分享

ตอนที่ 6 หินเวทย์เคลื่อนย้าย

last update publish date: 2026-07-08 17:35:31

ทันทีที่นาเซียรู้สึกตัว เธอขอร้องให้สาวใช้ที่ดยุกบริกาเอลจัดไว้ดูแลยามที่พักอยู่ปราสาทนี้ เธอขอร้องให้สาวใช้พาไปยังห้องพักของเซลีนก่อนที่จะเห็นว่าเซลีนกำลังมีช่วงน้ำชายามบ่ายร่วมกับลาฟาซ

“ถวายพระพรเพค่ะ” นาเซียย่อตัวลงตามธรรมเนียมก่อนจะรอให้เซลีนเอ่ยเชื้อเชิญ

“เลดี้ดาร์เรล เชิญร่วมดื่มชาด้วยกันก่อนสิคะ” เซลีนลุกยืนพร้อมผายมือเชิญ แม้อีกคนจะขมวดคิ้วขึงจ้องมองราวกำลังขับไล่เธออยู่ก็ตาม

“หม่อมฉันรบกวนเวลาน้ำชาฝ่าบาทไม่นานหรอกเพคะ” นาเซียหันมาทางลาฟาซในขณะที่หย่อนตัวนั่งลงเก้าอี้ดัดสีขาวสะอาด บนโต๊ะมีน้ำชาพร้อมขนมหวานกลิ่นหอม

“อาการเลดี้เป็นเช่นไรบ้างคะ” เซลีนเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศตรงหน้าเริ่มดูขุ่นมัว

“ขอบคุณค่ะ ฉันรู้ดีว่าเป็นเพราะเลดี้เซลีนอาการบาดเจ็บจึงหายไปอย่างรวดเร็ว” นาเซียส่งยิ้มให้เซลีน แต่ทำไมสีหน้าของเซลีนถึงดูราวกับหวาดกลัวรอยยิ้มของเธอนัก

“เป็นเพราะหมอที่มิกาเอลเรียกมาตรวจดูต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวกับเซลีนสักนิด” อยู่ ๆ ลาฟาซก็ตัดบทสนทนาขึ้น ทั้งยังดูไม่สบอารมณ์ หรือเธอจะทำสิ่งใดผิดกัน เธอแค่ต้องการกล่าวขอบคุณ มันคือความขอบคุณที่ออกมาจากใจเธออย่างแท้จริง แต่เธอก็เข้าใจลาฟาซคงอยากที่จะอยู่ร่วมดื่มด่ำช่วงเวลาเช่นนี้กับเซลีน เขาถึงได้ออกปากเอ่ยไล่เธอราวไม่ให้เกียรติ นาเซียลุกยืนพร้อมขอตัวลา ก่อนที่เธอจะเดินกลับเซลีนกลับวิ่งตามหลังเธอมาอย่างร้อนร้น

“เลดี้ดาร์เรล สักครู่ค่ะ” เซลีนร้องตะโกนเรียกเธอ ใบหน้าขาวซีดดูแดงขึ้น ดูท่าเซลีนคงรีบร้อนไม่น้อย มือเรียวกอบกุมยกชายกระโปรงสูงยังไม่ทันที่จะปล่อยมันลงเธอก็รีบเอาตัวยืนขวางตรงหน้าเธอไว้

“เลดี้เซลีนมีอะไรจะเอ่ยกับฉันงั้นเหรอ” นาเซียกล่าวอย่างสงสัย เธอมองแววตาสีครามนั่นมีแววกังวลถึงบางอย่าง

“เลดี้รู้ได้อย่างไรคะว่าฉันใช้พลังเยียวยาแก่เลดี้” อยู่ ๆ เซลีนก็เอ่ยถามขึ้น นาเซียรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังทำผิดบางอย่าง ตัวละครนาเซียแต่เดิมไม่รู้ว่าเซลีนมีพลังเยียวยา เพราะเรื่องนี้เป็นความลับ ลาฟาซไม่ต้องการให้ทางวิหารรู้เรื่องที่เซลีนมีพลังพิเศษนี้พอ ๆ กับดยุกกาบริเอลที่ช่วยเซลีนปกปิดเช่นกัน สิ่งที่ลาฟาซกลัวคือการที่นาเซียรู้แล้วนำเรื่องนี้ไปกล่าวทูลต่อองค์ราชินี เพราะหากเป็นเช่นนั้นแล้วโอกาสที่เซลีนจะถูกส่งไปยังวิหารก็ง่ายขึ้น นาเซียยืนนิ่งมองหน้าเซลีนก่อนที่ใครบางคนจะหยุดยืนนิ่งไม่ต่างกับรูปปั้น ดยุกกาบริเอลยืนมองเธอด้วยแววตาเย็นชา เขาคงรอฟังคำตอบของเธอไม่ต่างไปกับเซลีน

“ฉะ......ฉันเห็นแสงอบอุ่นจากเลดี้ค่ะ” เธอแกล้งตอบ ความจริงเธอไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น มีเพียงสิ่งที่รู้ได้จากชีวิตก่อนเท่านั้น ตอนนี้พลังเซลีนยังไม่แข็งแกร่ง วิหารยังไม่รู้เรื่อง แต่ต่อไปหากพลังของเซลีนแข็งแกร่งทางวิหารจะต้องมาพาเซลีนไป โดยใช้อำนาจจากองค์จักรพรรดิในการบีบบังคับนาง

“เลดี้ดาร์เรลมองเห็นอย่างนั้นหรือคะ” เซลีนย้ำ ท่าทางดูกังวล นาเซียยกมือหนึ่งขึ้นจับมือเรียวซีดที่กำลังดึงชายแขนเสื้อเธอให้ปล่อยออก

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเลดี้จะมีพลังอะไร แต่ขอบคุณที่ช่วย” กล่าวจบนาเซียก็รีบเดินออกจากตรงทางเดินทันที เธอหวาดกลัวแววตานั้นเสียมากกว่า ดยุกกาบริเอลคงกำลังหาทางคิดกำจัดนาเซียแน่ในเมื่อตอนนี้เธอรู้ความลับของเซลีน

นาเซียเลือกที่จะเดินออกมาทางสวนด้านนอกของปราสาท แม้มันจะไม่มีดอกไม้เลยสักดอก อากาศที่หนาวเหน็บทำให้เขตกาบริเอลแทบไม่มีพืชพันธุ์ใด ๆ คงอยู่ได้ มีเพียงต้นสนสูงสลับเต็มหุบเขาด้านหลังปราสาทที่ถูกหิมะปกคลุมจนมองไม่เห็นใบ นาเซียรอบถอนหายใจแรงก่อนทิ้งตัวลงเก้าอี้กลางสวน

“เพราะใครกันละที่พาฉันมาทีนี่ จะโทษฉันไม่ได้หรอกนะ” นาเซียสบถกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะถ้าเธอไม่มาที่กาบริเอล เรื่องต่าง ๆ ก็คงไม่เกิด เหตุการณ์ที่จะต้องให้เซลีนใช้พลังก็คงไม่ต้องมีเช่นกัน นาเซียทุบโต๊ะตรงหน้าอย่างโมโห เธอสู้อุตส่าห์ที่จะไม่พาตัวเองไปวุ่นวายพวกเขาแล้วแท้ ๆ

“เลดี้ดาร์เรลไม่อยากมางานเทศกาลเต้นรำอย่างนั้นซินะครับ” เสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากด้านหลัง นาเซียรีบลุกยืนก่อนหันไปมองผู้ที่เข้ามาทักเธอ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่ดูแข็งแกร่ง แววตาสีฟ้าหม่นเส้นผมสีเทาที่ดูกลมกลืนไปกับหิมะ เธอพยายามนึกถึงใครบางคนที่ดูคุ้นเคย นาเซียนึกได้ว่าเขาก็คือหนึ่งในอัศวินอารักขาที่เดินทางร่วมมากับเธอ

“เซอร์อาเซลนั่นเอง ตกใจหมด” นาเซียเอ่ยทักขึ้น นาเซียจำได้ว่าอาร์เซล วิลเลี่ยมผู้นี่ก็คืออีกคนที่เป็นผู้ยอมเสียสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องเซลีน ในตอนที่ไปชิงตัวเซลีนคืนจากดยุกกาบริเอล แต่เหตุใดดูท่าทางเขาถึงช่างกล้าดีเช่นนี้กัน เขาเป็นเพียงอัศวินแต่ทำไมถึงไม่เคารพเธอเลยสักนิด

“เลดี้ดาร์เรลอยากจะกลับก่อนหรือไม่ กระผมสามารถพาท่านกลับคฤหาสน์เอิร์ลได้นะครับ”

“เซอร์จะทำยังไงคะ” นาเซียจ้องมองแววตาฟ้าหม่นของเขาดูไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจของเธอไม่

“ผมสามารถสั่งให้ทหารพวกนั้นนำท่านกลับไปได้ แต่อาจใช้เวลาเสียหน่อยเพราะผมไม่สามารถใช้หินมานาเคลื่อนย้ายได้หากไม่มีการสั่งจาก       องค์รัชทายาท” วิลเลี่ยมมองไปยังกองทหารที่ยืนขนาบข้างรถมาในตอนที่เธอมา แต่สำหรับเธอแล้ว เธอที่รู้ว่าหากไม่ได้ใช้พลังจากเวทย์เคลื่อนย้าย การเดินทางมายังเขตทางเหนือนี้ค่อนข้างอันตราย เพราะอาจถูกโจมตีจากสัตว์ปีศาจเมื่อใดก็ได้ หรือไม่ก็ไม่สามารถกลับออกไปได้เลย แต่เหตุใดกัน อาร์เซล วิลเลี่ยม ผู้นี้ถึงเสนอสิ่งนี้มาให้เธอ หรือเพราะใครสั่งกัน

“แม้ฉันจะยากกลับคฤหาสน์เอิร์ลเท่าใดก็คงทำไม่ได้ เพราะองค์ราชินีมอบหมายให้ฉันคือผู้ร่วมงานเต้นรำนี้คู่กับองค์รัชทายาท ขอบคุณเซอร์ที่อยากช่วยเหลือ” นาเซียเชิดหน้ากล่าวอย่างชัดเจน ดูท่าตัวเธอในตอนนี้แล้วคงคาดหวังที่จะหาใครช่วยเหลือเธอได้ นาเซียผู้น่าสงสารเสียมากกว่าจะได้ชื่อว่าเป็นหญิงที่ร้ายกาจ

นาเซียกลับมายังห้องนอนก่อนจะนั่งคิด เธอจะต้องรีบหาทางกลับไปยังโลกเดิม เพราะหากอยู่นานกว่านี้ชีวิตนาเซียอันตรายเกินไป นอกจากไม่มีผู้ใดคิดที่จะปกป้องเธอแล้ว อันตรายต่าง ๆ ดูเหมือนจะรอคอยเธอราวกับกำลังลงโทษกับสิ่งที่นาเซียคนเก่าได้กระทำลงไป เพียงแค่สามวันที่อยู่ในเขตกาบริเอลนี้เธอก็เจอกับปัญหาหนักมากมายแล้ว นาเซียมองหินสีสวยที่อยู่ในขวดโหลมันช่วยส่องแสงแทนไฟก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้ว่าเขตกาบริเอลนี้มีหินเวทย์มากมาย หากเธอสามารถหาหินเวทย์ที่มีพลังเคลื่อนย้ายเธออาจสามารถกลับไปยังโลกเดิมได้ก็คงจะดี

นาเซียสั่งให้สาวใช้แต่งตัวให้เธอไม่ต้องหรูหรามากนัก และขอเด็กสาวอีกคนที่พอจะติดตามเธอได้ เธอคิดว่าตลาดในจัตุรัสกาบริเอลคงมีพ่อค้าหินเวทย์หลายร้านพอให้เธอตามหาได้ เด็กสาวตัวเล็กถูกเสนอชื่อให้ติดตามเธอ ดูเหมือนไม่เพียงขุนนางในเมืองหลวงของแคลบอร์นเท่านั้นที่จะรู้ฤทธิ์เดชของนาเซียผู้นี้ แต่บ่าวรับใช้ในปราสาทกาบริเอลก็คงจะรู้จักชื่อเสียงนาเซียเป็นอย่างดี เพราะสาวใช้ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอดูผอมแห้ง และดูมอมแมมเสียมากกว่าสาวใช้ที่อยู่ในปราสาทดยุกนี่

“เธอชื่ออะไร” นาเซียถามเด็กสาวตรงหน้าที่ยืนตัวสั่นเทา

“ดิ...ฉันชื่ออันค่ะ” เด็กสาวเอ่ยพูดน้ำเสียงแหบแห้งแทบไม่ได้ยิน นาเซียยืนกอดอกมองก่อนจะคว้าไหล่ประคองตัวเธอให้หยุดอาการสั่น

“อัน...ฉันอยากให้เจ้าพาไปเที่ยวเมืองของเจ้าด้วยความสุข” นาเซียค่อย ๆ พูด เธอไม่อยากเปล่งเสียงที่ดังเกินไป

“คะ....ได้ค่ะ ดิฉันจะนำทางท่านเป็นอย่างดี” เด็กน้อยแหงนมองหน้า นาเซียเพิ่งสังเกตุว่าแววตาของเด็กสาวตรงหน้าดูสดใสกว่าเมื่อครู่

“ขอบคุณ” นาเซียกล่าวขอบคุณก่อนจะให้เธอช่วยจัดการหมวกกับถุงมือให้

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.2

    เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.1 ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นผู้วิเศษ

    ‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนจบ

    นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 52 ท่านพี่ ท่านดยุก..

    ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 51 เลดี้คะ...เรารีบกลับกาบริเอลกันเถิดค่ะ

    ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 50 ฉันอยากไปที่พระราชวังค่ะ

    นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status