LOGINกระทั่งผ่านไปเกือบสิบนาที ปรมิณทร์เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผูกเอวไว้ผืนเดียว เป้าหมายของเขาคือคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ต้องสงสัย “เพียงฟ้า” เขาเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง เปลือกขยับไปมาแต่ไม่ยอมลืมตามองเขา ก่อนที่จะประทับริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาว
จึงกลายเป็นปรมิณทร์ที่ต้องยอมแพ้ให้กับกฎที่เพียงฟ้าตั้งขึ้น เฝ้ารอคอยแต่วันหยุดที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักตลอดทั้งวัน “ใกล้จะเลิกงานแล้ว ปล่อยฟ้าได้แล้ว” “ก็ได้” รองประธานหนุ่มทำหน้าละห้อย ก่อนจะยอมปล่อยคนบนตักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะกลัวว่าจะโดนเพียงฟ้าโกรธมากกว่า “
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนที่จะถูกปิดลงโดยฝีมือของปรมิณทร์ที่ตื่นมาก่อนหน้านี้ เขาหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังได้พักผ่อนอย่างสบายใจ หลังจากที่ทำงานหนักมาตลอดหนึ่งปี ปรมิณทร์ยกยิ้มมุมปากพลางก้มลงไป
“อ๊ะ... มันอึดอัด” เธอเอ่ยบอกอย่างเขินอาย แต่ก็เป็นสัญญาณบอกกับคนตรงหน้าว่าเธอรู้สึกดีขึ้นกว่าในตอนแรกแล้ว เจ้าของดวงตาสีเข้มไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยลากผ่านลงมายังก้อนเนื้ออวบที่กำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือของเขา กระทั่งมาถึงหน้าท้องแบนที่ยังคงมีความนุ่มนิ่มให้พอได้จับอย่างเต็มไม้เต็มมือ จรดลงที
ความนุ่มหยุ่นโดนสัมผัสด้วยฝ่ามืออุ่น ก่อนที่จะตามมาด้วยริมฝีปากหยักที่ดูดดึงยอดถันแรง ๆ ราวกับกำลังหงุดหงิด เรียวลิ้นอุ่นชื้นละเลงบนฐานยอดมาจนถึงปลายยอด “อ๊าส์...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเป็นครั้งแรก เจ้าตัวแอบตกใจจนต้องรีบยกมือปิดปากเอาไว้ เพราะเสียงนั้นค่อนข้างจะฟังดูลามก
“มิน เมามากแล้วนะ” เจ้าของร่างอวบพยายามจะห้ามคนที่ดื่มเหล้าราวกับเป็นน้ำเปล่าเหมือนคนอกหักไม่มีผิด แต่เลขาอย่างเธอก็ไม่กล้าถามอะไรไปมากกว่านั้น “อือ” ปรมิณทร์ตกอยู่ในอาการมึนเมาหลังจากที่ดื่มเหล้าเข้าไปหลายแก้วจนเพียงฟ้าต้องพยายามห้ามไม่ให้ดื่มไปมากกว่าเดิม “กลับคอนโดเถอะ เดี๋ยวฟ
“อ๋อ พอดีว่าพี่คินน์ไปทำธุระน่ะ” “แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหน” “แค่ที่แขนนิดเดียวน่ะ แต่คุณหมอให้พักฟื้นรอดูอาการแทรกซ้อนเผื่อว่ากระทบกระเทือนไปถึงลูก...” “เธอกำลังท้องเหรอ?” กล้าหาญเอ่ยพลางยิ้มออกมาด้วยความยินดีเมื่อได้ยินว่าเพื่อนสนิทกำลังตั้งท้องอยู่ “อื
เปลือกตาสีนวลขยับเล็กน้อย ก่อนที่จะลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่มือจนชาไปทั้งแขนแทบจะขยับไม่ได้ ศีรษะของใครบางคนกำลังนอนทับมือของเธออยู่ พลางเอื้อมมือไปดึงแขนข้างที่ชาออกมาจากการโดนทับเสียก่อน “ตื่นแล้วเหรอ” “หายไปไหนมาคะ” ใบหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ ผ่านมาตั้งเป็นวั
“ลูกยังไม่รู้เรื่องเลยค่ะ” แม้ว่าจะโดนต่อว่า แต่คินน์กลับยังคงนั่งยิ้มไม่สนใจที่เธอว่าเขาเลยสักนิด ต้นหนาวถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วจึงหันมามองหน้าคินน์อีกครั้ง อันที่จริงก็ไม่ใช่่ว่าไม่พร้อมแต่ว่าทุกอย่างมันเร็วมากเกินไป จนเธอปรับตัวตามไม่ทัน “เดี๋ยวไปฝากครรภ์ที่โรงพยา
คินน์ชั่งใจอยู่นานกว่าจะออกไปทำงานได้ เพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย เลยขอนอนพักอยู่คอนโดหนึ่งวัน แต่คนที่มีงานต้องไปทำต่อก็ต้องยอมไปทำงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “จะเป็นอย่างที่คิดไหมนะ” สองเท้าก้าวลงออกจากลิฟต์พุ่งตรงไปยังร้านขายยาด้านล่างของคอนโด กวาดสายตามองหาของที่ตนต้องการ “มีอะไรให้







