Bagong Tahanan

Mary

"Kumusta ang eskwela ngayon?" tanong ni Nanay. Nakatingin siya sa akin nang may pag-asam.

Paulit-ulit na sumasagi sa isip ko ang mga imahe ng lahat ng nangyari.

"Mabuti naman po Nanay," sagot ko, habang nagtatampo. Ayoko kapag nagsisinungaling ako sa kanya, nakakasama ng loob ko. Pero marami nang kailangang pasanin si Nanay ngayon. Ayokong dagdagan pa ang mga pasanin sa kanyang mga balikat.

Hindi madaling makuha ang trabahong ito, kahit ayaw kong gawin niya ang trabahong ito. Pero ito lang ang paraan para mabuhay kami. Kahit papaano ay nakakakain kami ng libreng pagkain, kahit na halos mga tira lang. Wala akong pakialam. Binigyan kami ng kwarto sa mansyon, kahit sa kwarto ng mga katulong.

Sabi ni Nanay, maswerte raw kami, pero wala talaga akong nakikitang swerte sa pagtatrabaho niya bilang katulong sa isang mayaman at nakakainis na pamilya. Ayoko sa katotohanang kailangan niyang linisin ang bahay pagkatapos nila at magluto rin para sa kanila.

"Sana ay nagkaroon ka ng mga bagong kaibigan?" tanong ni Nanay, habang pinagmamasdan akong mabuti. Pinilit kong ngumiti, sinusubukang itago ang takot na nararamdaman ko simula nang makauwi ako.

"Oo," sagot ko. At least nagkaroon ako ng kaibigan. Kaibigan ko na si Taylor ngayon, siguro.

"Kailangan mong makilala si Mrs. Andrews, gusto ka niya talagang makita," sabi ni Mama. Napakunot ang noo ko. Hindi ko maiwasang magtaka kung bakit gusto akong makita ng babae sa bahay.

"Huwag mo akong bigyan ng ganyang tingin, mabait siyang tao, at magugustuhan mo siya." Dagdag niya, habang hawak ang mga kamay ko.

"Sa tingin ko gusto niyang makilala mo ang anak niya, may kaunting pagpapakilala na mangyayari," sabi ni Mama, habang nakangiti. Sinimulan niyang igalaw ang kanyang mga kilay sa akin.

"Ma!" malakas kong bulalas.

"Tumigil ka na,"

"Hindi mo ako masisisi. Balita ko medyo gwapo siya. Ang gwapo talaga." Sagot niya.

"Ma!" bulalas ko ulit.

"Sige, sige. Tikom ang bibig ko. Hindi na ako magsasalita pa. Hindi ko na babanggitin na kasing-edad mo siya, at siya nga.."

"Nay!" malakas kong bulalas, habang pinapadyak ang mga paa ko sa sahig.

"Kahit na gwapo at gwapo siya. Huwag nating kalimutan na kulang tayo, at sila ay hindi. Alam mo naman kung gaano kayaman ang mga bata at kung paano nila tayo tinatrato na parang basura. Magiging pareho pa rin ang lahat, hindi magbabago ang mga bagay-bagay, hindi siya magkakainteres sa isang katulad ko," sigaw ko.

"Dahil wala ako sa kanilang antas," mahina kong bulong.

"Mary," sabi ni nanay, sabay yakap sa akin.

"May nangyari ba sa paaralan na hindi mo sinasabi sa akin?" tanong niya, habang hinihimas ang likod ko.

"Hindi po nay," mahina kong bulong.

"Nay, sa tingin mo ba ay puwede na nating iwan si Beverly Dale?" tanong ko, umaasang makakakuha ng positibong sagot.

"Bakit mo natanong 'yan?" sagot niya, habang tumatawa.

"Ito ang bagong tahanan natin, nandito tayo para manatili," dagdag niya.

Pinagkibit-balikat ko ang mga mata ko, sinusubukang pigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo. Hindi ko hahayaang sirain nila ako. Sisiguraduhin kong makakaligtas ako sa huling taon, makakakuha ng magagandang marka, makakapagtapos at makakapag-kolehiyo.

*****

Ipinilit ni Nanay na tulungan ko siyang maghanda ng hapunan para sa mga Andrew. Hindi ko siya matanggihan. At heto ako ngayon na naghihiwa ng sibuyas sa counter ng kusina. Nag-aalab ang mga mata ko, at ang pakiramdam na iyon ay nagpapaluha sa mga mata ko, pero nagtiyaga ako.

Malaki at maluho ang kusina, espesyal ang aesthetic design. Kamangha-mangha ang istruktura. Ipinapakita ng disenyo na binigyang-pansin ito ng designer. Perpekto ang mga counter, cabinetry at sahig.

Hindi ito masikip, maluwag ito at mayroon ng lahat ng kinakailangang appliances, kahit isang kitchen island. Ang gintong texture ng dingding ay lalong nakadagdag sa kagandahan nito. Namumukod-tangi ang kidlat, nakakakuha ng atensyon ng sinumang papasok sa kusina. Lahat ay may mataas na kalidad.

"Kailangan mo ba ng tulong?" tanong ni Nanay habang nakatalikod.

"Hindi, malapit na akong matapos." Sagot ko, hiniwa ang huling piraso sa chopping board bago ko ito sinimulang hiwain. Naabala ako.

"Mag-ingat ka, huwag mong saktan ang daliri mo," bulong niya.

Tumango ako na parang nakikita niya ako.

Sabi ni Nanay, gusto ni Mr. Andrews ng sibuyas sa pagkain niya, pero ayaw ni Mrs. Andrews. Kaya kinailangan niyang paghiwalayin ang pagkain ni Mr. Andrews at dagdag na trabaho iyon para sa kanya.

Bumuntong-hininga ako nang malalim, dahil alam kong ito ang dadanasin niya araw-araw, nalungkot ako.

"Huwag kang mag-alala, magiging maayos din ako." "Hindi naman mahirap 'yan," sabi niya, na parang nabasa niya ang nasa isip ko.

"Nay, sigurado ka ba?" nag-aalala kong tanong.

"Wala akong ibang pagpipilian. Sinabi ko kay Mrs. Andrews na kaya ko ang lahat at naniniwala akong kaya ko," sagot niya.

"Nay," bulong ko.

"Kailangan natin ng pera, Mary, alam mo 'yan, hindi ka na bata, alam mo kung gaano kahalaga sa akin ang trabahong ito, may mga utang tayo, at kailangan din nating mabuhay," sabi niya, medyo itinaas ang boses.

Nanatili akong tahimik habang patuloy naming sinusubukang tapusin ang lahat bago maghapunan.

****

Inabot kami ng ilang oras ng mabibigat na gawain, pababa sa tindahan ng pagkain at pabalik sa kusina para magpatuloy sa pagluluto bago kami tuluyang natapos.

Sinabihan ako ni Mama na maghintay habang inihahanda niya ang hapag-kainan.

"Ma," tawag ko nang pumasok siya sa kusina.

"Wala nang tanong-tanong Mary, tapusin na muna natin ito."

"Pakiusap," bulong niya.

Bumuntong-hininga ako nang malalim, mahigpit na itinali ang aking apron. Itinaas ko ang tray ng pagkain sa aking mga kamay at sumunod kay Mama palabas.

Ang amoy ng sinangag, inihaw na manok, at salad. Napuno ng patatas, meatballs, at pasta ang hangin habang naglalakad ako. Sinundan ko si mama, maingat na inilalagay ang aking mga paa isa-isa na parang isang maingat na alupihan.

Pareho kaming pumasok sa isang malaking silid na may parisukat na mesa sa gitna. Isang mantel na kulay burgundy ang nakasabit dito, na nagpapaganda sa hitsura nito. Isang ginintuang chandelier ang nakasabit sa kisame, na nagdaragdag ng ganda sa hitsura nito.

Nakalubog ang aking mga paa sa alpombra habang tinatapakan ko ito. Neutral ang silid, neutral ang kulay ng wallpaper.

Anim na upuan ang nakapalibot sa mesa; isang plato ang nasa harap ng bawat upuan. May mga tinidor sa kaliwa ng bawat plato, habang ang mga kutsilyo at kutsara ay nakalagay sa kanang kamay.

Tatlo sa mga upuan ang may nakaupo. Hindi ako naglakas-loob na tingnan ang kanilang mga mukha. Kinuha ni mama ang malaking tray mula sa aking mga kamay, bumubulong ng 'salamat' sa akin. Tumalikod ako para umalis, baka masuka ako kung maghihintay ako rito nang isang minuto. Medyo hindi ako komportable.

"Anna, anak mo ba 'yan?" Isang boses pambabae ang nagtanong kay mama. Agad akong tumigil.

"Opo ma'am," narinig kong sagot ni mama.

"Mary," tawag ni mama.

"Halika rito."

Yumuko ako habang naglalakad pabalik sa mesa.

"Mary, ang ganda ng pangalan mo." Narinig kong sabi ng babae.

"Hi Mary," sabi ng isang maliit na boses sa tabi ko. Tumingin ako sa direksyong iyon at nakita ang isang batang babae, isang napakacute na may blonde na buhok tulad ng sa akin. Asul ang mga mata niya. May kung anong bagay sa kanyang ngiti ang nagpatunaw sa puso ko.

"Hello," bulong ko pabalik, sabay kaway sa kanya.

"Olivia ang pangalan ko, pero puwede mo akong tawaging Liz. "Pitong taong gulang ako." Sagot niya, sabay ngiti nang nakakaloko kaya napansin kong may dalawang ngipin na nawawala sa kanyang mga ngipin sa itaas.

"Anim ka pa rin Olivia," sabi ng isang malalim na boses na panlalaki.

"Pero magpipito na ako sa loob ng ilang buwan, Dad." Sagot niya, habang pinagkrus ang maliliit na braso sa kanyang dibdib.

"Kailangan mong maghintay hanggang sa panahong iyon bago mo ito kunin," sabi ni Mr. Andrews.

Hindi si Mr. Andrews ang inaasahan kong itsura niya; hindi siya kalbo na may malaking tiyan. Maganda siya, matangkad at may itim na buhok. Ang kanyang matipunong pangangatawan ay nagpapakita na isa siyang lalaking mahilig mag-ehersisyo. Hindi niya pinansin si Nanay at pakiramdam ko ay wala kami.

Hindi rin naman pangit ang kanyang asawa, si Mrs. Andrews. Naka-ponytail ang kanyang blonde na buhok, at ang kanyang matangos na ilong ay bumagay sa kanyang balingkinitang mukha. Nakasuot siya ng T-shirt na kapareho ng sa kanya ng kanyang asawa na may nakasulat na 'Andrews foundation'.

"Nay, pwede po ba akong umorder ng pizza? Nakakainis ang pagkain na ito." Mukhang kailangan na nating umupa ng bagong kusinero. "Baka magkasakit ako kapag mas marami pa akong nakain nito," sabi ng isang babaeng nakaupo sa tapat ni Olivia. Tumayo siya mula sa kanyang upuan at lumabas.

Napakabastos naman niyan. Marami kaming pinagdaanan ni Mama sa paghahanda ng mga pagkaing ito, at sabi niya ay nakakainis daw.

"Pasensya na po sa mga ganyan, pasensya na sa ugali niya," paumanhin na sabi ni Mrs. Andrews.

"Mapili sa pagkain si Jessie, may panlasa siya. Ang ibig kong sabihin ay medyo... "Sana maintindihan mo ang gusto kong sabihin?" Dagdag niya.

"Gusto ko ang pagkain, mommy, masarap," nakangiting sabi ni Olivia.

Ngumiti ako pabalik sa kanya, at least may nakaka-appreciate sa mga pagsisikap natin dito.

"Mary, senior ka sa Beverly Dale high, dapat kaklase mo ang anak ko."

"Dapat nakilala mo na siya," dagdag niya.

Wala akong pakialam sa anak niya o sa kahit ano pa. Gusto ko na lang umalis dito at bumalik sa komportableng kwarto ko.

"Kung may kailangan ka Mary, pwede ka pumunta sa akin. Huwag kang mag-atubiling magtanong ng kahit anong kailangan mo. "Nandito ako para sa iyo," sabi niya. Tumango ako bilang tugon.

May kutob lang ako na nagpapanggap siyang mabait. Sabi ni Mama magugustuhan ko raw siya, pero hindi.

"Ma, pwede ba akong tulungan ni Mary sa takdang-aralin ko?" tanong ni Olivia, habang tinitignan ako na parang puppy look.

"Hindi na ako makapaghintay na bumalik si Kuya."

"Mas gugustuhin ko pang tulungan ako ni Mary dito, pakiusap, na may cherry sa ibabaw." Pagmamaktol niya.

"Sige, kung gusto niya," sagot ni Mrs. Andrews.

Humarap sa akin si Olivia, at binigyan ako ng parang puppy look.

"Sige," sagot ko, sabay harap kay mama, na nagbigay sa akin ng nakakapagpatibay na ngiti.

*****