LOGINกระทั่งผ่านไปเกือบสิบนาที ปรมิณทร์เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผูกเอวไว้ผืนเดียว เป้าหมายของเขาคือคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ต้องสงสัย “เพียงฟ้า” เขาเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง เปลือกขยับไปมาแต่ไม่ยอมลืมตามองเขา ก่อนที่จะประทับริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาว
จึงกลายเป็นปรมิณทร์ที่ต้องยอมแพ้ให้กับกฎที่เพียงฟ้าตั้งขึ้น เฝ้ารอคอยแต่วันหยุดที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักตลอดทั้งวัน “ใกล้จะเลิกงานแล้ว ปล่อยฟ้าได้แล้ว” “ก็ได้” รองประธานหนุ่มทำหน้าละห้อย ก่อนจะยอมปล่อยคนบนตักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะกลัวว่าจะโดนเพียงฟ้าโกรธมากกว่า “
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนที่จะถูกปิดลงโดยฝีมือของปรมิณทร์ที่ตื่นมาก่อนหน้านี้ เขาหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังได้พักผ่อนอย่างสบายใจ หลังจากที่ทำงานหนักมาตลอดหนึ่งปี ปรมิณทร์ยกยิ้มมุมปากพลางก้มลงไป
“อ๊ะ... มันอึดอัด” เธอเอ่ยบอกอย่างเขินอาย แต่ก็เป็นสัญญาณบอกกับคนตรงหน้าว่าเธอรู้สึกดีขึ้นกว่าในตอนแรกแล้ว เจ้าของดวงตาสีเข้มไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยลากผ่านลงมายังก้อนเนื้ออวบที่กำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือของเขา กระทั่งมาถึงหน้าท้องแบนที่ยังคงมีความนุ่มนิ่มให้พอได้จับอย่างเต็มไม้เต็มมือ จรดลงที
ความนุ่มหยุ่นโดนสัมผัสด้วยฝ่ามืออุ่น ก่อนที่จะตามมาด้วยริมฝีปากหยักที่ดูดดึงยอดถันแรง ๆ ราวกับกำลังหงุดหงิด เรียวลิ้นอุ่นชื้นละเลงบนฐานยอดมาจนถึงปลายยอด “อ๊าส์...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเป็นครั้งแรก เจ้าตัวแอบตกใจจนต้องรีบยกมือปิดปากเอาไว้ เพราะเสียงนั้นค่อนข้างจะฟังดูลามก
“มิน เมามากแล้วนะ” เจ้าของร่างอวบพยายามจะห้ามคนที่ดื่มเหล้าราวกับเป็นน้ำเปล่าเหมือนคนอกหักไม่มีผิด แต่เลขาอย่างเธอก็ไม่กล้าถามอะไรไปมากกว่านั้น “อือ” ปรมิณทร์ตกอยู่ในอาการมึนเมาหลังจากที่ดื่มเหล้าเข้าไปหลายแก้วจนเพียงฟ้าต้องพยายามห้ามไม่ให้ดื่มไปมากกว่าเดิม “กลับคอนโดเถอะ เดี๋ยวฟ
ปรมิณทร์เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของรองประธานบริษัท พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างสงสัยแต่ไม่ใคร่จะรู้ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่คินน์” เขาเอ่ยทักทายคนตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง เพราะเคยเจอกันบ่อยครั้งสมัยที่เขายังเด็ก “มาหาฉันวันนี้ มีธุระอะไร” ชายหนุ่มดึงเข้าประเด็นทันที ไม่รอให้อีกฝ
“ไปทำงานต่อค่ะ” “รอให้ฉันตรวจเสร็จก่อน” รองประธานหนุ่มออกคำสั่ง ทำให้ต้นหนาวต้องนั่งรอเขาตรวจเอกสารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คินน์ไม่ลืมที่จะโทรไปบอกเลขาให้แจ้งดุจดาราต่ออีกที “ขอเวลาผมอบรมพนักงานของคุณดุจดาราสักพักนะครับ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากบางคว่ำลงเบะใส่คนตรงห
แผลของคินน์อาการดีขึ้นมากหลังจากผ่านมาเกือบสองสัปดาห์ ที่เขาแทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะต้นหนาวไม่ยอม “ไปทำงานได้แล้วจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวทวนถามซ้ำรอบที่ห้าของเช้าวันนี้ หลังจากที่เขายืนกรานว่าจะกลับไปทำงานที่บริษัทแล้ว “จริงสิ แผลฉันหายแล้วนะ” แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กที่กำลังจะผูกเ
“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ คุณดุจสั่งให้พนักงานคนหนึ่งในแผนกทำเอกสารพวกนั้นแทน แล้วค่อยเอามาสับเปลี่ยนกับของเก่าที่ทำเอาไว้” บทสนทนาที่ฟังดูน่าสนใจทำให้เพียงฟ้าอยากรู้อยากเห็นจนรีบขยับตัวไปซ่อนอยู่บริเวณใกล้ๆ กองท่อเหล็กเก่าที่วางทิ้งไว้บนดาดฟ้ามานาน “ดี จัดการให้ดี อย่าให้สาวมาถึงตัวเราได้







