ตอนที่ 8 : แฟนใครเล่นใหญ่ขนาดนี้

วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปงานวันเกิดพี่แพรตามที่นัดไม่กับเจย์ ฉันที่กำลังเตรียมตัวสวมเดรสสีเงินประดับกลิตเตอร์ตัวสั้นเข้ารูปพอดีตัวรับกับช่วงเอวและสะโพก ช่วงบนเป็นสายเดี่ยวเผยให้เห็นช่วงไหล่กับลำคอ เครื่องประดับเลือกใส่เพียงต่างหูและสร้อยเส้นเล็ก ๆ ส่วนรองเท้าส้นสูงสีแดงช่วยให้ลุคคืนนี้ดูโดดเด่นขึ้นอีกนิด

ฉันใช้เวลาแต่งตัวอยู่พักใหญ่ เพราะไหน ๆ ก็ต้องไปงานวันเกิดของผู้หญิงที่มีท่าทีสนใจแฟนกำมะลอของฉันอยู่แล้ว จะให้ไปแบบขอไปทีได้ยังไง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นดังขึ้นในช่วงเย็นของวันเสาร์ เจย์คงมาถึงแล้วสินะ ฉันเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะจัดการตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยอีกครั้ง แล้วเดินลงไปให้คนที่นัดไว้ด้านล่างอย่างไม่รีบร้อนนัก

“ไง”

เจย์ยืนพิงกรอบประตูรถอยู่ด้านนอก วันนี้เขาแต่งตัวต่างจากวันที่เจอกันตามผับอยู่พอสมควร เสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัวปลดกระดุมช่วงคอไว้สองเม็ด จับคู่กับกางเกงขายาวสีเข้มและรองเท้าหนังเรียบ ๆ ผมสีบลอนด์ถูกจัดทรงอย่างตั้งใจ แต่ยังคงความยุ่งนิด ๆ ตามสไตล์เจ้าตัว นาฬิกาบนข้อมือช่วยเสริมให้เขาดูดีขึ้นไปอีก

ยอมรับก็ได้ว่าวันนี้เขาหล่อ

“มองอะไรครับ?”

“เปล่า แค่กำลังคิดว่านายแต่งตัวเป็นกับเขาด้วยเหรอ”

“ปกติก็เป็นครับ แค่ไม่ค่อยได้แต่งให้เธอดู”

“มั่นใจเหลือเกินนะ”

“ก็เห็นมองตั้งนาน”

ฉันกลอกตาใส่คนตรงหน้า ก่อนจะถอยออกมาให้เขาเห็นชุดที่ตัวเองจัดเต็มวันนี้

“เป็นไง?” ฉันถามพลางหมุนตัวให้ดูเล็กน้อย

เจย์กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“แต่งขนาดนี้ ไปงานวันเกิดหรือไปประกวดนางงามครับ?”

“อ้าว ก็แฟนจะพาไปเปิดตัวทั้งที ฉันก็ต้องสวยหน่อยสิ” ฉันสะบัดผมใส่เขาหนึ่งที

“ครับ สวยมากครับ”

“พูดดีเป็นด้วย ค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย”

“ชมตามมารยาทครับ”

“ไอ้…!” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาทางฉัน

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวสาย”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อเขาก็พูดตัดบท แล้วลากฉันให้ไปขึ้นรถโดยไม่รอคำด่าที่ฉันเตรียมจะพ่นใส่หน้าเขา

“วันนี้ทำตัวดี ๆ ด้วยล่ะ”

“ใครกันแน่ที่ต้องทำตัวดี”

“ฉันมั้ง!”

“ครับ ๆ ทำตัวตัวดี ๆ ครับ” น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว

“แล้ววันต้องทำอะไรบ้าง” ฉันพูดพลางเอื้อมมือปิดประตูรถเขาดังตุ๊บ ก่อนฉันหันไปมองเจย์ที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ

“ก็ไม่มีอะไรมาก… เธอแค่เดินเข้าไปในงานในฐานะแฟนของฉันแล้วทำตัวปกติแบบที่เธอชอบทำ แสดงให้คนในงานเห็นว่าเราสองคนรักกันม้ากมาก” เจย์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด - - ชิ เอางั้นก็ได้แม่จะเล่นใหญ่ให้อึ้งไปเลยคอยดูเถอะ

…

สถานที่จัดงานเป็นโรงแรมหรูใจกลางเมือง ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีสีแดงสลับขาว แสงไฟสีทองจากแชนเดอเลียร์เหนือเพดานส่องกระทบโต๊ะอาหารที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ผสมกับเสียงพูดคุยของแขกที่ทยอยมาร่วมงาน

ดูจากบรรยากาศแล้วคงไม่ใช่งานวันเกิดธรรมดา เป็นลูกคนใหญ่คนโตจริง ๆ ด้วยแฮะ

แขกที่มาร่วมงานส่วนใหญ่แต่งตัวดี มีทั้งนักธุรกิจ คนในแวดวงสังคม และกลุ่มเพื่อนของเจย์ที่ฉันไม่ค่อยคุ้นหน้า บางคนกำลังยืนคุยกันอยู่ใกล้บาร์ บางคนจับกลุ่มถ่ายรูปตรงมุมตกแต่งของงาน

ทันทีที่เราเดินเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมามอง คงเพราะเจย์เป็นคนที่คนในงานรู้จักดี หรือไม่ก็เพราะผู้หญิงที่เดินควงแขนเขาอยู่ในตอนนี้

“มองกันใหญ่เลยนะ” ฉันกระซิบ

“ปกติ”

“หลงตัวเอง”

“หรือเธอคิดว่าเขามองเธอ?”

“ก็แน่นอนสิ ฉันสวยขนาดนี้” เจย์หลุดหัวเราะ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู

“เออ ยอมแล้วครับ” ฉันยิ้มรับอย่างผู้ชนะ ก่อนจะกระชับแขนที่คล้องอยู่กับแขนเขาให้แน่นขึ้นอีกนิด

ไม่นานนัก สายตาของฉันก็สะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนคุยอยู่กับกลุ่มแขกไม่ไกลจากโต๊ะหลัก เธอสวมเดรสสีดำเรียบหรู ผมยาวถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา แม้จะไม่ได้เป็นคนที่ยืนอยู่กลางวงสนทนา แต่ก็ดูเหมือนทุกคนจะให้ความสนใจเธอไม่น้อย

“พี่แพรเหรอ?” ฉันถาม

“อืม” เจย์พยักหน้า ก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

“เจย์!”

พี่แพรเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน เธอยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขา แต่รอยยิ้มนั้นชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสายตาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ฉัน

“มาแล้วเหรอ นึกว่าจะไม่มาซะอีก”

“สุขสันต์วันเกิดครับพี่”

“ขอบใจจ้ะ” เธอตอบ ก่อนจะมองฉันที่ยืนคล้องแขนเจย์อยู่ “แล้วนี่…”

“อ๋อ” เจย์ยกมือขึ้นแตะหลังฉันเบา ๆ “นี่วีนัส แฟนผมเอง คบกันมาสักพักแล้ว”

ฉันเกือบหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำว่าแฟนจากปากเขา แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นธรรมชาติ ก่อนจะยกมือไหว้อีกฝ่าย

“สวัสดีค่ะพี่แพร วีนัสนะคะ”

“สวัสดีจ้ะ” พี่แพรยิ้มรับ “เป็นแฟนเจย์เหรอเนี่ย ไม่เห็นเคยเล่าให้พี่ฟังเลย”

“พอดีช่วงแรก ๆ เราไม่ค่อยได้เปิดเผยกันน่ะค่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต 

“เจย์เขาค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัวน่ะค่ะ” ฉันพูดพลางเอียงหัวไปซบแขนของเขาเล็กน้อยเจย์หันมามองฉันทันทีแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แหะ ๆ

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอจ๊ะ” พี่แพรพยักหน้า “แล้วรู้จักเจย์ได้ยังไงเอ่ย?”

“เจอกันที่งานเลี้ยงค่ะ ตอนแรกวีนัสก็ไม่ได้คิดว่าจะสนิทกันขนาดนี้” ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองคนข้างตัวด้วยสายตาอ่อนหวาน

“แต่พอได้รู้จักจริง ๆ แล้ว เจย์ก็น่ารักกว่าที่คิดนะคะ”

“จริงเหรอ?” พี่แพรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ปกติเห็นเจย์เขาไม่ค่อยยอมใครนะจ๊ะ”

“ตอนแรกก็เป็นแบบนั้นค่ะ แต่พออยู่กับวีนัสแล้วเขาเชื่องขึ้นเยอะเลย ^^”

ฉันเอานิ้วตัวเองไปจิ้มที่แก้มของเจย์เบา ๆ ด้วยสายตาที่เอ็นดูผู้ชายตรงหน้าแบบสุด ๆ เจย์ถึงกับหันขวับมามอง

“จริงไหมคะคุณแฟน?” ฉันยิ้มหวานกลับไปให้เขา

“แฟนใครน่ารักขนาดนี้เนี่ย น่ารักฉันอยากเกบไว้ดูคนเดียวเลย ^^” ฉันพูดต่อเสียงหวานเกินจริงไปม้ากมาก พูดแล้วก็เอามือไปดึงแก้มของเขาให้ยืดออกมานิดหน่อยด้วยความหมั่นเขี้ยว ฮ่า ๆ ๆ ๆ สะใจจริงโว้ยย

เจย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“แฟนคุณมั้งครับ” เขาพูดพร้อมเอามือมาคว้าเอวฉันไว้กระชากเข้าไปแนบชิดกับตัวเองทันที จนฉันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหันขวับมามองเขา เล่นกลับเก่งนักนะ! น้ำเสียงสุภาพ แต่แววตากลับเหมือนกำลังด่าฉันอยู่เงียบ ๆ ยังไงอย่างงั้นแหละ ช่วยไม่ได้ ก็มันต้องเล่นให้สุดนี่ ฉันเหลือบตาไปทางพี่แพร ที่ตอนนี้ยืนดูเราสองคนพลอดรักกันอยู่อย่างไม่สบอารมณ์นัก

“โอ๊ย พูดจาน่ารักจัง” ฉันหัวเราะคิกคัก พลางลูบแก้มที่เพิ่งหยิกไปเมื่อครู่ “วันนี้ทำตัวดีจังเลยนะคะ”

“ถ้าไม่ดีจะโดนอะไรครับ?”

“เดี๋ยวกลับห้องไปค่อยว่ากันค่ะ”

ฉันยิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง เจย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเลื่อนขยับมือที่วางอยู่ที่เอวฉันแล้วออกแรงบีบเบา ๆ

“ปากเก่งจังนะครับ”

ฉันสะดุ้งนิดหนึ่ง หันไปจ้องในตาเขาอย่างคาดโทษ ไอ้บ้านี่!

“มีอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ?” พี่แพรถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าฉันกับเจย์เริ่มมีเรดาห์เปรี้ยะ ๆ ออกมาทางสายตาแล้วรึเปล่านะ - -;

“ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันรีบหันกลับไปตอบ “เจย์เขาชอบแกล้งวีนัสแบบนี้ประจำเลยค่ะ แหะ ๆ”

“อ๋อ” พี่แพรยิ้มบาง ๆ “ดูสนิทกันดีนะ”

“ม้ากมากเลยล่ะค่ะ” ฉันตอบทันที พร้อมขยับเข้าไปแนบแขนเจย์มากกว่าเดิม

“บางทีวีนัสก็คิดว่าเขาติดวีนัสมากกว่าวีนัสติดเขาอีกนะคะเนี่ย”

“เหรอจ๊ะ?” พี่แพรหัวเราะเบา ๆ “แปลกนะ ปกติเจย์ไม่ใช่คนติดแฟนเท่าไหร่”

“คนเราก็เปลี่ยนกันได้ค่ะพี่” ฉันยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร “โดยเฉพาะถ้าเจอคนที่ถูกใจจริง ๆ”

เจย์ก้มหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะพูดเสียงเบาพอให้ฉันได้ยินคนเดียว

“เล่นใหญ่เกินไปแล้ว”

“ก็อยากให้สมจริงไม่ใช่เหรอ?”

“หึ เดี๋ยวได้รู้กัน” เขายิ้มกวน ๆ ก่อนจะหันกลับไปคุยกับพี่แพรต่อ ฉันยิ้มอยู่ภายนอก แต่ในใจกลับกำลังตีกลองฉลองความสำเร็จให้ตัวเอง สุด ๆ ไปเลยวีนัสวันนี้เธอไม่ได้มาเล่น ๆ ToT

“ว่าแต่…” พี่แพรเอ่ยขึ้นหลังจากพูดคุยกันอยู่สักพัก “ช่วงนี้เจย์ยุ่งหรือเปล่า?”

“ก็มีบ้างครับ”

“แล้วเรื่องแข่งรถล่ะ ยังไปอยู่ไหม?” ฉันเหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อย

“ไปบ้างครับ ทำไมเหรอ?”

“พี่เห็นว่าครั้งหน้าซิกเคจะลงแข่งด้วยนี่นา” พี่แพรยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“เจย์ไม่คิดจะไปหน่อยเหรอ?” เจย์ไม่ได้ตอบในทันที

“ได้ข่าวว่าเขากำลังเตรียมตัวอยู่ด้วยนะ” เธอพูดต่อ “ถ้าเจย์ไม่ไป คราวนี้ซิกเคคงได้สนุกอยู่คนเดียว”

“หึ พี่แพรคิดว่าผมจะยอมให้หมอนั่นสนุกคนเดียวเหรอครับ?”

น้ำเสียงของเจย์เปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นที่มีอยู่ก่อนหน้าจางลงจนแทบสังเกตได้

พี่แพรหัวเราะเบา ๆ

“ก็ไม่รู้นี่ เห็นช่วงนี้มีแฟนแล้ว อาจจะไม่อยากออกไปแข่งรถเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ได้”

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวครับ”

“งั้นก็ดีสิ” เธอยิ้ม “คราวนี้พาวีนัสไปดูด้วยนะ พี่อยากรู้เหมือนกันว่าแฟนเจย์จะเชียร์ใคร”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ เดี๋ยวนะ… เมื่อกี้ยังเป็นงานวันเกิดอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงมีแข่งรถเข้ามาเกี่ยวด้วยล่ะ?

“ถ้าเจย์ไป วีนัสก็ไปค่ะ วีก็อยากไปดูแฟนแข่งเหมือนกัน” ฉันตอบแทรกขึ้นมาทันที พร้อมยิ้มให้พี่แพร คงไม่ได้คิดจะไปแข่งจริง ๆ หรอกมั้ง เจย์หันมามองฉัน ก่อนจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง

“ได้ยินแล้วใช่ไหมครับพี่”

“จ้ะ ๆ งั้นพี่จะรอดูนะ”

พี่แพรยิ้มให้เราสองคน ก่อนจะหันไปทักทายแขกอีกกลุ่มที่เดินเข้ามา ส่วนฉันก็ค่อย ๆ เอี้ยวตัวไปหาคนข้างตัวเล็กน้อย

“ภารกิจสำเร็จยัง?” ฉันถามเขาแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังของพี่แพรที่เดินห่างออกไป

“น่าจะ” เขาตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนที่ฉันจะผละตัวเขาออก และเจย์ก็กลับมายืนท่าทางสบาย ๆ แต่ไม่วายหันมาหาเรื่องฉันอีกครั้ง

“ว่าแต่.. เมื่อกี้เล่นละครหรือเล่นใหญ่รัชดาลัยวะ หยิกแรงเกิ้น” เขาหันมามองหน้าฉันอย่างคาดโทษ

“เอ้า ก็ต้องสมบทบาทหน่อยสิคะ แฟนคุณภาพนะเนี่ย” ฉันยกมือกอดอกด้วยความภูมิใจ ในเอกการแสดงของตัวเอง เจย์หันมามอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“แล้วนี่นายจะไปแข่งจริงเหรอ?” ฉันถามขึ้นอีกครั้งพลางหันไปมองเขาที่กำลังยกแก้วเครื่องดื่มมาจิบเล็กน้อยก่อนที่จะยื่นอีกแก้วหนึ่งมาให้ฉัน

“อืม”

“แล้วฉันต้องไปด้วย?” ฉันรับมาจิบอย่างว่าง่าย

“เมื่อกี้ใครเป็นคนพูดเองครับ?”

“ก็ฉันไม่รู้ว่านายจะตอบตกลงจริง ๆ นี่!” เจย์หัวเราะ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู

“ช่วยไม่ได้ครับ แฟนผมอยากไปดู”

ฉันเม้มปากแน่น ให้ตายเถอะ ฉันไม่ได้คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้สักหน่อย เมื่อกี๊แค่แกล้งทำเป็นปากดีไปงั้นเอง… คงจะไม่มีอะไรหรอกมั้ง ก็แค่แข่งรถเองยัยวีนัส

…

หลังจากอยู่ในงานต่ออีกพัก เจย์ก็ขับรถมาส่งฉันที่คอนโด จริง ๆ เราอยู่ที่งานไม่นานมากนัก อึดอัดแทบแย่ ไหนจะสายตาพี่แพรที่ชอบมองมาที่ฉันอีก แอบขนลุกซู่เลยแฮะ แถมตอนนี้ฉันเองก็เริ่มเมื่อยเท้าจากการใส่รองเท้าส้นสูงมาทั้งคืน

“ขอบใจที่มาส่ง” ฉันหันไปพูดกับคนขับหลังจากรถจอดสนิทบริเวณหน้าโถงคอนโด

“แค่นี้เอง”

“งั้นฉันไปล่ะ”

“เดี๋ยว”

ฉันชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตู ก่อนหันกลับไปมองเขา

“อะไรอีก?” เจย์ยกมือขึ้นเท้าพวงมาลัย มองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นตา

“วันนี้สนุกดีนี่”

“แน่นอนสิ ฉันตั้งใจจัดให้นายเต็มที่”

“โดยเฉพาะตอนหยิกแก้มฉัน”

“ทำไม? เจ็บเหรอคะคุณแฟน?”

“เจ็บครับ เจ็บมากด้วย” เขาพูดพลางทำหน้าเหมือนกำลังได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉันหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะยื่นมือไปจับแก้มเขาเบา ๆ

“โอ๋ ๆ ขอโทษนะคะ ทีหลังจะเบามือกว่านี้”

“ไม่ต้องแล้วครับ กลัวแก้มช้ำ”

“เว่อร์!”

เจย์หัวเราะ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือฉันไว้แล้วดึงออกจากแก้มตัวเอง

“ขึ้นไปได้แล้ว ดึกแล้ว”

“รู้แล้วน่า” ฉันดึงมือกลับ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ยังไม่ทันได้ปิดฉันก้มลงไปมองรอยยิ้มกวน ๆ ของเจย์ก่อนเขาจะยกมือขึ้นโบกให้ฉัน

“ฝันดีครับคุณแฟน”

“ฝันร้ายเถอะ!”

ฉันปิดประตูรถดังปึก ก่อนจะเดินหนีเข้าคอนโดโดยไม่หันกลับไปมองอีก ผู้ชายอะไรน่าหมั่นไส้ชะมัด

ฉันเดินขึ้นมาถึงห้อง ถอดรองเท้าส้นสูงสีแดงออกทันทีที่ประตูปิดลง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา

วันนี้เป็นวันที่วุ่นวายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ตั้งแต่เดินก้าวเข้าไปในงานวันเกิดของพี่แพร ตามด้วยการแสดงบทบาทแฟนสาวของเจย์แบบจัดเต็ม ทั้งคล้องแขน หยิกแก้ม พูดจาหวานเลี่ยนจนตัวเองยังรู้สึกขนลุก แต่ดูเหมือนพี่แพรจะไม่ได้เชื่อสนิทใจขนาดนั้น เพราะตลอดเวลาที่คุยกัน เธอเอาแต่สังเกตฉันกับเจย์อยู่เป็นระยะ แถมยังพยายามถามเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคนอยู่หลายครั้ง

ส่วนเจย์… หมอนั่นดูจะสนุกกับการแกล้งฉันมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะตอนที่เอามือมาคว้าเอวแล้วดึงเข้าไปใกล้ ๆ นึกแล้วก็ยังหมั่นไส้ไม่หาย

แต่เรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องแข่งรถ ฉันไม่ได้คิดว่าจะต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรกสักหน่อย แค่รับปากว่าจะไปดูเพราะอยากเล่นบทแฟนสาวให้สมจริงเท่านั้นเอง ใครจะไปคิดว่าเจย์จะตอบตกลงจริง ๆ แถมดูท่าทางจะไม่ใช่การแข่งขันธรรมดาเสียด้วย

ซิกเค…ฉันนึกทวนชื่อที่ได้ยินจากพี่แพร ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาแล้วถอนหายใจอีกครั้ง เอาเถอะ อย่างน้อยวันนี้ภารกิจก็ผ่านไปได้ด้วยดี ส่วนเรื่องงานแข่งรถนั่นไว้ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน