LOGINPrimo Javier Sandoval is a well-known actor from the Philippines who comes from a family of politicians. Although he is well-known, he has a secret that he keeps from everyone who watches him: a toxic mindset.
View MoreNo luxuoso silêncio da suíte nupcial, Isabel Rollsbrook, adornada em renda e seda, sentia o peso do vestido de noiva apertar mais do que o corpete. Cada minuto que Patrick Hawksmoor passava na varanda, ao telefone, estendia-se como uma eternidade, um eco cruel dos 40 minutos que já haviam se arrastado. O sol de Porto Cristal, antes promessa de um novo dia banhando o litoral, agora fora substituído por uma lua cheia, que parecia zombar dela , iluminando, um reflexo de seus próprios sonhos. O casamento, um acordo meticulosamente planejado entre a Rollsbrook S.A. e a poderosa HS Company, era mais um item em uma planilha do que um laço de amor. A aquisição de empreendimentos, a expansão dos impérios – tudo fora negociado, menos os corações envolvidos. Isabel, contudo, agarrava-se a um último, frágil fio de esperança. Talvez, apenas talvez, este dia pudesse transcender a frieza dos contratos. Os últimos meses, no entanto, sussurravam o contrário. Patrick era um fantasma presente, estava sempre distante, frio, sempre absorto em reuniões e telefonemas, suas palavras reduzidas a banalidades vazias, superficiais como a espuma de um brinde forçado. O som da porta da varanda se abrindo tirou Isabel de seus pensamentos torturantes. Patrick entrou no quarto, apressado, os olhos fixos em um ponto invisível além dela. Quando ele finalmente se virou para entrar, os olhos de Isabel, marejados, fixaram-se nele. O traje de casamento, um impecável smoking preto, caía-lhe com uma perfeição quase cruel, acentuando a largura dos ombros e a postura ereta que sempre o caracterizara. A camisa branca, de um linho finíssimo, e a gravata borboleta escura, conferiam-lhe uma elegância fria, distante. Mas foi nos olhos que o coração de Isabel apertou ainda mais. Aqueles olhos, de um azul tão intenso e penetrante, a característica inconfundível da família Hawksmoor, que um dia ela imaginou que a olhariam com carinho, agora estavam vazios de emoção, focados em algo invisível, alheios à noiva que ele deixava para trás. O cabelo escuro, arrumado com precisão, e a linha firme do maxilar, apenas reforçavam a imagem de um homem inatingível, um estranho em seu próprio casamento.
_ Com licença, Isabel, ele murmurou, a voz mecânica, quase inaudível. Antes que ela pudesse sequer processar a frase, ele já estava virando as costas, atravessando o quarto com passos rápidos e determinados, sumindo pela porta da suíte. Isabel permaneceu paralisada, a respiração presa na garganta. O eco da porta se fechando ressoou em seus ouvidos, um som definitivo, brutal. Ele se fora. O noivo, o seu marido a havia deixado sozinha, vestida de noiva, em sua própria suíte nupcial. O choque a atingiu com a força de uma onda, seguido por uma maré crescente de constrangimento e humilhação. Lágrimas silenciosas brotaram, misturando-se à maquiagem impecável, manchando o véu de seus sonhos desfeitos. O acordo estava selado, mas seu coração, agora, parecia em pedaços. Ela fitou a porta recém-fechada, sentindo o ar pesado na suíte nupcial. A imagem se dissipou, e sua mente a levou de volta àquela primeira noite, o jantar onde conheceria Patrick. Sua madrasta Lívia exigiu que usasse uma roupa de grife, algo extravagante e desconfortável. Foi com o coração apertado e a mente resignada que ela se preparou, convencida de que ele seria apenas uma versão mais jovem de seu pai: um homem distante, focado nos negócios, para quem ela seria apenas mais uma peça em um jogo de interesses. A ideia de felicidade nesse casamento, ditado por acordos empresariais, parecia uma piada cruel. Então, seus olhos se encontraram com os dele pela primeira vez, e algo nela se acendeu. Um vislumbre de esperança, uma pequena chama em meio à escuridão de sua resignação. "E se fosse diferente?". Havia algo nos olhos de Patrick, aqueles olhos azuis da família Hawksmoor, algo que não se encaixava na imagem de homem frio e calculista que ela havia construído. Uma promessa silenciosa, um convite inesperado que a fez questionar todas as suas certezas. Mas o tempo, implacável, passou. A pequena chama, que Isabel tentava proteger, foi se esvaindo aos poucos. Eles nunca conseguiam conversar de verdade; as interações eram sempre superficiais, vigiadas, como se estivessem atuando em um palco sob a observação de todos. As palavras, quando existiam, eram sobre banalidades, sobre o clima ou os compromissos, nunca sobre os sentimentos que deveriam unir duas pessoas prestes a se casar. O desânimo tomou conta dela novamente, mais pesado agora por ter ousado sentir algo diferente, por ter permitido que aquela efêmera esperança florescesse. A decepção era um fardo ainda maior porque, por um breve momento, ela acreditou que poderia ser diferente. Naquela noite de casamento, a frustração atingiu o ápice. Sentindo-se patética e rejeitada em sua própria suíte nupcial, Isabel observava por onde Patrick falava no telefone, o mundo exterior invadindo o que deveria ser um momento íntimo. Cada ligação, cada palavra apressada dele ao telefone, parecia um prego a mais no caixão de seus sonhos. E então, ela voltou a olhar para a porta por onde ele saiu apressado, deixando-a sozinha, vestida de noiva, com o coração em pedaços. A decepção era um nó em sua garganta, queimando como ácido. De repente seus olhos pousaram no anel de casamento. Um Rubi, rodeado por pequenos diamantes. Patético. Ela retirou não estava à altura de usar, era apenas uma frase no acordo milionário. Ainda com o gosto amargo da humilhação na boca, Isabel mal conseguiu remover o véu e os grampos que prendiam seu coque, sentindo a seda do vestido de noiva sufocá-la. As mãos tremiam enquanto ela desfazia os botões, cada um deles uma lembrança dolorosa do que deveria ter sido e não foi. As lágrimas, antes tímidas, agora desciam em rios quentes, lavando o rímel e a base, escorrendo pelo queixo e pingando no tecido branco. Não havia dignidade em seus movimentos apressados e desajeitados; apenas um desespero urgente para se livrar daquele disfarce de felicidade. Trocando o suntuoso vestido por um moleton velho e um par de calças de moletom, as roupas mais confortáveis e despretensiosas com que ela viera naquela manhã, Isabel sentiu um alívio mínimo. Pegou a chave do seu carro sem pensar, o coração batendo descompassadamente contra as costelas. As ruas de Porto Cristal, que minutos antes pareciam vibrar com a promessa de uma noite de núpcias, agora estavam silenciosas e sombrias, refletindo o vazio em sua alma. O apartamento de Amélia ficava a poucas quadras do hotel. Isabel dirigiu no piloto automático, a visão turva pelas lágrimas, o foco apenas em chegar ao seu refúgio seguro. Ao estacionar, sentiu um nó na garganta apertar ainda mais. Mal conseguia respirar. Subiu as escadas correndo, os passos pesados ecoando no corredor. Bateu na porta sem pensar, batidas fortes e descompassadas, já soluçando incontrolavelmente antes mesmo que a porta se abrisse. A luz suave do corredor revelou Amélia, que abriu a porta em pijama, com o cabelo bagunçado e os olhos ainda pesados de sono. Um sobressalto percorreu seu rosto ao ver a figura desolada de Isabel com o rosto inchado e manchado de lágrimas e maquiagem borrada, o moleton amassado substituindo o vestido de noiva, e o corpo tremendo de tanto chorar. Sem dizer uma palavra, a expressão de Amélia transformou-se de surpresa para uma preocupação aguda. Ela puxou Isabel para dentro do apartamento, fechando a porta com o pé. Seus braços envolveram a amiga num abraço apertado e protetor, sentindo o corpo de Isabel convulsionar em soluços incontroláveis. Amélia não perguntou o que aconteceu, não precisava. Aquele abraço falava mais do que mil palavras. Apenas a apertou mais forte, acariciando os cabelos de Isabel, oferecendo um porto seguro em meio à tempestade.Habang masaya kumakain at abala makipag-kwentuhan, si Javier naman ay iniisip ang sinabi ni Dominic kanina. Nilingon niya ang dalaga na nasa tabi niya lang na abala sa pakikipag-usap. Hindi niya alam kung susundin niya ba ang suggestion ng kaibigan o mananahimik nalang sa tabi nito ng dalaga. Naramdaman naman ni Serenity na parang may nakatingin sa kanya kaya lumingon siya at nakita niya na nakatingin sa kanya si Javier. Kakaiba ang paraan ng pagtingin nito sa kanya, parang may kakaibang meaning ito. Nagpaalam muna siya sa kausap bago humarap sa lalaki. "Hey, is there any problem? Why are you looking at me like that?" tanong ni Serenity habang nakatitig sa mga mata ng lalaki. Umiling naman si Javier at ngumiti ng maliit. Hinawakan naman niya ang kamay ng dalaga. "Wala naman problema. I just want lang na tignan ka," Kinurot naman ni Serenity ang braso niya kaya napasinghal siya. Kumunot naman ang noo niya habang nakatingin sa dalaga. "Aray! Bakit ka ba bigla nalang nangungurot?" t
“Dominic, nasaan na yung inutos ko sa’yo kanina?” tanong ni Vernon habang nakatingin kay Dominic na abala makipag-usap kay Faye. Yung mga nakarinig naman ay lumingon at binato ito ng gamit kaya nakuha na nila ang attention ng lalaki. “Nasaan na yung inutos sa’yo ni tito?” natatawang tanong ni David habang nakatingin sa kaibigan. Tumayo naman si Dominic at lumapit kay Vernon para ituro ang hinahanap nito. Natawa na din si Belle sa kalokohan ng mga ito. Napansin naman niya si Javier na kanina pa lingon ng lingon sa pintuan ng bahay nila. “Javier, anong problema?” tanong niya habang nakatingin sa lalaki na nagulat nang marinig ang pangalan niya pati ang iba ay napatingin din. Umiling si Javier bilang sagot. Ayaw niya sagutin ang nakakatanda dahil alam niya na aasarin lang siya ng mga ito at magtatanong ngunit hindi iyon natuloy nang magsalita si Yves. “Hinihintay niya si Serenity,” Naintriga naman si Belle na tanungin ang lalaki. Alam niya na may itinatago ito sa kanya na gusto niya
Matapos kumain ay nagpasya silang lahat na maupo sa sala upang pag-usapan ang gusto nila planuhin. Nakaupo ang mga babae sa couch habang ang ilang lalaki naman ay nakatayo at nakaupo sa lapag. Habang ang dalawang matanda naman ay lumabas para tignan ang mga gagawin nila para mamaya. “So ano plano natin for Christmas?” tanong ni Tobias habang tinitignan ang mga kaibigan. Nagkibit-balikat ang iba dahil wala silang maisip na idea, habang ang iba naman ay tumingin sa kanya at ngumiti. “May idea ako na alam ko na magugustuhan natin lahat,” sabi ni Dominic habang may malaki na ngiti sa labi. Umiling ang mga lalaki nang makita ang ngisi na palabas na sa labi ng kaibigan habang ang mga babae naman ay na curious kung ano iyon. “Ano naman ‘yan naisip mo, Dominic?” kunot-noo na tanong ni Faye habang nakatingin sa lalaki na ngumisi lang sa kanya. Tumayo si Dominic at humarap sa mga kaibigan. “I want na mag beach tayo for Christmas, as in tayo sa beach mag Christmas Eve,” sabi ni Dominic h
Kinabukasan sobrang ingay ng bahay ng mga Ocampo dahil busy ang mga ito magluto at mag-ayos para sa breakfast nila. Gising na ang mga lalaki maliban sa mga babae dahil hindi na muna pinagising ni Belle ang mga ito dahil alam niya na pagod ang mga ito sa trabaho at sa byahe."Javi, pwede ba na ikaw muna magluto ng hot dogs?" tanong ni Belle habang nakatingin kay Javier na abala sa pagtulong sa mga kaibigan niya.Nilingon ni Dominic ang matanda at tinuro ang ginagawa nila. "Sorry Tita, but kailangan namin si Javi para matapos na namin ang pinapagawa sa amin ni tito,"Tumango naman ang mga iba pang lalaki bilang pag sang-ayon sa sinabi ni Dominic at tinuro pa ang mga iba pa nilang gagawin."Nakikita ko kayo lahat. Natapos niyo na kanina ang pinapagawa ng tito niyo kaya ang iba sa inyo ay tutulong sa akin mag prepare ng breakfast. Walang aangal kundi lagot kayo sa akin lahat isama niyo na ang tito niyo," sabi ni Belle habang nakataas ang kilay sa mga ito.Binitawan ng mga ito ang mga hawa
Nagising si Serenity dahil nararamdaman niya na may humahalik sa pisngi niya. Dinilat niya ang mga mata niya, nakita niya si Javier na nakangiti na sa kanya. Tumayo ito at hinila ang mga kamay niya para mapatayo siya. Sumandal siya sa headboard habang si Javier naman ay nakaupo lang sa harap niya.
Nagising si Serenity sa kakaibang kwarto. Umupo siya sa kama at sinandal ang likod sa headboard. Inikot niya ang mga mata niya sa malaking kwarto. Napansin niya na puro black and gray ang kulay ng buong kwarto.Tumayo siya sa kama at naglakad papunta sa nakita niyang table sa tabi ng TV. Nakita niy
Lumulutang ang isip ni Javier habang nakikipag meeting sa mga ka negosyo ng tito niya. Iniisip niya ang dalaga na kasama niya kagabi, na kung ano ang magiging sagot nito sa kagustuhan niya.Iniisip niya na baka hindi ito pumayag dahil masyado na ang kahilingan niya sa babae kahit maliit na tulong l
Ilang taon na nagtatrabaho si Javier sa Sandoval Steel Corporation, ang kumpanya ng kanyang pamilya. Gusto ng pamilya niya na mag trabaho siya sa kumpanya kahit na may iba siyang trabaho. Wala siyang choice kundi sumunod dahil ayaw niya pag-usapan ang pamilya nila. Masaya naman siya ginagawa niya,












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.