ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ

บทนำ

ช่วงบ่าย

มหาวิทยาลัยศิรวัฒน์ธานี (SWU)

ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มไปทั่วลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงนกหวีดจากรุ่นพี่ดังสลับกับเสียงปรบมือของเฟรชชี่ปีหนึ่งที่ถูกจับกลุ่มให้ร่วมทำกิจกรรมรับน้องกันอย่างสนุกสนาน

แต่ฉันไม่ได้สนุกด้วยเลยสักนิด

ยืนกอดอกมองบรรยากาศวุ่นวายตรงหน้าด้วยสีหน้าหงุดหงิด นี่มันวันแรกของการรับน้อง ฉันกะว่าจะทำตัวดี ๆ ตั้งใจเข้ากิจกรรมแบบเด็กเฟรชชี่ธรรมดาคนหนึ่ง แต่ดันจับฉลากได้กิจกรรมร่วมกับคณะวิศวะ

และที่แย่กว่านั้น...ฉันต้องจับคู่กับธีร์

ใช่ ธีร์ อดีตเพื่อนข้างบ้านสมัยเด็กและ ศัตรูอันดับหนึ่งของฉัน

"เธอดูไม่ค่อยดีใจเลยนะที่ได้เป็นคู่หูกับข้า"

น้ำเสียงกวน ๆ นั่นทำให้ฉันเบือนสายตาไปมองเขาเต็มตา และก็เป็นไปตามคาด คนที่ฉันพยายามเลี่ยงมาตลอดช่วงเปิดเทอมยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

ธีร์สวมเสื้อช็อปสีแดงของคณะวิศวะ ร่างสูงโปร่ง หน้าตาดูดีสมกับเป็นเดือนคณะ ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนกวนประสาทแบบที่ฉันคุ้นเคย

"นายคิดว่าฉันควรดีใจเหรอ?" ฉันประชดกลับไป พร้อมยกคิ้วมองเขาอย่างท้าทาย

"อย่างน้อยก็โชคดีนะที่เธอได้คู่กับคนที่รู้จักกันมาก่อน" ธีร์ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "หรือว่าเธออยากให้ข้าสลับคู่กับคนอื่น?"

"ถ้าเลือกได้ ฉันจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว"

"นั่นสินะ" เขาพยักหน้าเบา ๆ "แต่ข้าจะไม่ยอมให้เธอสลับคู่หรอก เพราะมันน่าสนุกกว่าถ้าเป็นเธอ"

ไอ้บ้านี่!

ฉันกัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่แล่นขึ้นมาจนถึงคอหอย รุ่นพี่ที่เป็นพิธีกรตะโกนเรียกทุกกลุ่มให้ไปเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมแรก ซึ่งฉันก็ยังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกับธีร์อย่างช่วยไม่ได้

ฉันสาบานเลยว่ากิจกรรมวันนี้จะไม่จบลงดีแน่นอน

กิจกรรมแรกของวันคือ แข่งแบกขวดน้ำบนศีรษะแล้วเดินแข่ง ทีมไหนไปถึงเส้นชัยก่อนโดยไม่ทำขวดน้ำตกก็จะได้คะแนนเต็ม

"ระวังหัวเธอด้วยนะ ข้ากลัวขวดมันจะตกเพราะเธอโง่เอง"

"ถ้านายปากหมาแบบนี้ ฉันจะตั้งใจทำให้มันตกเลย คอยดู!" ฉันกัดฟันกรอด ธีร์หัวเราะในลำคออย่างพอใจที่สามารถกวนประสาทฉันได้สำเร็จ ก่อนที่รุ่นพี่จะเป่านกหวีดเริ่มเกม

ฉันเดินช้า ๆ อย่างระมัดระวัง ขณะที่ธีร์ก้าวขาอย่างมั่นคงเหมือนไม่กลัวว่าขวดจะตกสักนิด มือใหญ่ของเขาประคองหลังฉันไว้เบา ๆ เหมือนเป็นการบังคับให้ฉันเดินไปพร้อมกัน

“ขยับให้มันดี ๆ หน่อย”

“ฉันกำลังพยายามอยู่นี่ไง!”

“พยายามอะไร? เดินให้ตรงก็จบแล้ว” ฉันจิกตาใส่เขา รู้สึกอยากจะถีบขวดน้ำทิ้งมากกว่าแข่งต่อ แต่ก็ต้องพยายามอดทนไว้เพราะฉันไม่มีวันยอมแพ้เขาแน่

ตอนนี้เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ จนฉันคิดว่าเราน่าจะถึงเส้นชัยได้อย่างราบรื่น

แต่จู่ ๆ ธีร์ก็ดันจงใจชะลอฝีเท้าทำให้ฉันเสียจังหวะ!

ขวดน้ำหล่นลงพื้น ฉันหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง ขณะที่ธีร์ยืนกอดอกยิ้มกวนประสาท

"ดูเหมือนว่าเธอจะแพ้แล้วนะ"

"นาย! นายแกล้งฉัน!"

"หลักฐานล่ะ?" ธีร์เลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย ฉันกำหมัดแน่น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสนามแข่งโดยไม่สนใจเสียงหัวเราะของเขา