Chapter 4: HER LITTLE PARADISE

Xylophone Amaranth POV

Nakatingin ako ngayon sa dalawang bata na naglalaro sa buhangin ng dagat. Si Aureus at si Lumina – ang aking mga kambal na lalaki at babae. Limang taon na sila ngayon at sila na ang buhay ko. Hindi ko akalain na makakaya kong palakihin sila mag isa pero dahil sa tulong ng mga tao dito sa Siargao, naging maayos naman ang lahat.

Ang araw ay masyadong maaraw ngayon pero hindi sila napapagod. Nagtatabunan sila ng buhangin at gumagawa ng maliliit na kastilyo. Minsan ay nagtatawanan sila at minsan naman ay nag-aaway pero hindi naman sila nagtatagal dahil mahal na mahal nila ang isa’t isa.

Bumaba ako mula sa aming maliit na kubo sa tabi ng dagat para dalhan sila ng malamig na tubig. Dala ko rin ang isang maliit na basket na may lamang prutas at sandwich. Alam kong pagod na sila sa paglalaro at kailangan na nilang kumain at uminom.

“Mommy! Mommy! Tingnan mo yung kastilyo namin! Sobrang ganda diba?” sigaw ni Lumina habang tumatakbo papunta sa akin. Ang buhok niya ay kulay kayumanggi at kulot na kulot dahil sa dagat at pawis. Ang mga mata niya ay kulay asul – eksaktong kapareho ng mata ni Zilver.

“Wow anak, talagang ganda naman ng ginawa ninyo ni Kuya Aureus. Mas maganda pa yan sa mga kastilyong nakikita ko sa TV,” sabi ko at hinalikan ko siya sa pisngi. Lumapit naman si Aureus sa amin at tumingin lang sa akin ng tahimik. Katulad niya rin ang ama niya – tahimik pero mapagmahal.

“Kumain na kayo mga bata. Pagod na kayo at mainit pa ang araw. Baka magkasakit pa kayo,” sabi ko at inilabas ko ang mga pagkain sa basket. Upo kami tatlo sa isang maliit na banig na dala ko at nagsimulang kumain.

“Mommy, bakit hindi po kami nakikita ni Daddy?” tanong bigla ni Aureus at natigilan ako. Minsan na rin silang nagtanong tungkol sa kanilang ama pero hindi ko alam kung paano sasagutin sila. Hindi ko naman gusto na sabihin sa kanila ang totoo dahil baka masaktan sila.

“Si Daddy po ay nasa malayong lugar anak. Hindi niya po kami mapuntahan dahil marami siyang trabaho,” sabi ko at ngumiti sa kanya. Alam kong kasinungalingan yun pero hindi ko alam kung paano sabihin sa kanila ang totoo ngayon.

“Pero gusto ko na po makita si Daddy. Gusto ko po siyang makasama sa paglalaro at sa pagkain ng hapunan,” sabi ni Aureus at napayuko siya. Naramdaman kong biglang sumakit ang puso ko dahil hindi ko maibigay sa kanila ang isang ama na makakasama nila araw araw.

“Baka dumating na siya ng mga susunod na araw anak. Baka lang abala lang siya ngayon,” sabi ko at hinawakan ko ang kanyang kamay. “Pero kahit wala siya dito, alam naman ninyo na mahal na mahal ko kayo ng sobra diba?”

“Opo Mommy! Mahal na mahal din namin kayo!” sabi ni Lumina at yumakap siya sa akin. Sumunod naman si Aureus at yumakap din sa amin. Naramdaman kong muli ang lakas na kailangan ko para palakihin sila ng maayos.

Matapos naming kumain, nagpasya kaming maglakad lakad sa baybay dagat. Maraming mga turista ngayon dahil tag init at mainam para sa paglangoy at pag surf. Nakita ko ang ilan sa mga kaibigan ko na nagtatrabaho sa mga resort at nagbibigay sila sa amin ng mga prutas at inumin.

“Xylo! Kamusta ka na? Kamusta na ang mga bata?” sigaw ni Lola Pacing na nagtitinda pa rin ng isda sa palengke. Lumapit siya sa amin at hinalikan ang mga bata sa pisngi. “Ang laki laki na ng mga apo ko! Parang kahapon lang ay nasa sinapupunan mo pa sila.”

“Mabuti naman po kami Lola Pacing. Kumusta po kayo?” sabi ko at ngumiti sa kanya. Si Lola Pacing ay parang tunay na lola na para sa akin at sa mga bata. Lagi niya kaming binibigyan ng pagkain at tumutulong sa amin kapag may problema kami.

“Mabuti naman ako anak. Bukas ay may handaan kami sa barangay para sa pista. Pumunta kayo ha? Sasama ako ng mga apo ko,” sabi niya at binigyan pa kami ng isang malaking isda. “Para may ulam kayo bukas.”

Pagkatapos namin makipag-usap kay Lola Pacing, nagpasya kaming pumunta sa restaurant kung saan ako nagtatrabaho. Si Kuya Dencio pa rin ang may ari at tinanggap niya ako bilang isa sa kanyang empleyado hanggang ngayon. Minsan pa nga ay pinapauwi na ako ng maaga kapag pagod na ako o kapag kailangan kong alagaan ang mga bata.

“Xylo! Andito ka na pala. Mga bata naman oh! Kumusta na kayo?” sabi ni Kuya Dencio nang makita niya kami. Lumapit siya sa amin at binati ang mga bata. “Gusto ninyong kumain ng ice cream? Libre ko!”

“Salamat po Kuya Dencio!” sabi ng mga bata sabay tumalon sila ng tuwa. Inutusan ko silang umupo muna sa isang mesa habang ako naman ay pumunta sa kusina para tulungan sila sa mga trabaho.

“Xylo, pwede mong ipaubaya na sa amin ang trabaho ngayon. Bumalik ka na lang sa mga bata at samahan mo sila. Alam naman nating lahat na mahirap mag trabaho habang iniisip mo ang mga anak mo,” sabi ni Ate Mylene na kasama ko sa trabaho. “Bakit hindi mo na lang tanggapin ang alok ni Mr. Cruz na maging full time tour guide? Mas malaki ang bayad dun at mas maraming oras ka pa para sa mga bata.”

Tama naman si Ate Mylene. Si Mr. Cruz ay isang may ari ng travel agency dito sa Siargao at inalok niya akong maging full time tour guide dahil magaling daw akong magsalita at alam ko ang lahat ng lugar dito. Mas malaki nga ang bayad at mas kaunti ang oras ng trabaho pero hindi ako sigurado kung kaya ko.

“Pag iisipan ko na lang po Ate Mylene. Baka kasi hindi ko kayang iwan ang mga bata kahit ilang oras lang,” sabi ko at tumulong ako sa paghahatid ng pagkain sa mga customer. Minsan ay napapatingin ako sa mga bata at nakikita kong masaya silang kumakain ng ice cream kasama ang ibang empleyado.

Matapos kong magtrabaho ng ilang oras, nagpaalam na ako kay Kuya Dencio para umuwi na kami. Bumili pa kami ng mga pagkain sa palengke para sa aming hapunan at binili ko pa ang mga bata ng mga bagong laruan.

“Mommy, bakit mo po kami binigyan ng laruan? Wala naman po kaming kaarawan,” tanong ni Lumina habang hawak niya ang bagong doll na binili ko.

“Kasi mahal na mahal ko kayo mga bata. Hindi kailangan ng okasyon para bigyan kayo ng regalo,” sabi ko at hinawakan ko ang kanilang mga mukha. “At gusto kong malaman ninyo na kahit wala kayong ama, hindi kayo kulang sa pagmamahal. Mayroon naman tayong mga kaibigan na parang pamilya na rin natin.”

“Opo Mommy! Masaya na kami kahit wala kami Daddy dahil mayroon naman po kayo at si Lola Pacing, Kuya Dencio, at Ate Mylene,” sabi ni Aureus at ngumiti siya sa akin. Naramdaman kong muli ang luha na papalapit sa mga mata ko pero pinigilan ko ito dahil ayokong makita ng mga bata na umiiyak ako.

Pagdating namin sa bahay, agad akong nagluto ng hapunan. Ang mga bata naman ay naglaro ng kanilang mga bagong laruan sa labas ng bahay. Habang nagluluto ako, iniisip ko ang mga tanong nila tungkol sa kanilang ama. Alam kong hindi ko pwede silang lokohin magpakailanman. Darating din ang araw na kailangan kong sabihin sa kanila ang totoo.

Iniisip ko rin si Zilver. Wala na akong narinig tungkol sa kanya mula noong umalis ako ng Cagayan de Oro. Minsan ay nagtataka ako kung hinahanap pa rin niya kami o nakalimutan na niya kami. Pero hindi ko na rin iniisip yun dahil masaya na ako dito kasama ang mga bata.

Matapos kong maluto ang pagkain, tinawag ko na ang mga bata para kumain. Upo kami tatlo sa mesa sa labas ng bahay at kinain namin ang aming hapunan habang tinitingnan ang dagat at ang mga bituin na lumalabas na sa langit.

“Mommy, pwede mo po ba kaming kwentuhan ng kuwento bago kami matulog?” tanong ni Lumina habang kumakain siya ng kanin. “Gusto ko po ng kuwento tungkol sa prinsesa at prinsipe.”

“Oo naman anak. Pagkatapos nating kumain at maligo, kwentuhan ko kayo ng maraming kuwento,” sabi ko at ngumiti sa kanya. Matapos naming kumain, tinulungan ko silang maligo at isuot ang kanilang mga damit na pantulog.

Pumasok kami sa kwarto at humiga kami tatlo sa kama. Inayos ko ang kumot nila at nagsimula akong magkwento ng kuwento tungkol sa isang prinsesa at prinsipe na naging magkaibigan at nagsama habambuhay. Habang nagkukwento ako, napansin kong unti unti nang natutulog ang mga bata.

Hinalikan ko sila sa noo at tumayo ako para ayusin ang mga gamit namin. Pagkatapos ay lumabas ako ng kwarto at umupo ako sa labas ng bahay para tumingin sa dagat. Ang dagat ay tahimik na ngayon at ang mga alon ay dahan dahan na lamang na umaagos sa baybayin.

Hawak ko ang aking braso at iniisip ang mga nakaraang taon. Limang taon na ako dito sa Siargao at hindi ko pinagsisihan ang desisyon kong umalis at magtago dito. Naging masaya ako dito kasama ang mga bata at nakilala ko pa ang mga taong tunay na nagmamahal at tumutulong sa amin.

Iniisip ko rin kung ano ang mangyayari kung makikita ko muli si Zilver. Baka galit pa rin ako sa kanya para sa lahat ng ginawa niya sa akin at sa pamilya ko. Pero baka rin naman ay mapatawad ko na siya dahil limang taon na rin naman at masaya na ako ngayon.

Ngunit alam kong hindi ako handang makita siya muli. Natatakot ako na baka bawiin niya ang mga bata o baka masaktan pa kami ulit. Gusto ko lang na manatili kami dito sa Siargao kung saan kami ligtas at masaya.

“Mahal na mahal ko kayo mga bata. Hindi ko hahayaan na masaktan kayo ng sinuman. Gagawin ko ang lahat para protektahan kayo at ibigay ang lahat ng kailangan ninyo,” bulong ko sa sarili ko at tumingin ako sa kwarto kung saan natutulog ang mga bata.

Ngayon alam ko na ang buhay ay hindi palaging maganda at hindi palaging nararanasan natin ang kasiyahan. May mga pagkakataon na masasaktan tayo at mawawalan tayo ng mahalaga sa buhay. Pero kailangan nating lumaban at hanapin ang paraan para mabuhay at maging masaya muli.

At para sa akin, ang kaligayahan ko ay nandito na – sa Siargao, kasama ang aking mga kambal, at sa mga taong tinuring ko nang pamilya. Hindi na ako nangangailangan ng iba pa. Wala na akong hihilingin pang iba dahil mayroon na ako ng lahat ng kailangan ko sa buhay.