Novels by Dear Hydie

บ้าจริง ข้างในเสียงดังชะมัดฉันเดินออกมากดส่งรายงานแบบสำรวจวัยรุ่นไทยกับโซเชียลมีเดีย ทางอีเมลให้กับอาจารย์ บ้าชะมัดดันลืมส่งได้ วันนี้ Deadline ถึงเที่ยงคืนซะด้วยสิ“ให้ตายสิ…”ฉันบ่นกับตัวเองพลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองตั้งนานสองนาน ในที่สุดก็ส่งไฟล์สำเร็จ! แต่ยังไม่ทันได้เก็บมันลงกระเป๋า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากตรงหน้า“วีนัส?”ฉันเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบกับคนที่ไม่คิดว่าจะเจอในคืนนี้“อ้าว… สวัสดีค่ะพี่กวิน”“บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะเจอวีนัสที่นี่” บังเอิญอีกแล้วเหรอคะ วันนี้คำนี้ทำงานหนักจริง ๆ เลย“ค่ะ เอ่อ… มากับเพื่อนน่ะค่ะ ^^”“พี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน จริง ๆ พี่เพิ่งเข้ามาเป็นหุ้นส่วนคนใหม่ของที่นี่น่ะครับ”“อ๋อ… เหรอคะ” ฉันยิ้มรับบาง ๆ แต่ในใจเริ่มไม่ค่อยดีเท่าไรแฮะ หุ้นส่วนคนใหม่หรอ? ทำไมถึงต้องเป็นที่นี่ด้วยนะ… - -“พี่เห็นวีนัสเดินเข้ามากับเพื่อนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า เลยยังไม่ได้เข้าไปทัก”“ค่ะ”“ช่วงนี้ยังมาเที่ยวที่นี่บ่อยเหมือนเดิมไหมครับ”“ก็มีมาบ้างค่ะ แล้วแต่โอกาส”“ดีเลยครับ งั้นคราวหน้าถ้าเจอกันทักพี่ได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”“ได

: วีนัสเสียงพูดคุยของผู้คนภายในร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัยดังคลอไปกับเสียงเพลงเบา ๆ ในช่วงบ่าย โต๊ะส่วนใหญ่ถูกจับจองโดยนักศึกษาที่แวะมานั่งพักระหว่างวัน บ้างก็มานั่งทำงาน บ้างก็ใช้เวลาพูดคุยกับเพื่อนก่อนจะแยกย้ายไปเรียนในคาบถัดไป ส่วนฉัน ลิตา และมิลินก็มานั่งพักอยู่ที่นี่เหมือนกัน“ฉันว่าแกควรลองเปลี่ยนเมนูบ้างนะ สั่งแต่กาแฟแก้วเดิมทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไง” ลิตาเอ่ยขึ้นพลางมองแก้วเครื่องดื่มตรงหน้าฉัน“ไม่อะ อร่อยดี”“ชีวิตแกนี่น่าเบื่อจัง”“แล้วชีวิตแกน่าตื่นเต้นตรงไหน”“อย่างน้อยฉันก็ไม่กินเมนูเดิมทุกวันเหมือนใครบางคน”ฉันยักไหล่ ไม่ได้คิดจะเถียงต่อ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดูดเครื่องดื่มของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจนักมิลินที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เพียงแค่ยกยิ้มบาง ๆ ให้กับบทสนทนาของเราสองคน ก่อนจะหันกลับไปสนใจโทรศัพท์ในมือต่อระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเอง สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่านหน้าร้านเข้ามาพอดีตอนแรกฉันไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับผู้ชายผมสีอ่อนที่เดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนเดี๋ยวนะ...นั่นมัน“อ้าว เฮ้ย เจอกันอีกแล้ว”เสียงทักทายที่คุ้

“พวกแก แต่งตัวกันถึงไหนแล้ว!”เสียงลิตาดังขึ้นทันทีที่วีนัสกดรับสาย ตามมาด้วยภาพเจ้าตัวที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจก มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกำลังรวบผมขึ้นไปทัดหู“กำลังแต่งหน้า” ฉันตอบ พลางใช้แปรงแตะแก้มตัวเองเบา ๆ“นี่แกยังแต่งหน้าอยู่เหรอ ฉันเลือกชุดเสร็จตั้งนานแล้วนะ”“แล้วใครใช้ให้แกรีบล่ะ”“ก็ฉันตื่นเต้น!” มิลินที่เพิ่งเข้าร่วมสายมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ตื่นเต้นเหมือนจะไปขึ้นเวทีประกวด”“มิลิน! แกอย่าเพิ่งขัดฉันได้ไหม” ฉันหลุดหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินมุกที่ไม่คาดคิดของมิลิน“แล้วสรุปคืนนี้ใส่อะไรกัน?”“ฉันใส่เดรสสีดำ” ลิตารีบตอบ “ส่วนมิลินใส่สีอะไรนะ?” “สีเงิน”“โอ้โห สองคนนี้นัดกันเป็นธีมเหรอ” “เปล่า” มิลินตอบสั้นๆ“แค่ไม่มีชุดสีอื่น”“ฟังดูมีเหตุผลมาก”ฉันส่ายหน้าให้กับเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะขยับโทรศัพท์ให้เห็นชุดที่ตัวเองเตรียมไว้“ฉันว่าจะใส่สีแดง”ลิตาเบิกตาขึ้นทันที“กรี๊ด! เอาชุดนั้นเลย สวยมาก แกใส่แล้วเกิดแน่”“ยังไม่ได้ใส่เลย ชมไว้ก่อนแล้ว?”“ฉันเชื่อในรสนิยมตัวเองค่ะ” มิลินมองชุดบนหน้าจอแล้วพยักหน้าเบา ๆ“ใส่เถอะ คืนนี้คงมีคนมองจนเดินชน

: พรีมตั้งแต่ตกลงกันว่าจะไปเที่ยว ชีวิตของฉันก็เต็มไปด้วยข้อความในกลุ่มแชตที่ชื่อ “ทริปปีใหม่” ซึ่งมีสมาชิกอยู่กันแค่สามคน - - กว่าที่จะได้ข้อสรุปว่าจะไปไหน พี่เจย์กับพี่คิณก็เถียงกันไปแล้วไม่รู้กี่รอบ[Jay: ไปใกล้ ๆ ก็พอ][Akin: แล้วแต่มึง][Preem: พี่สองคนหยุดเถียงกันได้ไหมคะ][Jay: ก็มันเริ่มก่อน]เหนื่อยใจจริงๆ สุดท้ายสถานที่ที่เราเลือกก็ไม่ใช่ที่ที่พี่เจย์เสนอ และไม่ใช่ที่ที่พี่คิณเลือกแต่เป็นที่ที่ฉันเลือกเอง แน่นอนว่าฉันชนะ ^o^/…เช้าวันเดินทาง ฉันลงมาพร้อมกระเป๋าเดินทาง แล้วเจอพีเจย์กับอคิณรออยู่แล้ว“ของแค่นี้ทำไมกระเป๋าใหญ่ขนาดนั้นวะ”“หนูไปเที่ยว ไม่ได้ไปค่ายลูกเสือ” ฉันมองค้อนใส่พี่ชายตัวเองเบๆ“ของเธอหนักกว่าของใช้กูทั้งกระเป๋าอีก” ดูนางพูด - -“พี่จะบ่นทำไม พี่ไม่ได้เป็นคนถือเองซะหน่อย” ฉันเดินไปพรางยื่นกระเป๋าให้พี่อคิณเอาไปใส่ไว้ในรถ เขาตอบรับมาโดยไม่พูดอะไร“กูเห็นแล้วหงุดหงิดว่ะ”“งั้นพี่ก็มีแฟนสักคนสิคะ จะได้มีคนถือให้”“กูถือเองได้!”พูดแล้วก็เดินไปที่รถ ระหว่างเดินทางฉันกับพี่ก็คุยกับตามปกติโดยมีอคิณที่นั่งฟังอยู่บ้าง ฉันเลือกไปรีสอร์ตริมแม่น้ำที่มีวิวธรรมชาติเ

หลังจากเรื่องวุ่นวายในห้างวันนั้นผ่านไป ดูเหมือนว่าคนที่ยังปรับตัวกับเรื่องนี้ไม่ได้ที่สุดจะไม่ใช่พรีมหรืออคิณ เป็นเจย์ต่างหาก อคิณเดินล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ส่วนในมืออีกข้างก็ถือถุงขนมที่ติดมือมาจากร้านสะดวกซื้อก่อนจะยื่นให้กับพรีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจย์“มึงไม่ต้องคอยซื้ออะไรให้น้องกูทุกครั้งก็ได้”“กูซื้อให้แฟนกู” อคิศณหันไปมองหน้าเจ“เออ กูรู้แล้ว ไม่ต้องย้ำ!”“ก็มึงถาม” พรีมรับถุงขนมมามองก่อนจะเอ่ย“อย่าดุแฟนหนูได้ปะ” “นี่ก็อีกคน เข้าข้างกันเข้าไป” เจเหลือบตามองพรีมก่อนจะบ่นอุบอิบ“ก็พูดความจริง”“พอเลย มีของกินแล้วก็ไปเรียนได้แล้วไป - -” พรีมเบะปากให้เจย์ก่อนที่เธอจะแยกออกไปเข้าคลาสเรียนตอนบ่าย ส่วนเจย์กับอคิณก็เดินไปที่คณะตัวเอง ตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาว่างเจย์ก็พยายามเปิดใจคุยกับอคิณอีกครั้ง“มึงจริงจังกับน้องกูแค่ไหนวะ”“จริงจัง” อคิณหันไปมองเพื่อน ก่อนจะตอบโดยไม่ต้องคิดนาน“กูไม่ได้ถามเล่น ๆ นะ”“กูก็ไม่ได้ตอบเล่น ๆ” เจย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ“กูแค่ไม่อยากเห็นมันเสียใจอีก”“กูรู้”“แล้วมึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไง”“รู้สิ มึงน่ารำคาญจะตาย”“ไอ้เหี้ยคิณ กูพูดจริงจังอยู่!”อคิณ

: วันหยุดพรีมกับอคิณมาเดทกันตามปกติ ทั้งคู่เดินจับไปตามทางเดินในห้าง ระหว่างทางก็พูดคุยกันเรื่องหนังที่เพิ่งดูจบ ก่อนจะชวนกันไปหาร้านนั่งกินข้าวกันต่อทั้งคู่เดินตรงไปตามทางเดินมาเรื่อยๆ โดยไม่ทันสังเกตว่ามีคนสองคนกำลังเดินสวนมาจากอีกฝั่ง จนกระทั่งระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่ก้าว“พรีม?”เสียงคุ้นหูดังขึ้นตรงหน้า ทำให้พรีมเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชายตัวเอง“พี่เจย์?” พรีมชะงักเล็กน้อย แต่ที่แปลกไปมากกว่านั้นคือที่มือพี่ชายตัวเองกำลังจับอยู่กับผู้หญิงอีกคนอยู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาทั้งสี่คนยืนนิ่งไปชั่วขณะ เจย์นิ่งไปสองวิ เขาไปที่มือของทั้งคู่สลับกันอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นถาม“พวกมึงมาทำอะไรกันที่นี่วะ”“เดินห้างค่ะ” พรีมตอบหน้าตาเฉย“กูรู้ว่าเดินห้าง แต่พวกมึงสองคนมาได้ไง?”“ก็ขับรถมาค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม“พรีม!”“อะไร หนูตอบคำถามพี่อยู่นะ “อคิณหลุดหัวเราะในลำคอก่อนจะส่ายหัวเบาๆ ให้กับความกวนที่ไม่มีใครยอมใครของพี่น้องคู่นี้ ก่อนจะโดนเจย์หันมาจ้องเขม็ง“มึงก็อีกคน ยืนเงียบทำไมวะ”“แล้วจะให้กูพูดอะไร”“มึงกับน้องกู…” เจย์เว้นช่วง ก่อนจะชี้ไปยังมือท

: พรีม08:00เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฉันแหกขี้ตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่ถึงสิบโมง วันนี้มีเรียนแต่เช้า แต่เพราะเมื่อคืนมีเรื่องบางอย่างวนอยู่ในหัวจนฉันนอนหลับไม่ค่อยสนิท โดยเฉพาะตอนที่ใครบางคนก้มลงมาจูบฉันอีกครั้งตรงหน้าประตูห้อง ฉันยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก่อนจะรีบลดมือลงเมื่อโทรศัพท์บนเตียงสั่นขึ้น[Akin: ตื่นหรือยัง]ฉันอ่านข้อความนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมา[Preem: ตื่นแล้วค่ะ][Akin: กินข้าวด้วย][Preem: พี่คิณก็เหมือนกันนะคะ]อีกฝ่ายอ่านแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ฉันจึงวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะลุกไปจัดการตัวเองไม่นานหลังจากนั้น เอแคลร์ก็โทรเข้ามาชวนออกไปหาอะไรกิน ฉันตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดนาน…“แกดูอารมณ์ดีผิดปกตินะวันนี้”เอแคลร์พูดขึ้นระหว่างที่เรานั่งอยู่ในโรงอาหาร เธอใช้หลอดคนเครื่องดื่มไปพลาง มองหน้าฉันไปพลางเหมือนกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง“ปกติฉันก็อารมณ์ดีนะ”“ไม่เหมือนวันนี้”“ยังไง”“ก็แบบ…” เธอหรี่ตามอง“คนมีความรัก”ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อน“เพื่อนพี่ชายสุดหล่อที่แกเคยชอบตอนสมัยมอปลายน่ะ ในที่สุดก็ผีผลักซักทีนะ”“ก็…มีความสุขนิดหน่อย”“นิดหน่อยจริงเหรออ

ช่วงบ่าย หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์“มึงเป็นอะไร ช่วงนี้ดูว่างจังวะ” เจย์เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า หลังจากเลิกคลาสเรียน“กูก็ว่างของกูปกติ” เขาตอบกลับเรียบๆ“แล้วทำไมช่วงนี้กูเรียกไปไหนก็ไม่ค่อยไป แต่พอกูพูดถึงน้องกูทีไร มึงว่างตลอด”“มึงคิดมาก”“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”“…”“ไอ้คิณ มึงมีอะไรปิดบังกูหรือเปล่า”” มี”“อะไร?!”“กูไม่อยากฟังมึงบ่น”พูดแล้วก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย ช่วงนี้เจย์เองก็ดูเหมือนยุ่งอยู่กับเรื่องสาวๆ ที่เข้ามา ซึ่งปกติเจย์เองก็เป็นคนที่สาวๆ เข้าหาเยอะอยู่แล้วแต่ช่วงนี้เหมือนจะยุ่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งมากเป็นพิเศษ แน่นอนเพื่อนสนิทอย่างอคิณก็พอรู้มาบ้างแต่ไม่ได้คิดจะสนใจอะไร…ตกเย็น พรีมกับอคิณไปดูหนังด้วยกัน แต่พอเดินออกจากโรงหนังได้ไม่เท่าไหร่ก็ดันบังเอิญเจอกับเจย์และกลุ่มเพื่อนที่กำลังเดินมาทางพวกเขาพอดี“อ้าว พวกมึง?” พรีมรีบขยับออกห่างจากอคิณเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ขณะที่อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจย์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอคิณ“มึงมาทำอะไรที่นี่วะไอ้คิณ”“กินข้าว”“แล้วน้องกู?”“ไม่รู้ กูเพิ่งเจอ”“…”พรีมหันไปมองอคิณทั

อคิณในเสื้อช็อปวิศวะสีกรม เดินเข้ามาในโรงอาหารคณะศิลปกรรม ช่วงบ่ายเริ่มคึกคักไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่ทยอยเข้ามาหาอะไรกินกันหลังเลิกคลาสร่างสูงของโดดเด่นจนใครที่เดินผ่านก็อดเหลียวมองไม่ได้ เขาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวยาวใต้ชายคา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วหยุดลงที่ร่างของใครบางคนซึ่งกำลังเดินตรงมาหาเขาพอดี“มาไวนะคะ คิดถึงเหรอ”พรีมเอ่ยทักทายด้วยการแหย่เขา อคิณยกยิ้มมุมปาก ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“เพิ่งมาถึงก่อนหน้าเธอ”เขาตอบพลางล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ“หาอะไรกินก่อน แล้วค่อยไปโรงยิมกัน”เขาพูดบอก ก่อนทั้งคู่จะเดินไปสั่งอาหาร ไม่นานทั้งสองก็เดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมจานข้าวในมือมื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของนักศึกษาในโรงอาหาร แม้ทั้งสองจะไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แต่ก็ยังมีสายตาจากโต๊ะอื่นเหลือบมองมาทางพวกเขาเป็นระยะ“พรุ่งนี้หลังงานกีฬาจบ ไปดูหนังกันดีไหมคะ เหนื่อยปั่นโปรเจ็กต์มาทั้งอาทิตย์แล้ว”พรีมพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บไซต์โรงหนังเพื่อดูรอบฉายเธอเลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“เดือนนี้หนังให