Kabanata 2

Roxanne's POV

Lumipas ang mga araw at linggo, pero hindi pa rin mawala sa isip ko ang gabing pinagsaluhan namin ni Mateo.

Lumipat na ako sa maliit kong condo sa Mandaluyong, malayo sa bahay na minsan naming pinagsaluhan ni Julian. Simula nang malaman kong hayagan na siyang nakatira sa piling ng kalaguyo niya, hindi ko na kinaya ang manatili ro’n. Sawa na ako sa sakit, sa mga bulong ng kasinungalingan, at sa mga titig ng mga taong nakakaalam ng totoo.

Ginugol ko ang buong oras ko sa trabaho. Halos araw-araw, nasa korte ako o kaya’y nakatutok sa mga legal documents. Gusto kong ilibing ang sarili ko sa mga kaso kasi mas madali pa ‘yon kaysa harapin ang katotohanang wala na kaming pag-asa ni Julian.

Habang nagpe-prepare ako papasok, bigla akong nahilo. Tinanggal ko ang heels ko at umupo sa gilid ng kama. Pinikit ko ang mga mata ko pero lalo lang akong tinamaan ng hilo.

“Hindi puwedeng buntis ako,” mahina kong sabi sa sarili. “Imposible.”

Sinubukan kong balewalain, pero nang ilang araw pa akong nagsusuka, napilitan na akong magpa-checkup.

Paglabas ko ng clinic, nanginginig ang kamay kong may hawak ng brown envelope. Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa kotse. Nang buksan ko, nakita ko ang resulta—positive.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Tiyuhin ng asawa ko ang nakabuntis sa akin.

“Paano kung malaman nila?” paulit-ulit kong tanong sa isip ko. “Paano kung malaman ni Julian? Paano kung malaman ng pamilya niya?”

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag na ang tiyuhin ng asawa ko ang ama ng batang dinadala ko.

***

Kinabukasan, pagpasok ko sa law firm, napahinto ako sa pintuan nang nakita si Julian. Nakaupo siya sa lounge area, may dalang bouquet ng white roses.

Napatingin sa amin ang mga kasamahan ko. Pilit kong tinago ang pagkairita.

“Julian, anong ginagawa mo rito?” malamig kong tanong habang naglalakad papunta sa kaniya.

Tumayo siya. Nakangiting lumapit sa akin. “I came to see you. I miss you, Roxanne.”

Napakunot ang noo ko. “Miss me? Seriously? After everything you did?” bulong ko.

“Rox, please, huwag tayo rito magtalo,” mahina niyang sabi. “Let’s talk somewhere private.”

Tiningnan ko ang paligid. Lahat ay nakatingin na pala sa amin. Ayokong maging usapan na naman ng buong opisina.

“Fine. Make it quick,” sagot ko.

Lumapit siya sa akin, inabot ang bulaklak. “Mom’s birthday is tomorrow. She wants you to come. She’s been asking about you.”

Napahinga ako nang malalim. “Hindi na siguro kailangan. Alam kong hindi niya gusto ang ginawa kong pag-alis. Bakit hindi mo dalhin ang lalaki mo?”

“She still loves you. Besides, she doesn’t know everything that happened. Please, Roxanne… kahit sa kaniya man lang, huwag mong iparamdam na wala na tayo.”

Napayuko ako. Gusto kong sabihin na wala na nga kami, matagal nang wala. Pero sa tono ng boses niya, parang may bahid ng guilt.

“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ko. “May iba ka na, Julian. Alam ‘yon ng lahat.”

“Because I still care,” sagot niya. “Hindi gano’n kadali para sa akin ‘to. Please, just come. It’s just one night.”

Napatingin ako sa mga kasamahan kong nakamasid. Hindi ko kayang magdulot ng eksena.

“Fine,” sabi ko sa huli. “Pero ‘wag mong isipin na para sa ‘yo ‘yon. Para lang kay Mom.”

Tumango siya, may maliit na ngiti. “Thank you, Rox.”

Pag-alis niya, napaupo ako sa upuan ko. Hindi ko mapigilang ilagay ang kamay ko sa tiyan ko. Wala pa man, ramdam ko na ang bigat ng sikreto kong dala.

***

Kinabukasan, maaga akong nagpunta sa bahay ng mga Ramirez. Nando’n si Julian, ang mga kapatid niya, at si Mateo—ang lalaking pinakaayaw kong makita sa lahat.

Tahimik lang akong pumasok, dala ang maliit na regalo. Pero nang magtama ang mga mata namin ni Mateo, parang huminto ang paligid. Nakita ko kung paano siya napatigil, kung paano nanigas ang mga kamay niya habang nakatingin sa akin.

Lumapit siya sa akin pagkatapos ng ilang minuto.

“Attorney, can we talk?” mahinahon niyang sabi.

Umiling ako. “Hindi rito.”

“Then after this,” aniya. “Hindi ako aalis hangga’t hindi tayo nag-uusap.”

Hindi ko na siya sinagot.

Matapos ang kainan, umalis agad ako papunta sa garden. Do’n niya ako sinundan.

“Roxanne,” tawag niya. “You’ve been avoiding me.”

“Huwag kang maingay, Mateo,” pabulong kong sagot. “Walang dapat makaalam.”

“Bakit? May dapat ba silang malaman?”

“Hindi mo alam kung ano ang pinasok mo,” sabi ko, nanginginig ang boses. “This is already too much. Hindi ko alam kung anong gagawin ko.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Humarap ako sa kanya, nangingilid ang luha ko. “I’m pregnant, Mateo.”

Nanahimik siya. Ilang segundo bago siya nakapagsalita. “What?”

“I’m pregnant,” ulit ko. “And it’s yours.”

Humakbang siya palapit, halatang hindi makapaniwala. “Roxanne, are you sure?”

“Yes. I had it confirmed. Two weeks ago.”

Napakamot siya sa sentido niya, halatang gulong-gulo. “I thought… I thought you’re on pills.”

“I was,” sagot ko. “Pero minsan lang akong nakalimot. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.”

“Does Julian know?”

“Of course not. And he can’t. Ever. Kahit pa niloko niya ako. Hindi niya pwedeng malaman na buntis ako at ikaw ang ama.”

“Roxanne…” Napabuntong-hininga siya. “What are you planning to do?”

“I don’t know,” sagot ko, halos maiyak. “Hindi ko kayang itago ‘to nang matagal. Eventually, someone will notice.”

Lumapit siya sa akin. “I’ll take responsibility. Secretly, if that’s what you want.”

“Secretly?” Tumaas ang boses ko. “Mateo, this is not something you can hide forever.”

“Then tell me what you want me to do!” halos desperado na siya. “If you want me to marry you, I will. Just… just don’t push me away.”

Napatingin ako sa kaniya. “Mateo, do you even realize what you’re saying? Kapag nalaman ni Julian, he’ll destroy both of us.”

“I don’t care,” mariin niyang sagot. “Let him. He already lost you the moment he betrayed you.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutuwa sa mga salitang ‘yon.

“Mateo, this is not love. This is a mistake,” mahina kong sabi.

“No, Roxanne,” sagot niya. “It wasn’t a mistake. Hindi ko pagsisisihan ang gabing ‘yon.”

Napahinga ako nang malalim, pinipigilang umiyak. “Please, Mateo. Huwag mo na lang palalain. Sinabi ko lang sa ‘yo habang maaga pa.”

Hinawakan niya ang kamay ko. “File for annulment. Please. Let me fix this for both of us.”

“Annulment?” bulong ko. “Mateo, hindi gano’n kadali ‘yon.”

“I know, but I can help. We’ll do it quietly. I’ll talk to someone I know sa legal department. Just… let me take care of you.”

Umiling ako. “Hindi mo ako kailangang alagaan. Kaya kong mag-isa.”

“Hindi mo kailangang magpaka-martyr, Roxanne,” mariin niyang sabi. “You’ve suffered enough. Let me do this right.”

Tumingin ako sa kaniya. “At pagkatapos? Ano? Pakakasalan mo ako habang galit sa atin ang buong pamilya mo? Habang alam mong ako pa rin ang asawa ng pamangkin mo?”

“Then let them hate me,” aniya. “Hindi ko kayang pabayaan ka. Lalo na ngayon. You're pregnant.”

Napayuko ako, tinakpan ang mukha ko ng mga palad ko. “Mateo, please… I just need time.”

“I’ll give you time. Pero tandaan mo, Roxanne—this child is mine too. And I’m not going anywhere. Paninindigan kita kahit pa kailangan kong kalabanin ang asawa mo at ang sarili kong pamilya.”