Chapter 2 : Leaving without a Trace

Xylophone Amaranth POV

Umalis ako ng Cagayan de Oro ng walang pinag sasabihin. Hindi ko sinabi kahit pa sa mga kaibigan ko dahil baka maibigay pa nila ako kay Zilver. Alam kong hindi niya ako titigilan hangga't hindi niya ako mahanap pero may isang lugar na sigurado akong hindi niya kami makikita ng kaniyang anak

Ang probinsya ng Siargao doon ako lumaki hanggang sa ako ay labing walong taong gulang. Wala na doon ang mga kamag-anak ko pero may isang lumang bahay na pag-aari pa rin ng pamilya namin doon.

Isang maliit na bahay sa tabi ng dagat na hindi na ginagamit mula noong lumipat kami sa lungsod. Alam kong makakapagtago ako doon dahil hindi alam ni Zilver na may ganitong lugar ang pamilya namin.

Bumili ako ng tiket ng bus papunta sa Surigao City tapos sakay naman ako ng barko papunta sa Siargao. Habang nasa biyahe ako, hawak ko lagi ang aking tiyan. Isang linggo pa lang ito pero parang nararamdaman ko na ang bata na nasa loob ko. Lagi kong iniisip na kung paano ko ito palalakihin, kung paano ko ibibigay ang lahat ng kailangan niya.

Hindi ako nagdala ng maraming gamit langis lang at ilang piraso ng damit, at yung maliit na pera na natira sa akin.

Namigay na kasi ako ng karamihan ng gamit namin noong mawala ang kompanya ng mga magulang ko. Pero okay lang yun dahil alam kong makakahanap ako ng paraan para makabili ng mga kailangan ko doon sa probinsya.

Pagdating ko sa Siargao, sumakay ako ng trisikad papunta sa lugar ng bahay namin. Nakita ko agad na ang bahay ay medyo luma na at maraming damo sa paligid pero masaya ako dahil buo pa rin ito. May bubong pa, may mga pader pa, at may tubig at kuryente pa ring dumadaloy doon.

Binuksan ko ang pintuan at naramdaman ko agad ang amoy ng dati naming tahanan. Maraming alalahanin ang pumasok sa isip ko – mga sandali noong kasama ko pa ang mga magulang ko dito, mga laro na nilalaro ko sa tabi ng dagat, mga pagkain na niluluto ng nanay ko para sa amin. Pero pinilit kong wag isipin yun dahil hindi ko na kailangan ng mga sakit na alaala ngayon.

Nagsimula akong maglinis ng bahay. Inalis ko ang mga damo sa labas, nilinis ko ang mga sahig at pader sa loob, at tinignan ko kung may mga sirang bahagi na kailangang ayusin. Mabilis lang naman ako natapos dahil maliit lang naman ang bahay. May maliit na kusina, isang kwarto, at isang banyo lang ito. Pero sapat na yun para sa akin at sa bata.

Pagkatapos kong maglinis, pumunta ako sa malapit na palengke para bumili ng mga pagkain at mga gamit na kailangan ko. Habang naglalakad ako sa palengke, napansin kong maraming mga tao na nakatingin sa akin. Baka dahil bago ako doon o baka dahil makikita nila na buntis ako kahit pa isa pang linggo pa lang ito.

“Hi there! You’re new here right? I haven’t seen you around before,” sabi ng isang babae na nagtitinda ng isda. Siya ay matangkad at may maasim na ngiti. “I’m Lola Pacing – everyone calls me that here.”

“Yes ma’am, I just arrived today. I’m staying at the old Villareal house by the beach,” sabi ko at ngumiti rin ako sa kanya. Alam kong kailangan kong makipagkaibigan sa mga tao doon para hindi ako mapansin na nagtatago.

“Villareal house? Oh right! That place has been empty for years now. Are you related to the family who used to live there?” tanong niya habang binibigyan ako ng isda na binili ko.

“Yes ma’am, I’m Xylophone – their daughter. I decided to come back here to start a new life,” sabi ko at hindi ko sinabi pa ang iba. Ayokong marinig ng iba ang mga problema ko dahil baka kumalat pa yun at marinig ni Zilver.

“Well welcome home then! If you need anything just come find me here. Everyone in this town helps each other out,” sabi niya at binigyan pa ako ng dagdag na kamatis at sibuyas. Masaya ako dahil mababait pala ang mga tao doon.

Pag-uwi ko sa bahay, nagluto ako ng ulam gamit ang binili ko. Habang nagluluto ako, naramdaman kong biglang kumirot ang tiyan ko. Natakot ako ng kaunti pero alam kong normal lang yun para sa mga buntis. Upo ako muna sa isang upuan at hinawakan ko ang aking tiyan hanggang mawala ang kirot.

Isip ko kung paano ako makakahanap ng trabaho doon. Kailangan kong may pera para makabili ng mga gamit na kailangan ko at ng bata. Nakita ko namang maraming mga resort at restaurant doon kaya baka makakahanap ako ng trabaho dun bilang waiter o kitchen helper.

Kinabukasan umaga, pumunta ako sa mga malapit na resort para magtanong kung may trabaho silang available. Marami silang sinasabi na puno na sila ng empleyado pero hindi ako sumuko. Pumunta ako sa isang maliit na restaurant na malapit sa dagat at tinanong ko ang may-ari kung kailangan nila ng tulong.

“Good morning ma’am! Do you have any job openings here? I can work as a server or help in the kitchen. I’m a fast learner and I work hard,” sabi ko sa may-ari na isang lalaki na nagngangalang Kuya Dencio.

He looked at me carefully then smiled. “We actually need someone to help with cleaning the tables and serving customers. But can you handle the work? You look like you’re expecting a baby soon.”

“Yes sir! I can handle it. I need this job to support myself and my child,” sabi ko at kitang kita ko na naniniwala siya sa akin.

“Okay then, you can start tomorrow morning. We open at seven o’clock. The pay isn’t much but it’s enough to get by here. And if you need to take breaks just tell me okay?” sabi niya at nagpasalamat ako ng sobra. Finally, may trabaho na ako.

Nagpasya akong pumunta sa dagat bago ako umuwi. Umupo ako sa buhangin at tiningnan ang dagat. Ang ganda ng tanawin – putting buhangin, asul na dagat, at malalaking pagsasabong ng mga ibon. Naramdaman kong bumagal ang tibok ng puso ko at parang unti unti itong gumagaling.

“Why are you doing this to yourself Xylo? You didn’t do anything wrong,” sabi ko sa sarili ko habang hawak ang tiyan. “You don’t need him or his money. You can do this on your own. You can give your baby a good life even without him.”

Isip ko rin si Zilver – alam kong hinihanap niya ako ngayon. Baka tinatanong niya ang mga kaibigan ko, baka sinusubukan niya akong hanapin sa mga lugar na alam niyang pupuntahan ko. Pero sigurado akong hindi niya ako mahahanap dito. Wala siyang alam tungkol sa probinsya ko at wala siyang paraan para malaman kung nasaan ako.

“I hope you’re happy now Zilver. You got what you wanted – you destroyed me and my family. But you know what? I’m not going to let you win. I’m going to raise this child to be a good person, not like you who only thinks about revenge and pain,” sabi ko sa hangin parang naririnig niya ako.

Pagdating ko sa bahay, naghanda na ako ng mga gamit ko para sa trabaho bukas. Inayos ko ang mga damit ko, binalikan ko kung paano magiging mabuting empleyado, at iniisip ko kung paano ko mapapangalagaan ang sarili ko habang nagtatrabaho. Alam kong mahirap pero handa ako sa lahat ng pagsubok.

Kinabukasan umaga, nagising ako ng maaga para makapaghanda. Nagluto ako ng simpleng almusal at uminom ng maraming tubig. Bago ako umalis, hinawakan ko muna ang aking tiyan at nagsalita sa bata.

“Okay baby, we’re starting our first day of work today. Let’s do our best okay? We need to work hard so we can have food on our table and a good home to live in,” sabi ko at ngumiti. Naramdaman kong parang sumasagot siya sa akin kahit hindi pa siya ipinapanganak.

Pagdating ko sa restaurant, agad akong inayos ni Kuya Dencio. Ipinakilala niya ako sa ibang empleyado at tinuruan niya ako ng mga gagawin ko. May mga ibang empleyado na babae rin at mababait sila sa akin. Tinutulungan nila ako sa mga trabaho at binibigyan pa ako ng pagkain tuwing oras ng pagkain.

“Xylo, if you feel tired just tell us okay? We can take over your work for a while,” sabi ng isang empleyadong nagngangalang Ate Mylene. “We all know how hard it is to work while you’re carrying a baby.”

“Thank you so much Ate. I really appreciate all your help,” sabi ko at naiiyak na ako sa saya. Hindi ko akalain na makakahanap ako ng mga taong tutulong at mag-aalaga sa akin dito.

Nagsimula na akong magtrabaho. Nililinis ko ang mga mesa, naghahatid ng pagkain sa mga customer, at tumutulong ako sa kusina kapag marami silang trabaho. Minsan napapagod ako pero iniisip ko lang ang bata at bumabalik ang lakas ko.

Isang araw habang nagtatrabaho ako, may mga turista na dumating na nagtanong tungkol sa mga lugar na pweding puntahan sa Siargao. Alam ko naman ang mga lugar na yun dahil lumaki ako dito kaya tinulungan ko sila.

“Wow, you know this place really well! Are you from here?” tanong ng isang babae na turista.

“Yes ma’am, I grew up here. If you want I can even be your tour guide for a day. I know all the best spots where you can swim, surf, and eat good food,” sabi ko at ngumiti.

“Really? That would be great! We’re staying here for three more days. Can you help us tomorrow? We’ll pay you well,” sabi niya at agad akong tumango. Baka ito pa ang pagkakataon para makakuha ako ng dagdag na pera.

Pagkatapos ng trabaho, pumunta ako sa bahay para magpahinga. Habang naglalakad ako pauwi, nakita ko ang mga bituin sa langit. Ang dami at ang liwanag ng mga bituin doon sa probinsya kaysa sa lungsod.

Hawak ko ulit ang aking tiyan at ngumiti. Alam kong mahirap ang daan na tinatahak ko pero alam kong worth it lahat ng ito para sa bata. Hindi ako magpapahamak, hindi ako magpapabaya, at gagawin ko ang lahat para mabigyan siya ng magandang buhay.

“Zilver may have taken everything from me but he can’t take you away from me baby. You are my strength, my hope, and my reason to keep going. I promise you that I will never let anyone hurt you like how he hurt me,” sabi ko sa bata at naramdaman kong parang tumugon ito sa pamamagitan ng paggalaw sa loob ko.

Nakita ko na ang bahay ko sa malayo at masaya akong pumasok doon. Inihanda ko ang sarili ko para matulog dahil bukas pa ako may trabaho bilang tour guide. Bago ako matulog, tiningnan ko ang larawan ng mga magulang ko na dala dala ko palagi.

“Mom, Dad, I’m sorry I didn’t know about what you did. But I hope you understand that I have to move on with my life. I have a baby now and I need to take care of him or her. Please watch over us and guide us always,” sabi ko at hinalikan ko ang larawan nila bago ako humiga sa kama.

Habang ako ay natutulog na, iniisip ko ang kinabukasan. Marami pang pagsubok na darating pero handa na ako para sa lahat ng ito. Wala na akong takot dahil alam kong mayroon akong dahilan para lumaban – ang bata na nasa loob ko na pinakamamahal ko sa buhay.