เข้าสู่ระบบกระทั่งผ่านไปเกือบสิบนาที ปรมิณทร์เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผูกเอวไว้ผืนเดียว เป้าหมายของเขาคือคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ต้องสงสัย “เพียงฟ้า” เขาเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง เปลือกขยับไปมาแต่ไม่ยอมลืมตามองเขา ก่อนที่จะประทับริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาว
จึงกลายเป็นปรมิณทร์ที่ต้องยอมแพ้ให้กับกฎที่เพียงฟ้าตั้งขึ้น เฝ้ารอคอยแต่วันหยุดที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักตลอดทั้งวัน “ใกล้จะเลิกงานแล้ว ปล่อยฟ้าได้แล้ว” “ก็ได้” รองประธานหนุ่มทำหน้าละห้อย ก่อนจะยอมปล่อยคนบนตักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะกลัวว่าจะโดนเพียงฟ้าโกรธมากกว่า “
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนที่จะถูกปิดลงโดยฝีมือของปรมิณทร์ที่ตื่นมาก่อนหน้านี้ เขาหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังได้พักผ่อนอย่างสบายใจ หลังจากที่ทำงานหนักมาตลอดหนึ่งปี ปรมิณทร์ยกยิ้มมุมปากพลางก้มลงไป
“อ๊ะ... มันอึดอัด” เธอเอ่ยบอกอย่างเขินอาย แต่ก็เป็นสัญญาณบอกกับคนตรงหน้าว่าเธอรู้สึกดีขึ้นกว่าในตอนแรกแล้ว เจ้าของดวงตาสีเข้มไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยลากผ่านลงมายังก้อนเนื้ออวบที่กำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือของเขา กระทั่งมาถึงหน้าท้องแบนที่ยังคงมีความนุ่มนิ่มให้พอได้จับอย่างเต็มไม้เต็มมือ จรดลงที
ความนุ่มหยุ่นโดนสัมผัสด้วยฝ่ามืออุ่น ก่อนที่จะตามมาด้วยริมฝีปากหยักที่ดูดดึงยอดถันแรง ๆ ราวกับกำลังหงุดหงิด เรียวลิ้นอุ่นชื้นละเลงบนฐานยอดมาจนถึงปลายยอด “อ๊าส์...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเป็นครั้งแรก เจ้าตัวแอบตกใจจนต้องรีบยกมือปิดปากเอาไว้ เพราะเสียงนั้นค่อนข้างจะฟังดูลามก
“มิน เมามากแล้วนะ” เจ้าของร่างอวบพยายามจะห้ามคนที่ดื่มเหล้าราวกับเป็นน้ำเปล่าเหมือนคนอกหักไม่มีผิด แต่เลขาอย่างเธอก็ไม่กล้าถามอะไรไปมากกว่านั้น “อือ” ปรมิณทร์ตกอยู่ในอาการมึนเมาหลังจากที่ดื่มเหล้าเข้าไปหลายแก้วจนเพียงฟ้าต้องพยายามห้ามไม่ให้ดื่มไปมากกว่าเดิม “กลับคอนโดเถอะ เดี๋ยวฟ
ตึกสูงเสียดฟ้าตั้งเด่นอยู่ท่ามกลางบริษัทขนาดเล็กไปถึงกลาง บริเวณนี้มีเพียงบริษัทขนาดใหญ่แห่งเดียวตั้งอยู่ใจกลางเมืองทว่าความยิ่งใหญ่มักจะมาพร้อมกับความวุ่นวายเสมอ แม้ด้านนอกจะดูเหมือนบริษัททั่วๆ ไป แต่ด้านในกลับซ่อนความอลหม่านไว้มากมาย“ต้นหนาวกับรองหัวหน้าโดนไล่ออกจริงๆ เหรอ แล้วฉันจะอยู่ยังไงเนี่
เช้าตรู่ของวันแรกของวันหยุดยาว แทนที่ต้นหนาวจะได้นอนอยู่บ้านตื่นสายๆ แต่กลับต้องโดนคินน์ดึงลุกจากเตียงแต่เช้าและย้ายมานอนในรถยนต์แทน เพราะเขาตั้งใจจะพาเธอไปพักผ่อน “ถึงแล้ว” คินน์ปลุกคนตัวเล็กอีกครั้งเมื่อมาถึงบ้านพักตากอากาศที่เคยพาต้นหนาวมาเมื่อประมาณสามปีที่แล้ว “อื้อ~ พามาที่นี
“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ คุณดุจสั่งให้พนักงานคนหนึ่งในแผนกทำเอกสารพวกนั้นแทน แล้วค่อยเอามาสับเปลี่ยนกับของเก่าที่ทำเอาไว้” บทสนทนาที่ฟังดูน่าสนใจทำให้เพียงฟ้าอยากรู้อยากเห็นจนรีบขยับตัวไปซ่อนอยู่บริเวณใกล้ๆ กองท่อเหล็กเก่าที่วางทิ้งไว้บนดาดฟ้ามานาน “ดี จัดการให้ดี อย่าให้สาวมาถึงตัวเราได้
“เที่ยงแล้วเหรอ!” ที่ตกใจก็เป็นเพราะว่าเธอยังไม่ได้โทรลางานที่บริษัทต่างหาก ไม่รู้ว่าป่านนี้หัวหน้าแผนกอย่างดุจดาราจะว่ายังไงบ้าง สายตาเลิ่กลั่กของคนที่กำลังตกใจทำให้คินน์ต้องรีบเอ่ยแทรกขึ้น “ฉันโทรไปลางานให้แล้ว” “หืม กับใครคะ” เหมือนว่าความกังวลจะลดลง แต่เปล่าเลย เธอกำลั







