ตอนที่ 51 ภารกิจ ...

“ไม่ใช่ใช่ไหม”

เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”

ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำ

มือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ

“นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง

เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ

“ครูเอง”

“ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ

“ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง

“ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีที่นั่งลง ครูหนุ่มก็เริ่มซักไซ้ถามเธอ

“ก่อนจะตอบ หนูขอถามอะไรครูหน่อยได้ไหมคะ”

“ว่า ...”

“ครูทาแป้งอะไรคะเนี่ย ขาวเชียว” สาวน้อยทำหน้าเหย มองมาที่หน้าครูที่ยืนอยู่ใต้ไฟส่องทาง

ครูหนุ่มได้ยินก็ขยับมือทั้งสองขึ้นมาจับหน้าตัวเอง ถูไปถูมาคล้ายจะให้มันหลุดออก ด้วยสีหน้าเขิน ๆ

“เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอก ว่าแต่เธอมาอยู่อะไรตรงนี้ นี่มันสองทุ่มครึ่งแล้ว”

ทันทีที่สาวน้อยรับรู้ถึงเวลา เธอก็ลุกลี้ลุกลนพยายามเปิดโทรศัพท์ทันที

“สองทุ่มแล้วเหรอคะ ... แม่ แม่ หนูยังไม่ได้บอกแม่เลย”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแม่เธอก็มา”

“ก็แม่เธอนั่นแหละโทรมาหาครูว่าเธอยังไม่กลับบ้าน น่าจะยังอยู่ที่โรงเรียน พอดีครูมาอยู่เวรนอน ก็เลยเดินหาทั่วโรงเรียน ก็จนได้เจอนี่แหละ”

พอครูพูดจบ เสียงรถยนต์ที่คุ้นหูก็ขับเข้ามาจอดเทียบใกล้ ๆ กับครู

แม่ที่เดินลงมาจากรถอย่างร้อนรน ก็ถึงกับสะดุ้งตื่นกับหน้าขาวของครู จนครูเขินอายหันหน้าหนี

“เจอไหมคะครู”

“อยู่นั่นครับ” ครูหันหลังชี้ไปที่สาวน้อยที่นั่งงง ๆ อยู่

แม่วิ่งเข้าไปโผลกอดในทันที สาวน้อยสัมผัสได้ถึงความอุ่นจากแผ่นหลัง

“แม่ร้องไห้เหรอ” สาวน้อยเอื้อมมือเล็กสวมกอดแม่

“หนูขอโทษนะคะ” สาวน้อยเอ่ยเบาพลางลูบแผ่นหลังเบา ๆ

แม่คลายกอด จับไหล่ทั้งสองข้าง มองหน้าเธอด้วยความอ่อนโยน

“หนูอย่าปล่อยให้แบตหมดแบบนี้อีกนะ” สาวน้อยอมยิ้ม พยักหน้ารับด้วยสีหน้าอุ่นใจ ก่อนจะขึ้นรถกลับบ้านอย่างปลอดภัย ทั้งกายและใจ

ในคำพูดของแม่ที่พูดเพียงประโยคสั้น ๆ กลับมองให้เห็นถึงความเป็นห่วงที่แม้จะเป็นห่วงมากขนาดไหน แต่ก็ยังคงให้ลูกสาวได้มีพื้นที่ของตัวเอง ได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง แม่ที่เป็นเหมือนเพียงที่พักพิง คนที่คอยผลัก คอยรับอยู่ข้างหลังไม่ให้ลูกล้ำเส้นอันตราย ไม่ให้ลูกอยู่แต่กรอบที่ขีดกั้น ไม่ว่าลูกจะทำอะไร ขอเพียงแค่บอกแค่กล่าว พอได้ให้แม่ได้นึกตามถึงสิ่งที่ลูกทำ ไม่ได้คิดจะห้ามหรือขัดขวาง ถ้าสิ่ง ๆ นั้นไม่ทำร้ายเธอเองและคนรอบข้าง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับแม่

หนุ่มน้อยยืนคอยหน้าบ้านของสาวน้อย ชะเง้อมองถนนอย่างใจจดใจจ่อ ทันใดนั้นไฟรถส่องแยงตา ขับเข้ามาจอดตรงหน้า

“กานต์ มาทำอะไรตรงนี้” ร่างเล็กมุดตัวออกจากรถ เอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ป๊อบโอเคใช่ไหม ?” หนุ่มน้อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“อื้อ” เธอพยักหน้ารับ

“แล้ว ... เอ่อ ... กานต์ถามได้ใช่ไหม ?” เธอพยักหน้าอีกที

“ป๊อบไปอยู่อะไรตรงนั้น”

“เอ่อ ... ป๊อบเห็นว่าเย็นดี เลยไปนอนเล่นอะ แล้วเผลอหลับ แฮ่” สาวน้อยทำหน้าตาทะเล้นปนเหนียมอาย

หนุ่มน้อยพยายามทำหน้าเข้าใจ ก่อนจะยิ้มให้เธอ พร้อมโบกมือส่งเธอเข้าบ้านไปพร้อมกับแม่ที่เดินเรียบข้างคว้ามือเล็กอย่างอ่อนโยน

เธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้แม่ฟังระหว่างทานมื้อเย็น เรื่องที่เพิ่งผ่านมากลายเป็นเรื่องเล่าสนุกสนานปนบทเรียนเล็ก ๆ ที่เพิ่มเสียงหัวเราะระหว่างแม่กับลูกได้เป็นอย่างดี

.

.

.