ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2

เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย

สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก

เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียน

เธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง

เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเขยิบทีละนิด ๆ จนถึงหน้าต่างบานนั้น

มือเล็กแงะขอบบานที่ยื่นออกมา ทีละนิด ๆ จนหลุดเปิดออกมาได้ มองซ้ายขวาเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น มุดตัวเข้าห้องที่เต็มไปด้วยความมืด จนตัวเธอล้มลงกับพื้นห้องดังลั่น ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างบานนั้น พร้อมลงกลอนให้เรียบร้อย

ทันใดนั้น แสงสว่างก็จ้าขึ้น เผยร่างเงาของชายหนุ่มสูงล่ำ ยืนอยู่ต่อหน้า

“พะ ...พี่กล้า” เธอสั่นเกร็งไปทั้งตัว ทรุดตัวลงกับพื้นห้องที่มีแต่ฝุ่น

“ใช่ พี่เอง” เสียงเรียบรวบแขนของเธอประคองขึ้น

“คือ ... เอ่อ ... หนู --- ลืมของค่ะ”

“ลืมของ ? แต่ปืนเข้ามาเอานี่นะ”

“ก็ ... หนูไม่มีกุญแจห้องหนิ”

“ไม่ใช่ว่าจะมาหาพี่หรอกเหรอ”

ร่างสูงขยับเข้าหาร่างเล็ก จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดตัดกับกำแพงที่ติดโปสเตอร์ผีหัวขาดข้างหลัง ซึ่งเป็นโปสเตอร์ที่เธอกลัวอย่างสุดใจ

“พี่จะทำอะไรน่ะ” เธอยกมือทั้งสองข้างปิดแนบอกตัวเอง

“มีอะไรจะพูดกับพี่ไหม ?” มือแกร่งทั้งสองวางแนบข้างตัวเธอ พร้อมท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นปูด คงยากที่จะแกะแขนล่ำนี้ออกจากกำแพงได้

ใบหน้าคมคายค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ๆ

“พี่ถามว่า มีอะไรที่อยากจะพูดกับพี่ไหม” ร่างกายเธอแข็งทื่อ หน้ายู่เหยเก หลับตาปี๋ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือเลือดห้อ

“ถ้าไม่ตอบ พี่จะไม่ให้ตอบแล้วนะ” ใบหน้าหล่อคมค่อย ๆ ขยับเข้ามา จนระยะห่างเพียงแค่เม็ดข้าวเม็ดเดียว สาวน้อยหลับตาปี๋ พร้อมท่อนแขนเล็กที่พยายามดันร่างสูงไว้ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจถี่อุ่นบนใบหน้า

“หนูขอโทษ !” เธอเบ็งตะโกนบอกคนตรงหน้า จนเธอสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นบนหน้า เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

“ขอโทษเรื่อง” ชายหนุ่มดันตัวออกจากร่างเล็ก ทิ้งตัวสูงนั่งห้อยขาแขนเท้าโต๊ะอยู่ตรงหน้า

“เรื่อง ... ที่หนูพูดไปวันนั้น”

ชายหนุ่มทำท่านึกคิด “อ้อ วันที่น้องปฏิเสธพี่จนเสียหลักน่ะเหรอ” เสียงหัวเราะออกมาจากลำคอของเขา

“ค่ะ”

“โอเค พี่เข้าใจแล้ว จริง ๆ วันนั้นพี่เองก็เจ็บหนัก แต่ก็ไม่เป็นไร พี่ก็พอเข้าใจได้ --- ขอบคุณนะที่ยังมาขอโทษพี่ (ถึงที่) แต่พี่ไม่เป็นไรแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มร่าราวกับว่าไม่มีอะไร

สาวน้อยทำหน้างงกับสถานการณ์ที่เธอคิดว่า เขาน่าจะเศร้า หรือไม่ก็ไม่อยากคุยกับเธอ แต่เขากลับดูไม่เป็นอะไรเลย

“แล้ว ... เรื่องที่พี่จะย้ายโรงเรียน”

“ย้าย ? หนูไปได้ยินมาจากไหน ?” เขาเลิกคิ้วถาม ยืดแขนที่เท้าตัว ขึ้นมานั่งตรงด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็... ได้ข่าวว่าพี่จะย้ายโรงเรียนไปเอาทุนนักกีฬา ...”

“เอาทุนบ้าอะไร อีกปีเดียวพี่ก็จบแล้ว ไม่ไปแล้วขี้เกียจหาเพื่อนใหม่” ร่างสูงหัวเราะลมพ่นจมูก

“พี่สบายดี ถึงจะเจ็บแต่ก็เข้าใจ ก่อนหน้านี้ก็เป๋ไปบ้าง แต่ตอนนี้พี่สบายดี หนูไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” ร่างสูงลุกยืนขึ้นมาขยี้กลางหัวเธอ ก่อนจะเดินกลับไปนอนหน้าห้องที่มีเสื่อปูนอนอย่างดี

“พี่จิ๋วววววววววววววววววววววววววววว” สาวน้อยขบฟันแน่นจนหน้าสั่น ก่อนจะอมยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ

“ถ้าจะออกประตู ออกเนียน ๆ นะ หรือถ้าจะออกข้างหลังก็ช่วยปิดไว้ให้ด้วย” ร่างสูงเอ่ยบอก สิ้นคำพูดก็ดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้า ก่อนจะฉีกยื้มออกมาด้วยความพึงใจภายใต้ผ้าห่ม

“ค่ะ” แน่นอนว่าเธอเองเลือกที่จะออกทางเดิม และค่อย ๆ ย่องตามทางเดิม จนมาถึงหน้าห้องเรียนที่ครูเองก็เพิ่งปล่อยออกมาพอดี

“อีป๊อบ มึงหลบเรียนค่ะ แบนค่ะ เพื่อนไม่คบค่ะ” เพื่อนสาวชี้หน้าด่าทันทีที่เจอ แต่เธอกลับไม่โต้ตอบพร้อมยิ้มให้กลับไป

“กูไปเคลียร์ใจกับพี่กล้ามา” เพื่อนสาวตาโตรวบเข้าจับแขนทั้งสองข้างด้วยความอยากรู้

“ยังไงเล่า”

“ก็ไม่มีอะไรมึง กูแค่ไปขอโทษ พี่เขาก็เข้าใจ มันก็จบไปด้วยดี ก็แค่นี้”

“เออ จบดีก็ดี แต่วันนั้นน่ะกูก็ยอมรับว่าโกรธมึงจริง ๆ มึงก็พูดแรงเกิน แต่พอไปนึกคิดอยู่ทั้งคืน กูก็เข้าใจมึงนะ เข้าใจสิ่งที่มึงทำในวันนั้นทั้งหมด กูก็เลยโกรธมึงไม่ลง แต่ก็ดีแล้วนะที่มึงกับพี่เขาจบกันได้ดี” เพื่อนสาวเลือนมือลงมากุมมือทั้งสองข้างอย่างอบอุ่น

“ขอบคุณนะมึง” สองสาวเข้าสวมกอดกันอย่างอบอุ่น ก่อนจะเดินจับมือแกว่งไปมา มุ่งหน้าไปสนามวอลเลย์บอล ที่เธอเองก็มีเรื่องที่จะต้องสะสาง ...