ตอนที่ 2 : แผนร้ายฉบับเร่งด่วน และคำว่า "บังเอิญ" ที่ไม่มีอยู่จริง

ตอนที่ 2: แผนร้ายฉบับเร่งด่วน และคำว่า "บังเอิญ" ที่ไม่มีอยู่จริง

หลังจากที่ไบร์ทได้ตารางเรียนของแพรไหมมาในคืนก่อนหน้า เขาก็นอนยิ้มอยู่คนเดียวเพราะความตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นแผนการ โดยวันนี้แพรไหมมีเรียนวิชาหลักของบริหารฯ ที่ตึก E ในช่วงเช้า และไบร์ทก็จัดการเคลียร์ตารางเรียนของตัวเองให้ว่างในช่วงเวลานั้นเรียบร้อยแล้ว

บังเอิญที่ตึกเรียน

เวลา 09:30 น. แพรไหมเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับมินและฟ้า เพื่อนสนิทสองคนในคณะบริหารฯ พวกเธอกำลังเดินคุยกันอย่างสนุกสนานถึงเรื่องอาจารย์ที่ดุในคลาสแรก

มิน : "โอ๊ย! อาจารย์วิชัยดุจังวะแก! เราเกร็งจนมือชาหมดแล้วเนี่ย"

ฟ้า : "จริง! โชคดีที่ยังไม่มีงานให้ทำเยอะ"

แพรไหม : "นั่นแหละที่ทำให้เราตื่นเต้นไง! รู้สึกเหมือนได้เริ่มเป็นนักศึกษาจริงๆ แล้ว"

ขณะที่พวกเธอเดินผ่านมุมทางแยกตึก E และตึก D (ซึ่งเป็นตึกเรียนวิศวะ) จู่ๆ ไบร์ทก็เดินสวนมาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ และทำท่าเหมือนกำลังจะเดินผ่านไปอย่างรีบร้อน

ไบร์ท : "อ้าว! น้องแพรไหม! บังเอิญจังเลยนะครับเนี่ย"

แพรไหม : "พี่ไบร์ท! สวัสดีค่ะ! ทำไมพี่ไบร์ทมาอยู่แถวตึกบริหารได้ล่ะคะ?"

ไบร์ท :  "พอดีพี่มีธุระต้องเอาเอกสารมาให้อาจารย์ที่ตึก D น่ะครับ... (โกหกหน้าตาย) แล้วก็ถือโอกาสแวะมาซื้อกาแฟ"

มิน : (กระซิบกับฟ้า) "บังเอิญอะไรขนาดนั้นวะ?"

ฟ้า : (กระซิบตอบ) "ตึก D กับตึก E ห่างกันตั้ง 200 เมตรนะแก!"

ไบร์ท : "น้องแพรไหมจะไปไหนต่อครับเนี่ย? ดูท่าทางรีบๆนะครับ"

แพรไหม : "หนูกำลังจะไปโรงอาหารกลางค่ะ แต่เพื่อนๆ ดูเหนื่อยๆ"

ไบร์ท : "งั้นดีเลยครับ! พี่กำลังจะไปโรงอาหารพอดี... ให้พี่ไปส่งไหมครับ?" (มองไปที่มินและฟ้าอย่างมีนัยยะ) "หรือถ้าเพื่อนๆ น้องแพรไหมเหนื่อย... พี่ไปส่งแค่คนเดียวก็ได้นะ"

มิน : "ไม่เป็นไรค่ะพี่ไบร์ท! พวกเราไปกับแพรไหมนี่แหละค่ะ!"

ฟ้า : "ใช่ค่ะ! เดินเล่นๆ ได้ออกกำลังกายด้วยเนอะแพรไหม!"

แพรไหม : "งั้น... ไปด้วยกันเลยนะคะพี่ไบร์ท"

โรงอาหาร

ทั้งสี่คนเดินมาถึงโรงอาหารกลาง ไบร์ทถือวิสาสะสั่งน้ำและขนมให้แพรไหมทันทีโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ

ไบร์ท : "น้องแพรไหมชอบดื่มน้ำส้มใช่มั้ยครับ? พี่เห็นในรูปโปรไฟล์เฟซบุ๊กเหมือนน้องเคยถ่ายรูปแก้วน้ำส้มอยู่" (ไบร์ทได้ทำการสืบประวัติแพรไหมจากโซเชียลมีเดียอย่างละเอียดแล้วครับผม)

แพรไหม: "ว้าย! พี่ไบร์ทจำได้ด้วยเหรอคะ? ใช่ค่ะ! หนูชอบน้ำส้มมากๆ เลยค่ะ!"

มิน : "พี่ไบร์ทคะ... พี่นี่ช่างสังเกตมากเลยนะคะ"

ไบร์ท : "อ๋อ... ก็แค่พยายามจำรายละเอียดของคนที่น่าสนใจหน่อยน่ะครับ" (เน้นคำว่า 'คนที่น่าสนใจ' พร้อมมองไปที่แพรไห (ยิ้มกวนๆ ให้มิน))

ฟ้า : "พี่ไบร์ทเรียนวิศวะเครื่องกลเหรอคะ? หนูเห็นปักเสื้อ"

ไบร์ท : "ใช่ครับ... เครื่องกลปี 3 ถ้ามีอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องซ่อมๆ หรือต้องใช้กำลังบอกพี่ได้เลยนะครับ"

แพรไหม : "โห... เท่จังเลยค่ะ! แต่หนูเรียนบริหารฯ ไม่รู้จะมีอะไรให้พี่ช่วยไหม"

ไบร์ท : "มีสิครับ... พี่ว่าน้องแพรไหมต้องมีปัญหาเรื่องการแบกรับความเหงาแน่ๆ เลย... ให้พี่เข้าไปช่วยแบ่งเบาไหมครับ?"

แพรไหม : "พะ... พี่ไบร์ทพูดอะไรคะเนี่ย!" (แพรไหมหน้าแดงก่ำ)

ไบร์ท : "ล้อเล่นครับ... แต่ถ้ามีปัญหาจริงๆ บอกพี่ได้ทุกเรื่องเลยนะครับ "ขอไลน์น้องไว้หน่อยได้ไหมครับ? เผื่อมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับกิจกรรมรับน้อง พี่จะได้ติดต่อได้ง่ายๆ"

แพรไหม : "ได้ค่ะ!"

มิน/ฟ้า (คิดในใจ): ใช้ไลน์กิจกรรมรับน้องบังหน้า! แผนสูงจริงว่ะ!

 

ในขณะที่ไบร์ทกำลังคุยเพลินๆ และได้ไลน์ของแพรไหมมาครอบครองแล้ว จู่ๆ ก็มีกลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาในโรงอาหาร และมีชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเดินตรงเข้ามาหาโต๊ะของพวกเธอ

นนท์หนุ่มหล่อหน้าใสคณะนิเทศฯ ปี 2

นนท์ : "น้องแพรไหมใช่ไหมครับ? พี่ชื่อนนท์นะครับ นิเทศฯ ปี 2"

แพรไหม : "สวัสดีค่ะพี่นนท์"

นนท์ : "พอดีพี่เห็นน้องแพรไหมตอนกิจกรรมรับน้องแล้วสะดุดตามากๆ เลยครับ... ไม่ทราบว่าว่างไปทานข้าวเย็นด้วยกันวันนี้ไหมครับ?" (ยื่นช่อดอกทานตะวันช่อเล็กๆ ที่เตรียมมาให้แพรไหม)

ทันทีที่เห็นช่อดอกไม้ ใบหน้าของไบร์ทก็เปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มอบอุ่นหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นชาที่มองมาที่นนท์

ไบร์ท (คิดในใจ) : ไอ้เด็กนิเทศฯ นี่มันใครวะ? กล้าดียังไงมาให้ดอกไม้ 'ว่าที่แฟน' ของกูต่อหน้าต่อตา!

ไบร์ทลุกขึ้นยืนเท้าแขนกับโต๊ะ ยิ้มเย็นๆ

ไบร์ท : "โทษทีนะครับน้อง... น้องแพรไหมมีนัดกับพี่แล้ว"

นนท์ : "อ้าว... พี่ไบร์ทนี่เอง ไม่เห็นรู้เลยครับว่าน้องแพรไหมมีนัดกับพี่?"

ไบร์ทโอบไหล่แพรไหมอย่างสนิทสนม

ไบร์ท : "ก็นัดแบบเงียบๆ น่ะครับ... ไม่ต้องป่าวประกาศให้ใครรู้" (กระชับอ้อมแขนเล็กน้อย)

ไบร์ท : "อีกอย่าง... น้องแพรไหมต้องใช้เวลาเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมสานสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยคืนนี้ด้วยน่ะครับ... ในฐานะพี่สโมสร... พี่ต้องดูแลน้องอย่างใกล้ชิด"

แพรไหมช็อกกับคำพูดของไบร์ท แต่ก็รู้สึกใจเต้นกับการโดนสัมผัสที่ไหล่

นนท์ : "อ๋อ... เป็นอย่างนั้นเองเหรอครับ? งั้นไม่เป็นไรครับน้องแพรไหม... พี่ไปก่อนนะครับ" (วางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะแล้วเดินจากไปอย่างเสียอารมณ์)

มิน/ฟ้า : (มองไบร์ทตาค้าง)

มิน/ฟ้า : "พี่ไบร์ท... เมื่อกี้... เกิดอะไรขึ้นคะ?"

ไบร์ทดึงมือออกจากไหล่แพรไหม แล้วกลับมายิ้มแบบอบอุ่นเหมือนเดิม

 ไบร์ท : "ไม่มีอะไรครับ... พี่ก็แค่... ช่วยปกป้องน้องสาวที่พี่เป็นห่วงก็เท่านั้นเอง" (หันไปมองแพรไหมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์)

ไบร์ท : "ไว้เจอกันคืนนี้นะครับน้องแพรไหม... เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมสำหรับการอยู่กับพี่นะครับ"

ไบร์ทเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ ทิ้งให้แพรไหมนั่งอยู่กับช่อดอกทานตะวันและหัวใจที่กำลังเต้นระรัว

แพรไหม (คิดในใจ): พี่ไบร์ทปกป้องเราเหรอ? หรือว่า... พี่เขากำลังจีบเราจริงๆ?