ตอนที่ 36 อุ่นไอหอมกรุ่นจากครอบครัว 2

วัยเกษียณของปู่กับย่าอยู่กันอย่างเรียบง่ายสบาย ๆ มีแม่บ้านสองคนที่ติดสอยห้อยตามมาตั้งแต่สมัยปู่รับตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำประเทศฟินแลนด์ พร้อมคนสวนอีกห้าคนที่สวนผลไม้ปู่หลังบ้าน ที่ที่ปู่กว้านซื้อไว้ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

“กินน้ำกินท่ากันก่อนนะ เดี๋ยวย่าจะให้พี่แวว พี่สายยกข้าวปลาอาหารมาให้” ย่าพูดเอื้อนหวาน

“ป้องจำพี่สายได้ไหมลูก คนนี้แหละที่เลี้ยงลูกตอนเด็ก ๆ พี่แววก็เคยไปรับลูกที่โรงเรียนในฟินแลนด์ ตอนที่ลูกร้องไห้เพราะถ่ายหนักใส่กางเกงไง จำได้ไหม” ย่าหัวเราะร่าออกเสียง จนคนทั้งบ้านหัวเราะตาม มีเพียงพ่อที่หน้าแดงก่ำ เขินอายในวีรกรรมสมัยก่อนของตัวเอง

“แม่ ... ผมอุส่าลืม ๆ มันไปแล้วนะ”

“คุณหนูด่าพี่แววใหญ่เลยนะคะ ว่าพี่แววมารับช้า” เสียงหัวเราะดังสนั่นบ้าน เคล้าเสียงลม เสียงนก เสียงแมลงในบรรยากาศบ้านสวนที่เต็มไปด้วยไออุ่นอย่างที่หาที่ไหนไม่ได้อีก

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเหล่าผู้ใหญ่ เคล้าเสียงหัวเราะสนุกสนานมาเป็นระยะ ๆ แต่สาวน้อยกลับไม่ค่อยอินในบางเรื่อง สำหรับเธอแล้ว เรื่องพูดคุยของผู้ใหญ่ช่างน่าเบื่อกว่าตอนครูใหญ่ออกมาพูดหน้าเสาธงในวันแดดร้อนด้วยซ้ำ เธอขอตัวออกมาจากวงสนทนา ขอเพียงได้เดินเล่น ชมนกชมไม้ฆ่าเวลาไปพลาง ๆ

“ดอกไม้ดอกนี้สวยจัง คือดอกอะไรนะ” “นกตัวนี้เสียงเพราะจัง” “นี่ลูกอะไร กินได้ไหมนะ” สาวน้อยเดินเล่นลำพังพูดพึมพำคนเดียว พลางจับนั่นนี่ติดมือเล่นไป และจู่ ๆ เธอก็กลับคิดถึงกานต์ขึ้นมา

“ถ้ากานต์มาด้วยก็คงดีสินะ ป๊อบก็จะได้ไม่เหงามากแบบนี้” สาวน้อยบ่นพึมพำคนเดียว จนรู้ตัวอีกที ก็เดินลึกเข้ามาในตัวสวนแล้ว

เธอเงยหน้าหันมองซ้ายขวา เห็นแต่ต้นไม้เต็มไปหมด กับทางเดินเล็ก ๆ ที่มีหญ้าหย่อม ๆ เป็นร่องทาง เสียงแมลงหริ่งร้องแทรกซ้องดัง จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย “นี่ฉันเดินมาไกลขนาดไหน” เธอถามตัวเองในใจ ต้นไม้คลายความเย็นปกคลุมรอบกาย ให้บรรยากาศเหมือนหนังผีที่เธอเคยดู แสงแดดโพล้เพล้จวนจะค่ำ เธอเริ่มกลัวในบรรยากาศตอนนี้เอามาก ๆ สีหน้าที่รื่นเริงกับจินตนาการเมื่อครู่ หายไป แปลเปลี่ยนเป็นสีหน้าจืดจาง ที่เต็มไปด้วยความกลัว

เธอลนลานคว้าหาโทรศัพท์ แต่ก็เพิ่งนึกได้ว่าโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้า ทางเดินหญ้าหย่อมที่โดนใบไม้จากต้นปกบังแดด ก็แทบจะมองไม่เห็นเป็นทาง เธอได้แต่ยืนงงพร้อมความกลัว ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มเอ่อนอง เหลือเพียงทางเดียวที่พอจะนึกได้ในตอนนี้ คือกรี๊ดให้ดังที่สุด เผื่อว่าจะมีคนได้ยิน

เธอหลับตาหวังจะส่งพลังเสียงกรี๊ดให้ดังที่สุด เธอหายใจเข้าสุดลม พร้อมที่จะพ่นเสียงกรี๊ดให้สุดคอ เธอกรี๊ดออกมาสุดแรง แต่จู่ ๆ เธอกลับไม่ได้ยินเสียงกรี๊ดตัวเอง เพราะมีมือปริศนาปิดปากของเธอมิด เธอรับรู้ได้ถึงมือสากใหญ่ที่ปิดปากรวมลามมาถึงจมูก เธอพยายามดิ้น แต่กลับมีมือจากข้างหลังล็อกตัวของเธอไว้ เธอยังคงพยายามดิ้นต่อ กระโดดเพื่อให้ตัวหลุดแต่ก็ไม่หลุด จนขาข้างนึงของเธอพลิก

“ผมมาดี ผมไม่ได้จะทำร้าย” เสียงทุ้มหนาพูดเบาข้างหู ก่อนที่เธอจะหยุดความพยายามที่จะดิ้น และมือปริศนาก็ค่อย ๆ คลายลงจากปากเธอ

เธอหันหน้าถอยหลังห่างอย่างกระเผลกทันทีที่มือหลุดจากตัวเธอ “นายเป็นใคร”

“ผ้มชื้อวันดี เป็นหล่านลุงช้วย” ชายหนุ่มวัยรุ่นตอนต้นสูงล่ำเอ่ยแนะนำตัว เสียงทุ้มหนาสำเนียงเหน่อในพื้นที่ ทำให้คนตรงหน้าผ่อนคลายลง พร้อมสีหน้าท่าทางของเขาที่ดูซื่อ ๆ บ้าน ๆ ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร

“คุณหล้งทางหร้อครับ”

“ใช่ค่ะ”

“ให้ผมไปส้งไหมครับ”

“เอ่อ ... ไม่เป็นไรค่ะ” สาวน้อยพยายามลงน้ำหนักเท้า แต่ก็เจ็บ แบบที่เธอไม่คิดว่ามันจะเจ็บ จนเกือบจะล้ม ดีที่คนข้างหน้าเข้ามาประคองช่วย

“ดูท้าไม่น้ากลั่บเองได้ ให้ผ้มไปส้งเถอะครับ”

“ส่งยังไงคะ” สาวน้อยมองดูรอบ ๆ สงสัยที่ว่าจะไปส่ง เพราะไม่เห็นมียานพาหนะสักชนิดอยู่รอบ ๆ เลย

“ขี้หลังผ้มก็ได้ครับ” ชายหนุ่มย่อตัวลงต่อหน้า ให้เธอขึ้นขี่หลัง

“จะดีเหรอคะ”

“ดีครับ ขึ้นมาเถ้อะ ผ้มสบายม้าก” เธอขึ้นบนแผ่นหลังใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อและเพื่อนสาว แบบแนบชิดขนาดนี้ กลิ่นเหงื่อความเป็นชายโชยเข้าจมูก แผ่นหลังกว้างที่สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแข็ง วงแขนล่ำรวบขาเล็กเรียว ทำให้เธออดจินตนาการไม่ได้ ถ้าสมมุติเป็นกานต์ เธอคงจะไม่อยากลงเลยสักนิด ถึงจะขาแพลงแล้วกานต์ให้ขึ้นหลังแบบนี้ตลอด เธอก็ยอมเจ็บแบบนี้ไปทั้งปี เธอนึกเพ้อฝันในภวังค์จนรู้ตัวอีกทีหน้ายิ้มเพ้อของเธอก็นาบวางเต็มแผ่นหลังของชายหนุ่ม

“คุณผู้หญิงเป็นหล้านของคุณย้าหร้อครับ” ชายเจ้าของหลังถามชวนคุย

“ใช่ค่ะ พอดีพ่อพากลับมาเยี่ยมน่ะค่ะ”

“ถึงว้า... คุณย้าดูร้าเริงทั้งวันเลยวันนี้ ผมไม่เห้นคุณย้าร้าเริงแบบนี้มาก้อนเลย”

“อ่อ ค่ะ” สาวน้อยตอบกลับสั้น ๆ จนเริ่มเห็นแสงไฟที่ใกล้เข้ามา

จนมาถึงหน้าเรือนของคุณย่า ที่มีทุกคนยืนรออย่างใจจดใจจ่อ ชายเจ้าของแผ่นหลังค่อย ๆ วางเธอลง พร้อมแม่ที่เข้ามาประคอง

“ขอบคุณมากนะวันดี” คุณย่าเอ่ยขอบคุณพร้อมเดินเข้ามาตบบ่าเบา ๆ

“ทุกคนมารวมอยู่ตรงนี้กันทำไมคะ” สาวน้อยเงยหน้าเอ่ยถามอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“ก็ย่าเห็นหนูหายไปนาน ทุกคนเขาก็ออกตามหา โทรหาก็ไม่รับ ย่าก็เป็นห่วงเลยให้วันดีเขาไปช่วยดู”

“แล้วนี่ขาแพลงเหรอ” ย่าเอ่ยถามพร้อมสัมผัสข้อเท้าเธอเบา ๆ จนเธอสะดุ้งตื่น

“นิดหน่อยค่ะย่า” เธอค่อย ๆ ขยับขาหนีจากมือย่า กลัวว่าย่าจะจับอีก

“แล้วนี่จำพี่เขาได้ไหม” ย่าชี้ไปที่ชายเจ้าของแผ่นหลังที่แบกร่างเธอมาส่ง

“อือ ... ไม่ค่ะ” สาวน้อยส่ายหน้าตอบเบา ๆ

“ก็แหงละเนาะ ผ่านมาหลายปีมากแล้ว ตอนหนูป๊อบมาก็ไม่กี่ขวบ พูดแล้วก็อยากหัวเราะ พี่วันดีให้หนูป๊อบขี่หลัง แต่หนูป๊อบก็ดันไปฉี่ใส่หลังพี่เขา ย่าละหัวเราะจนน้ำตาไหล” ทุกคนที่อยู่รอบข้างหัวเราะร่าเสียงดัง คล้ายจะอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น ตอนนี้เธอเข้าใจความรู้สึกของสีหน้าของพ่อแล้ว ในเรื่องของพ่อเธอก็หัวเราะดังไม่แพ้ใคร พอเรื่องของเธอ พ่อยิ่งหัวเราะดังกว่าคนอื่นไปอีก จนเธออายแทบจะมุดดินหนี

ความอบอุ่นจากอุ่นไอของครอบครัวที่ไม่ได้เจอกันนาน เสียงหัวเราะ รอยยิ้มที่เกิดขึ้น เธอรับรู้ถึงความสุขที่แท้จริง เรื่องบางเรื่องที่เธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ก็แปลกใจที่สามารถยิ้ม หัวเราะกับเรื่องนั้น ๆ ได้อย่างอิ่มใจ วงข้าวที่ไม่มีเมนูหรู กับข้าวบ้าน ๆ ธรรมดา แต่ผู้คนในวงข้าวกลับทำให้ไม่ธรรมดา ความอร่อยเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล จนข้าวหมดไม่รู้กี่หม้อต่อกี่หม้อ อิ่มเอมทั้งท้องและหัวใจ ค่ำคืนที่เงียบงัน แต่กลับมีเสียงหัวเราะจากเรื่องเล่าเก่า ๆ ที่ดังแข่งกับเสียงแมลงจนชนะไปอย่างขาดลอย อากาศเย็นสบายหายใจโล่งชนิดที่ว่าไม่ต้องเหลียวมองเครื่องแอร์ที่เหมือนเอาไว้ติดโชว์ หมอนกลิ่นตู้สัมผัสรับหัวอย่างอ่อนโยน โอบกอดด้วยความคิดถึง ทั้งหมดนั้นช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนมีความสุขแบบล้นปริ่ม จนเธอคิดเผลอพูดในใจก่อนจะหลับไปว่า “เวลาที่มีความสุขเนี่ยะ ... มันก็ช่างผ่านไปไวจังเลยเนอะ”

“ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ”