ตอนที่ 37 ทะเลก็ดีนะ

วันคืนแห่งความอบอุ่นใจของครอบครัว ผ่านไปเร็วราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยวแล้วก็หาย เหลือไว้เพียงความทรงจำดี ๆ ที่เก็บไว้ในหัวใจ เสียงไก่แซ่ซ้องร้องประสานปลุกในเช้าตรู่ เพื่อเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นของวันใหม่ เสียงเหล็กปะทะกันของรถยนต์เก่า ๆ ขับเข้าไปยังสวน เสียงกระทะกระทบตะหลิวดังลั่นมาจากครัว กลิ่นหอมของกระเทียมลอยล่องปลุกคนในบ้านที่กำลังหลับใหลท่องนิทราให้ฉุดตื่นทีละคน รวมถึงสาวน้อย

สาวน้อยลืมตา มองฝ้าเพดานไม้ที่ไม่คุ้นเคย ทบทวนความฝันอันเลือนรางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะฝืนดึงร่างเล็กลุกนั่งทบทวนมันอีกครั้ง แต่ความฝันที่เพิ่งพบเจอกลับค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด ๆ จนหมดสิ้น เธอลุกไปตามเสียงพูดคุยแทรกซ้อนไปพร้อมกับเสียงปะทะของกระทะกับตะหลิว เคล้าเสียงไก่ขันเรียงตัว

“ตื่นแล้วเหรอลูก” ย่าเดินมารับสาวน้อยที่เพิ่งก้าวขาออกจากห้อง มือเหี่ยวนุ่มเช็ดคราบขี้ตาโดยไม่รังเกียจ พร้อมคนอื่น ๆ ที่นั่งจิบกาแฟหันมายิ้มต้อนรับวันใหม่อย่างสดชื่น “อาบน้ำแปรงฟันแล้วมากินข้าวนะ” เสียงหวานนุ่มบอกกล่าว เธอเดินกลับเข้าห้องหยิบสัมภาระของตัวเอง ทำตามอย่างไม่ขัดขืน

ทุกคนในบ้านล้อมวงกินข้าวตรงชานบ้านกว้าง ถึงแม้จะมีโต๊ะทานข้าว แต่การนั่งล้อมวงย่อมได้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ขันโตกลายสวยของย่าเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด สีเขียวของผักหลากหลายล้อมรอบจานอาหารอย่างลงตัว ชวนให้น้ำย่อยทำงานทั้งที่ยังไม่ได้หิวเลยสักนิด

“น่าจะอยู่อีกสักคืนนะ” เสียงเรียบทุ้มของปู่พูดแทรกขึ้น พร้อมสีหน้าเรียบ บ่งบอกความในใจว่าอยากให้อยู่ต่อจริง ๆ

“นั่นสิลูก แม่ยังไม่หายคิดถึงเลย” ย่าพูดเสริม พลางกุมหัวไหล่ของลูกชาย

“ไว้คราวหน้านะครับแม่ พ่อ รอบนี้ผมมาไม่กี่วัน ก็ต้องกลับไปประชุมอีก” พ่อเอ่ยตอบด้วยสีหน้าที่ฝืนใจสุด ๆ

ปู่และย่าได้เพียงแต่ถอนหายใจเบา ทำใจที่เวลาแห่งความสุขล้น จะผ่านไปอย่างน่าใจหาย

สาวน้อยตักข้าวเข้าปาก จากตาปรือที่ต้องตื่นเช้า กลับเบิกกว้างกับรสชาติที่แปลกใหม่ อร่อยอย่างที่ไม่เคยลิ้มรส เธอจ้วงข้าวเข้าปากไปหลายคำ จนผู้ใหญ่ที่นั่งดูอดยิ้มเอ็นดูไว้ไม่ไหว

“กินเยอะ ๆ เลยนะลูก จะได้โตไว ๆ” ย่าตักเนื้อไก่บ้านที่ไม่มีกระดูกใส่จานเธอ

“แค่นี้ก็โตจนล้นบ้านแล้วแม่” พ่อพูดติดตลก เพิ่มเสียงหัวเราะกลบเสียงเคี้ยวไปจนหมด

และแล้วเวลาที่แสนทรมานของปู่และย่าก็มาถึง กระเป๋าใบสุดท้ายถูกยัดเข้าท้ายรถยนต์ ปิดฝาท้ายสนิท สีหน้าของปู่ย่าเต็มไปด้วยความอาลัย ความคิดถึง อย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

“กลับกันแล้วนะแม่ พ่อ” พ่อไหว้ปู่กับย่า เดินเข้าไปกอดท่านทีละคน แม่ และสาวน้อยก็เช่นกัน คำอวยพรของท่านทั้งสองเรียงร้อยมอบให้ลูกหลานอย่างเต็มปริ่ม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไม่ไหวที่จะเก็บอยู่ ไหลอาบแก้มอย่างไม่น่าอาย พ่อ แม่ร้องไห้รับ สาวน้อยที่หันไปเห็นน้ำตาแม่ที่ไหลปนรอยยิ้ม ก็กลั้นไว้ไม่อยู่เช่นกัน จากน้ำตาที่ไหลบ่งบอกให้รู้ถึงความรัก ความห่วงใยที่มีให้กันตลอดเวลา โอบกอดแห่งความอบอุ่นไม่อยากพรากออกจากอ้อมอกเลยสักวินาที

“เดินทางปลอดภัยนะลูก ว่าง ๆ ก็มาเยี่ยมแม่เสมอนะ” เสียงสั่นเครือเคล้าน้ำตาของย่า โบกมือลาให้ทั้งสามคนก้าวเข้ารถอย่างสุขใจ

รถเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน กระจกรถเลื่อนลงโบกมือลา สาวน้อยที่ไม่เคยคุ้นเคยกับปู่ ย่า เพียงแค่วันเดียวทำให้เธอรับรู้สายใยสัมพันธ์ที่แสนวิเศษ ความรัก ความอบอุ่นกรุ่นในใจเธออย่างที่จะปัดทิ้งไม่ได้ เธอยื่นมือพร้อมชะโงกหน้าออกมาจากกระจกรถ โบกมือลาสองเฒ่าปู่ย่า ที่ยืนมองรถเคลื่อนออกจนสุดสาย “ไว้หนูกลับมาหานะคะ รักปู่รักย่า นะคะ”

ล้อเคลื่อนบนถนนใหญ่อย่างเรื่อย ๆ บรรยากาศในรถกลับมาคึกคัก เริ่มมีประเด็นพูดคุยหลังจากเงียบใจหายกันไปพักใหญ่ ส่วนมากแล้วพ่อก็จะเป็นคนถามสารทุกข์สุกดิบ ชีวิตของสาวน้อย จนมาถึงประเด็นในเรื่องของความรัก

“มีแฟนยังเราน่ะ” พ่อหันครึ่งหน้ามาถาม เธอเลิ่กลั่กที่จะตอบ เพียงคำถามสั้น ๆ ทำเอาเธอหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด แม่ก็ได้แต่อมยิ้มอยู่เงียบ ๆ รอฟังคำตอบของเธอเช่นกัน

“ยั้ง ยังไม่มี พ่อน่ะถามอะไรก็ไม่รู้” เธอตอบปัด หลบหน้าหลบตา มองออกนอกหน้าต่าง พ่อพยักหน้าเบ้ปากตามองบน

“แล้วคนที่ชอบล่ะ --- มันต้องมีบ้างแหละ” พ่อยิงคำถามมาอย่างต่อเนื่อง สาวน้อยพยายามที่จะเงียบ เลี่ยงคำตอบ แต่พ่อก็ยังถามคำถามเดิม คล้ายกับว่าถ้าไม่ตอบ พ่อก็จะถามซ้ำ ๆ จนกลายเป็นประโยคล้อประจำวัน เหมือนที่แม่เคยทำแบบนี้อยู่บ่อย ๆ

“ก็... มีอยู่ค่ะ” สาวน้อยตอบกลับเบา ๆ อย่างเหนียมอาย

“เขาเป็นคนดีไหม ?” พ่อยกระดับความจริงจังด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น หลังจากนี้เธอจะตอบแบบผ่าน ๆ ไม่ได้แล้ว

“ดีมากเลยค่ะ” สาวน้อยตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ พร้อมหันหน้ามองตรงเผชิญกับคำถาม คล้ายกับว่าข้าศึกมาถึงหน้าบ้าน ยังไงก็ต้องหยิบมีดทำครัวมาสู้

“ลูกชอบความดีเขาใช่ไหม ?” คำถามของพ่อทำเธอเผยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ประมาณนั้น ... จริง ๆ เขาเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ตั้งใจเรียนมาก หนูไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกยังไง แต่หนูชอบมองตอนที่เขาตั้งใจเรียน” สาวน้อยคว้ามีดไล่ฟันศัตรู เธอตอบกลับอย่างกล้าหาญไร้ซึ่งความกลัว ถึงแม้จะมีคำถามต่อ ๆ ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็พร้อมที่จะสู้ไม่มีถอย ทำให้ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่เยื้องหน้า เผยยิ้มออกมา คล้ายจะรู้แล้วว่าเป็นใคร หรืออาจจะรู้มาโดยตลอดอยู่แล้ว เหลือเพียงแค่ให้เธอมาเฉลย

“แล้วลูกคิดว่าเขาชอบลูกไหม ?” สาวน้อยนึกคิดอยู่สักครู่กับคำถามของพ่อ คิดยังไงก็หาคำตอบไม่ได้ เธอจึงชะโงกหน้าแสกกลางระหว่างพ่อแม่ “หนูก็ไม่รู้ค่ะพ่อ”

“หนูต้องทำยังไงถึงจะรู้” สาวน้อยถามกลับด้วยสายตาที่ตรงความรู้สึก ในความอยากรู้ ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วที่พ่อจะถาม เพราะเธอเต็มใจที่จะบอกเองหมดเปลือก

“การกระทำไง ผู้ชายส่วนมากเขาไม่ค่อยพูดให้เข้าใจง่าย ๆ หรอก ถ้าอยากรู้ว่าเขาชอบลูกไหม ลูกลองดูการกระทำ” พ่อพูดเสร็จ สาวน้อยดึงตัวกลับ พิงหลังแนบเบาะ “การกระทำ” เธอนึกคิดถึงการกระทำต่าง ๆ ที่เขาคนนั้นทำกับเธอ แต่ ...

แทนที่จะมีภาพเดียว จู่ ๆ ก็กลับมีภาพชายสองคนสลับกันเข้ามา เธอเริ่มสับสนจากภาพของทั้งสองคนนั้น และคำว่า การกระทำ จนเธอต้องสะบัดหน้าเอาภาพทั้งสองคนนั้นให้หลุดไปจากหัวก่อน