ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2

1 เดือนผ่านไป

ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี”

“พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย

“พร้อมครับพี่ฟ้า”

“ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง

“ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”

“ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น”

“ฮ่า ๆ พี่ขอโทษนะ แต่ก็ขอบคุณด้วย สู้ ๆ นะ ทำให้เต็มที่” พูดจบร่างบางสูงก็ถือเล่มระเบียบโปรแกรมกีฬาเดินเลาะสนามฟุตบอลไปดูกีฬาอื่น ๆ ต่อ

เหล่านักกีฬาสีฟ้าที่มีกันอยู่แค่หกคน ห้ามหนี ห้ามหาย ห้ามตายเด็ดขาด พร้อมเพรียงกันวิ่งวอร์มรอบใกล้ ๆ สนามแข่ง ที่เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดจากสีอื่น ๆ สนามถูกล้อมด้วยผู้ชมแน่นขนัด การที่จะต้องลงเล่นให้เหล่าสายตานับร้อยชม มันย่อมจะต้องตื่นเต้นอยู่แล้ว หนุ่มน้อยจึงตั้งใจที่จะวิ่งเรียกเหงื่อให้ได้มากที่สุด เวลาลงสนามจะได้ตื่นเต้นน้อยลง

“ตื่นเต้นไหม ?” พี่มือเซตมอสามเอ่ยถามขณะวิ่งข้าง ๆ

“ตื่นเต้นมากครับ” หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงประหม่าเล็กน้อย

“ตอนพี่แข่งครั้งแรกพี่ก็ตื่นเต้น จนแทบจะฉี่เล็ด แต่พอโฟกัสในเกมมันก็หายตื่นเต้นนะ กานต์ต้องโฟกัสในเกมเท่านั้นนะ จะได้ตื่นเต้นน้อยลง” หนุ่มน้อยยิ้มเจื่อนพร้อมพยักหน้ารับ ก่อนที่ร่างสูงจะสปีดวิ่งแซงหน้าไป

ถึงสีหน้าจะแสดงออกถึงความประหม่า แต่จิตใจของเขานั้นกลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง ความมุ่งมั่น ความตั้งใจทำสิ่งต่าง ๆ ที่ได้ทำ มันเหมือนเป็นจุดเด่นมาก ๆ ของเขา สายตาที่ดูมุ่งมั่น ความไม่กลัวต่อสิ่งที่ต้องเจอ ถึงแม้ว่าในทีมเขาจะเด็กที่สุด แต่เรื่องของจิตใจ เขาไม่อ่อนไปกว่าใครเลยในสนาม

เสียงนกหวีดเป่าจบเกม ถึงคราวที่ทีมสีฟ้าต้องลงสนามเพื่อทำการแข่งขัน เหล่ากองเชียร์ที่ไปเชียร์สีของตัวเองแข่งขัน ก็กรูออกจากสนามจนแทบหมด แต่เพียงไม่กี่นาที รอบสนามก็กลับมาแน่นขนัดอีกครั้งจากกองเชียร์สีที่กำลังจะแข่ง

พวกพี่ ๆ ในทีมต่างรู้ว่าต้องทำอะไร หยิบบอลไปวอร์มตี ดีแต่ที่พี่มือเซตคอยบอก คอยแนะนำอยู่ตลอดเวลาว่าต้องทำอะไรบ้าง หนุ่มน้อยรอบอลจากทีมตรงข้ามที่ตบมา ก่อนจะเอาไปโยนให้มือเซตยกสูงมาที่หัวเสา ขึ้นรวบแขนกระโดดตบ จนได้เสียงฮือฮาจากข้างสนามมาไม่น้อย

เสียงฮือฮาเมื่อสักครู่กลายเป็นแรงผลักดันชั้นดีของเขา ความประหม่าที่เคยมีตอนนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ หนุ่มน้อยกระโดดตบแต่ละที เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทุกครั้ง ตอนนี้ความมั่นใจของเขาเต็มเปี่ยม พร้อมที่จะทุบคู่ต่อสู้อย่างไม่ยั้งมือ

สัญญาณมือของกรรมการยกขึ้นพร้อมทำการแข่งขัน เสียงนกหวีดเป่าเริ่ม ทีมสีเหลืองเป็นฝ่ายเสิร์ฟก่อน โค้ชสีเหลืองสั่งผู้เล่นที่ถือบอลรอเสิร์ฟให้จี้ไปที่หนุ่มน้อยที่ยืนประจำอยู่โค้งหน้าแรก

บอลพุ่งออกมามือ มายังหนุ่มน้อยที่ถอยก้มพร้อมรับ สองแขนแนบชิดเหยียดตรง ก้มส่งบอลเข้าจุดสวยไปยังมือเซต ก่อนจะกระโดดเซตพร้อมกับตัวสั้นหน้าที่กระโดดด้วย บอลยิงออกมามือโค้งสูงด้วยสปีดเร็วข้ามมือของสั้นหน้ามาถึงจุด หนุ่มน้อยย่อตัวก้าวรวบแขนมาข้างหลังสุดแขน ยืดลำตัวขึ้นตรง ง้างแขนสุดวงหัวไหล่ ฟาดหัวบอลพุ่งเฉียดบล็อกฉีกลงในเส้นสามเมตร เสียงบอลกระทบพื้นดังสนั่น เสียงนกหวีดดังขึ้นพร้อมทำสัญญาณของการได้แต้มมาที่ทีมสีฟ้า ‘ทำได้ เราทำแต้มแรกได้แล้ว’ หนุ่มน้อยพูดในใจ ก่อนที่พี่ ๆ ในทีมจะเดินเข้ามาล้อมวงแสดงความดีใจ

หลังจากนั้นทุกครั้งที่ฝั่งทีมสีเหลืองได้เสิร์ฟ ก็จะจี้มาที่หนุ่มน้อยเพียงคนเดียว แต่หารู้ไม่ว่าเขานั้นทำได้ดีไม่มีพลาดเลยแม้แต่ลูกเดียว บอลแรกเข้าจุดเซตได้ทุกลูก มือเซตกระโดดหลอกยิงยัดเข้ามือของสั้นหน้าที่ขึ้นรออยู่แล้ว ตบลงพื้น ไหนจะบอลแรกเข้าจุดตรงกลาง สั้นหน้ากระโดดดึงบล็อกกลางของฝั่งตรงข้าม มือเซตโยกเซตสูงโด่งกลับหลังมาให้โค้งหลังได้ดวนเดียวกับบล็อกสองมือ เป็นแต้มอย่างง่ายดาย

หนุ่มน้อยที่ฝั่งตรงข้ามมองว่าเป็นจุดบอดเพียงเพราะเป็นน้องสุด กลับทำได้ดีในทุกบทบาท บทที่จะต้องทำแต้ม เขาก็ทำได้ไม่พลาด มีบ้างที่ติดบล็อก แต่หลังจากนั้นเมื่อเขาเห็นบล็อกเข้ามารอ เขาก็เลือกที่จะหยอดแทน เพื่อให้ได้แต้มมา บทที่จะต้องขึ้นบล็อกเขาก็ทำได้ดีในรูปแบบของการปิดมุมให้คู่ต่อสู้ต้องเหลือมุมตีน้อยที่สุด ถึงแม้จะบล็อกไม่ได้ก็ตาม ในบทของการเปิดบอล นั่นเป็นสิ่งที่เกินคาดเอามาก ๆ ใครจะไปเชื่อว่าเด็กมอหนึ่งที่เพิ่งจะเล่นวอลเลย์บอล กลับรับบอลด้วยท่ารับที่ถูกตามแบบเป๊ะ ๆ พร้อมวินัยในการเล่นที่สูงขนาดที่ว่า สีเหลืองจากที่ตอนแรกมองเป็นจุดอ่อน แต่แท้จริงแล้ว เขานี่แหละไพ่ลับของทีมสีฟ้า

กรรมการเป่าจบเกม นักกีฬาเรียงแถวเข้าจับมือ หนุ่มน้อยไหว้ทีมตรงข้าม ไปจนถึงกรรมการที่มาตัดสิน ก่อนทีมจะเข้ามารวมตัวกอดเป็นวงกลมกลางสนาม โห่ร้องเสียงดังพร้อมกองเชียร์ข้างสนาม ด้วยชัยชนะ

สีฟ้า 3-0 สีเหลือง

25-20, 25-17, 26-25

หนุ่มน้อยยิ้มร่ากับชัยชนะที่ตัวเขาเองมีส่วนสำคัญอย่างมาก ความรู้สึกที่สำเร็จแล้วหนึ่งขั้น จากคนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ด้วยความตั้งใจ หัวไว และความมุ่งมั่นตั้งใจในการซ้อม รวมไปถึงวินัยที่ไม่เคยขาด ทำให้เขาเริ่มรู้สึกที่จะชอบวอลเลย์บอลขึ้นมาจริง ๆ สะแล้ว นี่อาจจะเป็นความชอบเพียงไม่กี่อย่างที่เข้ามาเพิ่มสีสันในชีวิตของเขา นอกเหนือจากการอ่านนิยายที่ยังไงก็เลิกชอบไม่ได้ และความชอบที่เพิ่มเข้ามาใหม่แบบสด ๆ ร้อน ๆ อย่างวอลเลย์บอล