศษ ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำแถวคณะกับลิตาและมิลิน แก้วกาแฟเย็นวางอยู่ตรงหน้า ขณะที่สองคนกำลังคุยกันเรื่องงานที่ต้องส่งปลายสัปดาห์นี้อย่างออกรสออกชาติช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันไม่ได้พูดคุยหรือเจย์เลย ไม่ใช่ว่าพยายามหลบหน้าอะไรหรอก แค่ต่างคนต่างมีธุระของตัวเอง อีกอย่างเราก็ไม่ได้มีเรื่องจำเป็นต้องติดต่อกันอยู่แล้ว จะให้ทักไปถามสารทุกข์สุกดิบทุกวันก็คงแปลก ๆ ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไป แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังจำได้แม่นเกมโบว์ลิ่งวันนั้น ฉันเป็นฝ่ายชนะ และเขาก็ยังติดค้างคำขอของฉันอยู่หนึ่งอย่าง ถึงจะยังคิดไม่ออกว่าจะขออะไรดี ก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้เขาลืมเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอกนะ“วีนัส”เสียงลิตาเรียกทำให้ฉันละสายตาจากแก้วกาแฟ“หือ?”“แกได้ยินข่าวหรือยัง?”“ข่าวอะไร?”ลิตาเหลือบมองมิลิน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องสำคัญระดับชาติที่ต้องหยุดทุกอย่างเพื่อเล่าให้ฉันฟัง“ก็เรื่องเจย์ไง” ฉันเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย“ทำไม?”“แกยังไม่รู้จริงดิ?”“ถ้ารู้แล้วจะถามไหมล่ะ”“โอเค ๆ ใจเย็นก่อนค่ะคุณเพื่อน” ล
: เจย์เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังสลับกับเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับสนามในโรงยิม“ไอ้เจย์! ส่งมา!”ผมหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะส่งลูกบาสให้คนที่ยืนว่างอยู่ทางซ้าย แต่แทนที่มันจะรับดี ๆ กลับทำลูกหลุดมือกระเด็นออกไปอีกทาง“โห ไอ้ห่า!”“มึงเรียกเองนะ” ผมยักไหล่ มองไอ้คนที่กำลังวิ่งตามลูกบาสไปเก็บ “มือมีไว้ทำไมวะ”“ปากมึงนี่นะ” ผมเดินถอยกลับไปตั้งหลักระหว่างรอเริ่มเกมใหม่ ก่อนจะยกชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณใบหน้า วันนี้พวกผมนัดกันมาเล่นบาสที่โรงยิมของมหาวิทยาลัย ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แค่ใครว่างก็มา ใครไม่ว่างก็โดนด่าทีหลังตามระเบียบ“พักก่อน กูเหนื่อย”“เล่นไปสองรอบเองนะมึง”“แล้วไง กูเหนื่อยไม่ได้หรือไง” ผมหัวเราะพลางเดินไปหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ข้างสนาม ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ โรงยิมอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับเจ้าหน้าที่อยู่บริเวณทางเข้า ผมยาวที่ถูกมครึ่งหัวเอาไว้หลวม ๆ กับแฟ้มเอกสารในมือ ดูเหมือนกำลังมาจัดการธุระอะไรสักอย่างของมหาวิทยาลัยบีบี ไม่ได้เจอกันนานเหมือนกันแฮะ ผมยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะวางมันลงแล้วเดินออกจากข้างสนามไปหาเธอ“ไง” เจ้าของชื่อห
: วีนัสหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคนที่นัดกันไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า[Venus: อยู่ไหน?]ข้อความถูกอ่านไม่นาน ก่อนอีกฝ่ายจะตอบกลับมา[Jay: ใต้ตึกคณะ][Jay: เดินมาเลย]ฉันอ่านข้อความแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะเดินไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ตามที่เขาบอกเอาจริง ๆ ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมตกลงมากับเขาได้ ทั้งที่ตอนแรกปฏิเสธไปตั้งหลายรอบ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าต้องมาเดินตามหาผู้ชายปากเสียคนหนึ่งถึงคณะอยู่ดีระหว่างเดินเข้ามาใกล้บริเวณใต้ตึก ฉันกวาดสายตามองหาเจย์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นกลุ่มผู้ชายหลายคนนั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่ง และหนึ่งในนั้นก็คือคนที่ฉันกำลังตามหาเจย์นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ดูเหมือนกำลังคุยอะไรกันสนุกสนาน โดยมีผู้ชายหน้าตาดีอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาฉันจำอคิณได้ เขาเป็นแฟนของพรีม น้องสาวเจย์ที่ฉันเจอพร้อมกับเจย์วันก่อน ฉันไม่ได้รีบเดินเข้าไปหาในทันที แต่ยืนมองพวกเขาอยู่ห่าง ๆ ครู่หนึ่งปกติเวลาอยู่กับฉัน เขาก็เป็นคนพูดมาก กวนประสาท และชอบหาเรื่องแกล้งอยู่แล้ว แต่พออยู่กับเพื่อน ดูเหม
: วีนัสแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ฉันต้องขยับตัวหนี ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากสิ่งแรกที่รู้สึกได้คืออาการปวดหัวตุบ ๆ ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบอยู่ข้างใน ส่วนสิ่งที่สองคือความแห้งผากในลำคอเมื่อคืน… ฉันยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามรวบรวมสติที่เหมือนจะกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ก่อนภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละนิดเริ่มจากตอนที่เจย์เดินมานั่งที่โต๊ะของฉัน ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แค่แปลกใจนิดหน่อยที่เขาโผล่มาอยู่ตรงนั้น ตอนเขาถามก็ไม่คิดว่าจะกล้าเดินมาจริง ๆ ก่อนที่เพื่อน ๆ ของเขาจะทยอยตามมาสมทบจนโต๊ะที่นั่งกันอยู่เริ่มแน่นขึ้นหลังจากนั้นก็ดื่มกันไปเรื่อย ๆ จำได้ว่าคุยกันสนุกมาก ทั้งกับเพื่อนฉันเองและเพื่อนของเจย์ บรรยากาศตอนนั้นไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด แถมยังมีเสียงหัวเราะดังอยู่ตลอด จนฉันเองก็เผลอดื่มไปมากกว่าที่ตั้งใจไว้ แล้วหลังจากนั้นล่ะ… ฉันขมวดคิ้ว พยายามนึกต่อเอ่อ เจย์แบกฉันกลับห้องภาพตัวเองที่อยู่บนหลังเขาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาในหัว ตามด้วยภาพตอนที่ฉันยื่นคีย์การ์ดให้เขาเปิดประตูห้องให้ จากนั้นก็…เดี๋ยวนะ ฉันบอกให้เจย์เช็ดเครื่องสำอางให้ด้วยเหร
: เจย์เสียงเพลงในคลับดังต่อเนื่องจนแทบไม่ได้ยินเสียงคนคุยกัน ผมนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาโซฟาตัวเดิม มือหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่ม ส่วนอีกมือกำลังเลื่อนโทรศัพท์ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้พวกเพื่อนของผมก็มารวมกันอยู่โต๊ะเดียวกับยัยนี่เรียบร้อยแล้ว ถึงแม่เพื่อนของวีนัสบางส่วนจะกลับไปบ้างแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังสนุกสุด ๆ ไปเลยดูท่าวันนี้จะไม่ยอมกลับง่าย ๆจนกระทั่งเสียงโวยวายจากอีกฝั่งของโต๊ะเรียกความสนใจให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง“อีกแก้ว! อีกแก้ว!”ผมเลิกคิ้วเมื่อเห็นคนที่กำลังยกมือเชียร์อย่างออกหน้าออกตา วีนัส เจ้าของชุดเดรสสีแดงที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นดาวเด่นประจำโต๊ะไปเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งอยู่ระหว่างเพื่อนสองคน ใบหน้าสวยที่ปกติชอบทำหน้านิ่ง ๆ ตอนนี้มีรอยยิ้มกว้างประดับอยู่ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อ ดูสนุกมาก สนุกจนผมเริ่มสงสัยว่าเจ้าตัวรู้หรือเปล่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่“มึงไม่ห้ามหน่อยเหรอวะ” ไอ้ริกเตอร์เพื่อนของผม ที่มาจอยอยู่ที่โต๊ะด้วย จู่ ๆ ก็เดินมาถามขึ้นเมื่อเห็นผมมองไปทางนั้น“ห้ามอะไร”“แฟนมึงไง” ผมหันกลับไปมองมันทันที“แฟนมึงสิ”“อ้าว ก็เห็นนั่งมาด้วยกัน”“กูมานั่งกินเหล้
: เจย์เสียงเพลงจังหวะหนักดังคลอไปทั่วทั้งร้าน แสงไฟหลากสีสาดผ่านผู้คนที่กำลังโยกตัวไปตามจังหวะดนตรี บรรยากาศคึกคักจนแทบไม่มีพื้นที่ว่างให้สายตาได้พักผมนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวยาว มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่ม ส่วนอีกข้างพาดอยู่บนพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ คืนนี้เป็นอีกคืนที่ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีงาน ไม่มีเรียน ไม่มีใครโทรมาตามให้กลับไปทำธุระอะไรทั้งนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือว่าง และเมื่อคนเราว่างในคืนวันหยุดจะทำอะไรล่ะครับ? สถานที่ที่เหมาะจะใช้เวลาให้หมดไปก็คงหนีไม่พ้นที่นี่“มึงจะนั่งยิ้มอะไรคนเดียววะ” เสียงเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดังขึ้น ผมหันไปมองมันก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ“กูยิ้มเหรอ”“เออ หน้าบานตั้งแต่เข้าร้านละ”“ก็ร้านมันสวย”“ร้านหรือคน” ผมหัวเราะในลำคอ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละสายตากวาดมองไปรอบร้านอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่ไม่ไกลนัก เธอสวมชุดเดรสสีดำ ผมยาวสลวย และมีรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเข้ากับบรรยากาศในคืนนี้ได้ดีทีเดียว ผมยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง พลางมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แค่เห็นว่าถูกใจก็เท่านั้น ผมวางแก







