ตอนที่ 4 : ความหวานระดับน้ำตาลพุ่ง และฤทธิ์เดชของวิศวะขี้หวง

ตอนที่ 4: ความหวานระดับน้ำตาลพุ่ง และฤทธิ์เดชของวิศวะขี้หวง

หลังจากที่ไบร์ทได้สถานะ 'ผู้มีสิทธิ์จีบ' มาอย่างเป็นทางการ ชีวิตในมหาวิทยาลัยของแพรไหมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอถูกดูแลเอาใจใส่จากหนุ่มวิศวะคนดังอย่างใกล้ชิด จนกลายเป็นคู่ที่น่าจับตามองที่สุดในมหาวิทยาลัย

สัปดาห์ต่อมา ไบร์ทใช้ทุกโอกาสที่มีในการอยู่กับแพรไหม ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าที่ไปรอรับที่หน้าหอพัก ก่อนจะเดินไปส่งเธอที่ตึกเรียนบริหารฯ แม้ว่าเขาจะต้องเดินย้อนกลับไปยังตึกวิศวะที่อยู่คนละมุมของมหาวิทยาลัยก็ตาม

วันหนึ่ง แพรไหมกำลังนั่งทำงานกลุ่มกับมินและฟ้าที่โรงอาหารในช่วงพักกลางวัน

แพรไหม : "โอ๊ย! ข้อมูลในไฟล์นี้หายไปไหนหมดนะ? ทำไมมันขึ้น Error แบบนี้ล่ะเนี่ย!"

มิน : "แกไปทำอะไรพลาดรึเปล่า? งานกลุ่มสำคัญเลยนะ!"

ไม่ถึง 5 นาที ไบร์ทก็เดินถือกล่องอาหารกลางวันมาพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างกันต์และพีท

ไบร์ท : (วางกล่องอาหารที่จัดมาอย่างดีลงตรงหน้าแพรไหม)

ไบร์ท : "กินข้าวหน่อยนะครับ... เห็นว่านั่งทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว"

แพรไหม : "ขอบคุณมากนะคะพี่ไบร์ท! พี่ไบร์ทรู้ได้ไงว่าหนูหิวแล้ว?"

ไบร์ท : "พี่ก็แค่... แวะมาดูทุกๆ ชั่วโมงน่ะครับ" (เหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของแพรไหม) "มีปัญหาอะไรกันเหรอครับ?"

แพรไหม : "ค่ะ! ไฟล์งานมัน Error ไปหมดเลย ไม่รู้จะกู้คืนยังไงดี"

ไบร์ทไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ แพรไหมและเริ่มจัดการกับปัญหาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว แพรไหมนั่งมองการทำงานของเขาอย่างชื่นชม

ไบร์ทกดคีย์บอร์ดเพียงไม่กี่ครั้ง

ไบร์ท : "เรียบร้อยครับ! พี่ตั้งค่ากู้คืนอัตโนมัติให้แล้วนะ... คราวหลังทำงานอะไรก็ตาม อย่าลืมเซฟบ่อยๆ นะครับ"

แพรไหม : "โอ้โห! พี่ไบร์ทเก่งจังเลย! วิศวะทำได้ทุกอย่างเลยเหรอคะเนี่ย?" (เผลอยิ้มแป้นอย่างสดใส)

ไบร์ท : "ไม่หรอกครับ... แต่ถ้าเป็นปัญหาของน้องแพรไหม... พี่ทำได้ทุกอย่าง"

มิน : (กระซิบกับฟ้า) "โอ๊ย! หวานจนน้ำตาลขึ้นตาแล้วแก!"

ฟ้า : (กระซิบตอบ) "แถมยังตามติดยิ่งกว่าเงาอีกนะ! พี่ไบร์ทไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาช่วยแพรไหมได้เลยจริงๆ"

บ่ายวันเดียวกัน แพรไหมและเพื่อนกำลังจะเดินไปเรียนคาบต่อไปที่ตึก A ซึ่งเป็นตึกรวมวิชาพื้นฐาน

แพรไหม : "ไปกันเถอะทุกคน! เดี๋ยวไปสาย"

ขณะที่เดินผ่านสนามบาสเกตบอลกลาง แพรไหมก็ถูกรุ่นพี่คนหนึ่งจากคณะนิเทศฯ ที่เคยเข้ามาจีบในตอนก่อนหน้านี้โบกมือทักทาย

นนท์ตะโกนข้ามสนามบาสฯ มา

นนท์ : "น้องแพรไหม! สวัสดีครับ! สู้ๆ นะครับ!"

แพรไหมยิ้มและโบกมือกลับอย่างสุภาพ

แพรไหม : "สวัสดีค่ะพี่นนท์!"

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของแพรไหมก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากไบร์ทที่เพิ่งจะแยกตัวไปได้ไม่นาน

💬(ไลน์)

ไบร์ท (ไลน์) : "ใครอนุญาตให้คุยกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พี่?"

ไบร์ท (ไลน์) : "โบกมือกลับทำไมครับ? ไม่ต้องคุยกับไอ้พวกนั้น! เข้าใจไหมครับ?"

แพรไหม : (หยุดเดินและหันมามองเพื่อนอย่างงงๆ)

แพรไหม : "ว้าย! พี่ไบร์ทส่งข้อความมาดุเราด้วยอะ!"

มิน : "ดุเรื่องอะไรวะ?"

แพรไหม : "ก็เรื่องที่พี่นนท์โบกมือทักทายนี่แหละ!"

ฟ้า : "โอ้โห! นี่แหละค่ะ... วิศวะขี้หวง ของแท้! เขาไม่ได้แค่จีบแล้วนะแก... เขาแสดงความเป็นเจ้าของแล้ว!"

แพรไหมพิมพ์ตอบไบร์ทไปอย่างอ้อนๆ

แพรไหม : "แค่ทักทายเฉยๆ เองนี่คะ... ไม่ได้คุยอะไรสักหน่อย"

ไบร์ท (ไลน์) : "ไม่ว่ากรณีไหนก็ตาม... ห้ามใจดีกับผู้ชายคนอื่น! พี่หึง! เข้าใจไหมครับ!"

เย็นวันนั้น ไบร์ทและแพรไหมมีนัดกันที่ร้านกาแฟนอกมหาวิทยาลัยเพื่อติววิชาพื้นฐานที่แพรไหมอ่อน

ไบร์ท : "ตรงนี้ใช้สูตร $F = ma$ แทนค่า $a$ เข้าไป..."

แพรไหม: "โอเคค่ะ! เริ่มเข้าใจแล้ว!" (จดตามอย่างตั้งใจ)

ขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ จู่ๆ ก็มีหญิงสาวสวยในชุดเสื้อเชิ้ตขาวรัดรูป กระโปรงสั้น เดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา เธอเป็นสาวสวยจากคณะบัญชี ปี 3 ที่มีข่าวลือว่าเคยตามจีบไบร์ทอย่างหนักเมื่อปีที่แล้ว ชื่อ น้ำ

น้ำ : "อ้าว! ไบร์ท! ไม่เจอกันนานเลยนะคะ... ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นไปเข้าสโมสรเลยล่ะคะ?" (จงใจมองข้ามแพรไหมไป)

ไบร์ท : "อ๋อ... พอดีช่วงนี้ยุ่งๆกับเรื่องส่วนตัวน่ะ" (สีหน้าเย็นชาทันทีที่เห็นเธอ)

น้ำนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างไบร์ทอย่างถือวิสาสะ

น้ำ : "เรื่องส่วนตัวอะไรเหรอคะ? หรือว่ามีน้องปี 1 คนไหนมาขอให้ไบร์ทช่วยติวให้หรอ?" (เหลือบมองแพรไหมอย่างเหยียดหยาม)

ไบร์ท : "เราว่าน้ำควรกลับไปที่โต๊ะของน้ำนะ... เรากำลังติวให้น้องแพรไหมอยู่"

น้ำ : "แค่แป๊บเดียวเองค่ะ! ไบร์ทไม่คิดถึงน้ำบ้างเลยเหรอคะ? ตอนปีที่แล้วเรายังคุยกันบ่อยๆ เลย..." (พยายามจับแขนไบร์ท)

ไบร์ทชักแขนออกอย่างรวดเร็ว

ไบร์ท : "น้ำ! ตอนนี้เรากำลังมีคนที่เราสนใจมากๆ และเรากำลังจีบน้องเขาอยู่" (หันไปมองแพรไหมอย่างชัดเจน)

ไบร์ท : "และคนที่พี่กำลังจีบก็คือ... น้องแพรไหมคนนี้ครับ" (ยื่นมือไปจับมือแพรไหมที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วบีบเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ)

น้ำ : "นี่... ไบร์ทกำลังจีบน้องคนนี้จริงๆ เหรอ? ไบร์ทล้อเล่นรึเปล่า..."

ไบร์ท: "ไม่ล้อเล่น! เราจริงจัง... หวังว่าน้ำคงเข้าใจ!"

น้ำ: "โอเคค่ะ! งั้นน้ำไม่กวนแล้วนะคะ" (จ้องหน้าแพรไหมอย่างอาฆาตก่อนจะเดินจากไป)

บรรยากาศกลับมาเงียบสงบ แพรไหมรู้สึกใจเต้นแรงกับวิธีการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนและเด็ดขาดของไบร์ท

แพรไหม : "พี่ไบร์ท... ทำไมพี่ไบร์ทต้องถึงขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?"

ไบร์ท : "ก็เพราะพี่ไม่อยากให้ใครมาเข้าใจผิด... และไม่อยากให้น้องแพรไหมต้องเข้าใจผิดเหมือนกัน"

ไบร์ท : "พี่เลือกแล้ว... และพี่จะไม่มีวันปล่อยให้น้องหนีไปจากพี่ได้แน่ครับ" (ยิ้มกวนๆ)

ไบร์ท : "แต่... พี่ขอเตือนน้องแพรไหมอีกรอบนะ... อย่าคุยกับไอ้หนุ่มนิเทศฯ นั่นอีกนะ! ไม่งั้นพี่จะไปเฝ้าที่หน้าตึกเรียนน้องทั้งวันเลยจริงๆ!"

แพรไหม : "เกินไปไหมคะ (แพรไหมหัวเราอย่างชอบใจ) โอเคค่ะ! ทราบแล้วค่ะ คุณวิศวะขี้หวง"