เข้าสู่ระบบวันคืนแห่งความอบอุ่นใจของครอบครัว ผ่านไปเร็วราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยวแล้วก็หาย เหลือไว้เพียงความทรงจำดี ๆ ที่เก็บไว้ในหัวใจ เสียงไก่แซ่ซ้องร้องประสานปลุกในเช้าตรู่ เพื่อเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นของวันใหม่ เสียงเหล็กปะทะกันของรถยนต์เก่า ๆ ขับเข้าไปยังสวน เสียงกระทะกระทบตะหลิวดังลั่นมาจากครัว กลิ่นหอมของกระเทียมลอยล่องปลุกคนในบ้านที่กำลังหลับใหลท่องนิทราให้ฉุดตื่นทีละคน รวมถึงสาวน้อย
สาวน้อยลืมตา มองฝ้าเพดานไม้ที่ไม่คุ้นเคย ทบทวนความฝันอันเลือนรางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะฝืนดึงร่างเล็กลุกนั่งทบทวนมันอีกครั้ง แต่ความฝันที่เพิ่งพบเจอกลับค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด ๆ จนหมดสิ้น เธอลุกไปตามเสียงพูดคุยแทรกซ้อนไปพร้อมกับเสียงปะทะของกระทะกับตะหลิว เคล้าเสียงไก่ขันเรียงตัว “ตื่นแล้วเหรอลูก” ย่าเดินมารับสาวน้อยที่เพิ่งก้าวขาออกจากห้อง มือเหี่ยวนุ่มเช็ดคราบขี้ตาโดยไม่รังเกียจ พร้อมคนอื่น ๆ ที่นั่งจิบกาแฟหันมายิ้มต้อนรับวันใหม่อย่างสดชื่น “อาบน้ำแปรงฟันแล้วมากินข้าวนะ” เสียงหวานนุ่มบอกกล่าว เธอเดินกลับเข้าห้องหยิบสัมภาระของตัวเอง ทำตามอย่างไม่ขัดขืน ทุกคนในบ้านล้อมวงกินข้าวตรงชานบ้านกว้าง ถึงแม้จะมีโต๊ะทานข้าว แต่การนั่งล้อมวงย่อมได้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ขันโตกลายสวยของย่าเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด สีเขียวของผักหลากหลายล้อมรอบจานอาหารอย่างลงตัว ชวนให้น้ำย่อยทำงานทั้งที่ยังไม่ได้หิวเลยสักนิด “น่าจะอยู่อีกสักคืนนะ” เสียงเรียบทุ้มของปู่พูดแทรกขึ้น พร้อมสีหน้าเรียบ บ่งบอกความในใจว่าอยากให้อยู่ต่อจริง ๆ “นั่นสิลูก แม่ยังไม่หายคิดถึงเลย” ย่าพูดเสริม พลางกุมหัวไหล่ของลูกชาย “ไว้คราวหน้านะครับแม่ พ่อ รอบนี้ผมมาไม่กี่วัน ก็ต้องกลับไปประชุมอีก” พ่อเอ่ยตอบด้วยสีหน้าที่ฝืนใจสุด ๆ ปู่และย่าได้เพียงแต่ถอนหายใจเบา ทำใจที่เวลาแห่งความสุขล้น จะผ่านไปอย่างน่าใจหาย สาวน้อยตักข้าวเข้าปาก จากตาปรือที่ต้องตื่นเช้า กลับเบิกกว้างกับรสชาติที่แปลกใหม่ อร่อยอย่างที่ไม่เคยลิ้มรส เธอจ้วงข้าวเข้าปากไปหลายคำ จนผู้ใหญ่ที่นั่งดูอดยิ้มเอ็นดูไว้ไม่ไหว “กินเยอะ ๆ เลยนะลูก จะได้โตไว ๆ” ย่าตักเนื้อไก่บ้านที่ไม่มีกระดูกใส่จานเธอ “แค่นี้ก็โตจนล้นบ้านแล้วแม่” พ่อพูดติดตลก เพิ่มเสียงหัวเราะกลบเสียงเคี้ยวไปจนหมด และแล้วเวลาที่แสนทรมานของปู่และย่าก็มาถึง กระเป๋าใบสุดท้ายถูกยัดเข้าท้ายรถยนต์ ปิดฝาท้ายสนิท สีหน้าของปู่ย่าเต็มไปด้วยความอาลัย ความคิดถึง อย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ “กลับกันแล้วนะแม่ พ่อ” พ่อไหว้ปู่กับย่า เดินเข้าไปกอดท่านทีละคน แม่ และสาวน้อยก็เช่นกัน คำอวยพรของท่านทั้งสองเรียงร้อยมอบให้ลูกหลานอย่างเต็มปริ่ม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไม่ไหวที่จะเก็บอยู่ ไหลอาบแก้มอย่างไม่น่าอาย พ่อ แม่ร้องไห้รับ สาวน้อยที่หันไปเห็นน้ำตาแม่ที่ไหลปนรอยยิ้ม ก็กลั้นไว้ไม่อยู่เช่นกัน จากน้ำตาที่ไหลบ่งบอกให้รู้ถึงความรัก ความห่วงใยที่มีให้กันตลอดเวลา โอบกอดแห่งความอบอุ่นไม่อยากพรากออกจากอ้อมอกเลยสักวินาที “เดินทางปลอดภัยนะลูก ว่าง ๆ ก็มาเยี่ยมแม่เสมอนะ” เสียงสั่นเครือเคล้าน้ำตาของย่า โบกมือลาให้ทั้งสามคนก้าวเข้ารถอย่างสุขใจ รถเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน กระจกรถเลื่อนลงโบกมือลา สาวน้อยที่ไม่เคยคุ้นเคยกับปู่ ย่า เพียงแค่วันเดียวทำให้เธอรับรู้สายใยสัมพันธ์ที่แสนวิเศษ ความรัก ความอบอุ่นกรุ่นในใจเธออย่างที่จะปัดทิ้งไม่ได้ เธอยื่นมือพร้อมชะโงกหน้าออกมาจากกระจกรถ โบกมือลาสองเฒ่าปู่ย่า ที่ยืนมองรถเคลื่อนออกจนสุดสาย “ไว้หนูกลับมาหานะคะ รักปู่รักย่า นะคะ” ล้อเคลื่อนบนถนนใหญ่อย่างเรื่อย ๆ บรรยากาศในรถกลับมาคึกคัก เริ่มมีประเด็นพูดคุยหลังจากเงียบใจหายกันไปพักใหญ่ ส่วนมากแล้วพ่อก็จะเป็นคนถามสารทุกข์สุกดิบ ชีวิตของสาวน้อย จนมาถึงประเด็นในเรื่องของความรัก “มีแฟนยังเราน่ะ” พ่อหันครึ่งหน้ามาถาม เธอเลิ่กลั่กที่จะตอบ เพียงคำถามสั้น ๆ ทำเอาเธอหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด แม่ก็ได้แต่อมยิ้มอยู่เงียบ ๆ รอฟังคำตอบของเธอเช่นกัน “ยั้ง ยังไม่มี พ่อน่ะถามอะไรก็ไม่รู้” เธอตอบปัด หลบหน้าหลบตา มองออกนอกหน้าต่าง พ่อพยักหน้าเบ้ปากตามองบน “แล้วคนที่ชอบล่ะ --- มันต้องมีบ้างแหละ” พ่อยิงคำถามมาอย่างต่อเนื่อง สาวน้อยพยายามที่จะเงียบ เลี่ยงคำตอบ แต่พ่อก็ยังถามคำถามเดิม คล้ายกับว่าถ้าไม่ตอบ พ่อก็จะถามซ้ำ ๆ จนกลายเป็นประโยคล้อประจำวัน เหมือนที่แม่เคยทำแบบนี้อยู่บ่อย ๆ “ก็... มีอยู่ค่ะ” สาวน้อยตอบกลับเบา ๆ อย่างเหนียมอาย “เขาเป็นคนดีไหม ?” พ่อยกระดับความจริงจังด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น หลังจากนี้เธอจะตอบแบบผ่าน ๆ ไม่ได้แล้ว “ดีมากเลยค่ะ” สาวน้อยตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ พร้อมหันหน้ามองตรงเผชิญกับคำถาม คล้ายกับว่าข้าศึกมาถึงหน้าบ้าน ยังไงก็ต้องหยิบมีดทำครัวมาสู้ “ลูกชอบความดีเขาใช่ไหม ?” คำถามของพ่อทำเธอเผยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ประมาณนั้น ... จริง ๆ เขาเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ตั้งใจเรียนมาก หนูไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกยังไง แต่หนูชอบมองตอนที่เขาตั้งใจเรียน” สาวน้อยคว้ามีดไล่ฟันศัตรู เธอตอบกลับอย่างกล้าหาญไร้ซึ่งความกลัว ถึงแม้จะมีคำถามต่อ ๆ ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็พร้อมที่จะสู้ไม่มีถอย ทำให้ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่เยื้องหน้า เผยยิ้มออกมา คล้ายจะรู้แล้วว่าเป็นใคร หรืออาจจะรู้มาโดยตลอดอยู่แล้ว เหลือเพียงแค่ให้เธอมาเฉลย “แล้วลูกคิดว่าเขาชอบลูกไหม ?” สาวน้อยนึกคิดอยู่สักครู่กับคำถามของพ่อ คิดยังไงก็หาคำตอบไม่ได้ เธอจึงชะโงกหน้าแสกกลางระหว่างพ่อแม่ “หนูก็ไม่รู้ค่ะพ่อ” “หนูต้องทำยังไงถึงจะรู้” สาวน้อยถามกลับด้วยสายตาที่ตรงความรู้สึก ในความอยากรู้ ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วที่พ่อจะถาม เพราะเธอเต็มใจที่จะบอกเองหมดเปลือก “การกระทำไง ผู้ชายส่วนมากเขาไม่ค่อยพูดให้เข้าใจง่าย ๆ หรอก ถ้าอยากรู้ว่าเขาชอบลูกไหม ลูกลองดูการกระทำ” พ่อพูดเสร็จ สาวน้อยดึงตัวกลับ พิงหลังแนบเบาะ “การกระทำ” เธอนึกคิดถึงการกระทำต่าง ๆ ที่เขาคนนั้นทำกับเธอ แต่ ... แทนที่จะมีภาพเดียว จู่ ๆ ก็กลับมีภาพชายสองคนสลับกันเข้ามา เธอเริ่มสับสนจากภาพของทั้งสองคนนั้น และคำว่า การกระทำ จนเธอต้องสะบัดหน้าเอาภาพทั้งสองคนนั้นให้หลุดไปจากหัวก่อน“อะ อะโอเค มากันครบแล้วเนาะ เราจะเริ่มกันเลยนะ น้อง ๆ นั่งยืดตัวขึ้น หลับตา ทำสมาธิ คิดทบทวนกับสิ่งที่เราซ้อมกันมา สิบห้านาทีหลังจากนี้ พี่อยากให้น้อง ... น้องครับ หลับตาด้วยครับ น้อง ...” “น้องใจสลายมา” พี่สาวคนที่หอบร่างเธอมา เดินเข้ามากระซิบข้างหูด้วยความเบาที่พยายามจะเบาที่สุด จนมีเสียงแอบแทรกเข้าไมค์ ทำให้หลายคนที่กำลังหลับตาทำสมาธิ ถึงกับสมาธิหลุดกันถ้วนหน้า จนหัวหน้าสตาฟต้องพูดแทรกขึ้น ก่อนที่มีเกิดเหตุแตกตื่นทางด้านจิตใจ “โอเค หลับตาลงครับ ทุกคนหลับตา ยกเว้นน้องคนนั้น ไม่เป็นไร ไม่ต้องหลับตาก็ได้ หลับหมดหรือยัง หลับหมดแล้วใช่ไหม ยกเว้นน้องนะ (น้ำเสียงนุ่มนวล) ทำสมาธิ พี่อยากให้น้อง ๆ ทำให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุด เอาชัยชนะมาให้ได้ ...” “ต่อไปจะเป็นการแข่งขันของคณะสีชมพู ขอเสียงปรบมือให้กำลังใจ ... พร้อมนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ศูนย์ ... เริ่มจับเวลา” สิ้นเสียงประกาศเริ่มจับเวลา เสียงกลองพร้อมเสียงร้องเพลงตะโกนสุดเสียง เร้าอารมณ์คึกดีดอย่างไม่กลัวคอแตก อุปกรณ์หยิบจับถนัดมืออย่างฉับไว มีเพียงแต่ ... สาวน้อยที่ยังนั
ภายใต้ความอ้ำอึ้ง นิ่งสงบของห้วงเวลา เหมือนโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย กลับเหมือนถูกทำให้หยุดหมุนเพียงชั่วครู่ สาวน้อยที่กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะพูดออกมา สวนทางกับความรู้สึก หนุ่มน้อยที่ยืนรอฟังประโยคจากคนที่สนิทและรู้ใจมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเขาก็พร้อมจะรับฟังเธออยู่เสมอ“คือ ... เอ่อ ... คือ ... คือว่า ... ป๊อบว่าป๊อบ ........... ป๊อบ ... ชอบ ...”“ชอบ ...”“... ชอบ ...”“ไงคะ รอนานไหม ?”เสี้ยววินาทีที่ประโยคสำคัญกำลังถูกพ่นออกมาให้ตัวเบา กลับมีเสียงนุ่มหวานของหญิงสาวแทรกมาจากข้างหลังของเธอ“ครับ ไม่นาน ๆ เค้าก็เพิ่งมา”เธอคนนั้นเดินเข้าเคียงคู่หนุ่มน้อยอย่างแนบชิด พร้อมมือที่คว้ากุมแน่นหนึบ สาวน้อยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ สั่นไปทั้งตัว ราวกับถูกสาปให้เป็นหินขยับตัวไม่ได้“กานต์ ...” สาวน้อยเอ่ยเบาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“อ้อ ป๊อบนี่พี่ฝ้าย แฟนกานต์”“ดีค่ะน้องป๊อบ พี่ฝ้ายนะ เป็นแฟนกานต์” เธอยกมือทักทายพร้อมเอนหน้าซบลำตัวหนุ่มน้อย เพื่อการันตีว่าเป็นแฟนกันจริง“... แฟนเหรอ ... แฟน ... หมายความว่ายังไง ?” เสียงเรียบของสาวน้อยยังคงบ่งบอกว่าเธอยังคงช็อกกับเหตุก
เวลาล่วงเลยไปประมาณชั่วโมงเศษ ๆ เสียงดนตรีดุริยางค์ก็เริ่มสะกิดต่อมตื่นเต้นของเหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งกันนิ่งกับกีฬาสีปีแรกในรั้วมัธยม จนบางคนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นชะโงกมองดูตามเสียง หัวขบวนหักเลี้ยวเข้ารั้วของโรงเรียน นำโดยคทากรของโรงเรียนที่วาดลวดลายควงคฑาอย่างแข็งแรงและสง่างาม ตามมาด้วยวงโยธวาทิตที่เดินเรียงกันสับขาโดยพร้อมเพรียง แม้จะเป็นแค่งานในโรงเรียนแต่ทุกคนก็งัดความสามารถออกมาจนหมด ไม่ให้เสียชื่อรางวัลระดับประเทศที่ได้เมื่อต้นปี เหล่าน้องมอหนึ่งที่นั่งมองดูความตื่นตาตื่นใจ ก็ฝืนคำสั่งรุ่นพี่ที่ย้ำนักย้ำหนาว่าให้นั่งนิ่ง ๆ ลุกขึ้นยืนมองกันแทบจะทุกคน คงมีแค่คนที่เป็นตะคริวเท่านั้นที่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ สาวน้อยมองข้ามสิ่งที่ทุกคนตื่นตา ควานกวาดสายตามองหาเป้าหมายหัวใจอย่างใจจดใจจ่อ “สีฟ้าขบวนที่เท่าไหร่กันนะ” เธอพูดพึมพำในใจ “... ขบวนสุดท้าย” “เธอพูดว่าอะไรนะ ?” สาวน้อยคิ้วขมวดฉับพลัน มองข้างตามเสียงอย่างตกใจ “ก็เธอถามไม่ใช่เหรอ เธอถาม ฉันก็ตอบ” สาวแว่นตัวเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ตอบกลับด้วยส
“แข่งเป็นไงบ้างลูก แม่ขอโทษนะ ไม่ได้ไปเชียร์เลย” แม่เปิดประตูรับลูกชายที่เดินโซเซก้าวเข้าบ้างด้วยความเหนื่อยล้า ที่เก็บอาการมาโดยตลอดเวลา จนก้าวขาเข้าบ้าน “ชนะครับแม่” หนุ่มน้อยยิ้มตาตี่ บอกกล่าวแม่ด้วยน้ำเสียงของพลังงานที่จวนจะหมดเต็มที แม่เข้าสวมกอดลูกชาย โดยทิ้งความสนใจในเหรียญทองที่เขาถือไว้ให้เป็นแค่วัตถุที่บ่งบอกแค่ว่า “นี่สินะ ชัยชนะ” “ยินดีด้วยนะลูก เหนื่อยแย่เลย กินไรมาหรือยัง ไปนั่งรอนะ เดี๋ยวแม่หาไรให้กิน” “ครับแม่” หนุ่มน้อยลากร่างอ่อนล้า ทิ้งตัวลงโซฟาแบบล้มทั้งยืน ยกเหรียญที่ห้อยอยู่ในมือขึ้นมองย้อนแสงไฟ ก่อให้เกิดความคิดมากล้นขึ้นในหัว “อยากให้พ่อได้เห็นเหรียญนี้จัง” เพียงสิ้นสุดความคิด น้ำตาก็เอ่อไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง โดยที่ไม่ได้ร้องไห้ มือปาดน้ำตาที่ไม่ได้สั่ง “นี่สินะที่เขาเรียกว่า ร้องไห้ในใจ” “อาหารเสร็จแล้วลูก ลุกมากินข้าวนะ” มือนุ่มจับสัมผัสหน้าขาอย่างอ่อนโยน “ครับแม่” “ลูกร้องไห้เหรอ ?” “ปะ เปล่าครับ ผะ ผม แค่แสบตานิดหน่อยครับ” มือทั้งสองรีบปาดน้ำตาพร้อมดั
หนุ่มน้อยยกมือขอบอลจากแดนหลัง บอลถูกยกสูง เพื่อให้มีเวลาในการคิดว่าจะเล่นแบบไหน ทางทีมสีส้มที่เห็นว่าหนุ่มน้อยมักได้แต้มจากการหยอด จึงขึ้นบล็อกแค่ตัวเดียว ที่เหลือบีบเข้ามารองหยอดกันเกือบทั้งทีม ก่อนที่หนุ่มน้อยจะรวบตัวกระโดดสูงเหวี่งวงแขนสุดวง ข้อมือเคาะหัวบอลอย่างหนัก บอลพุ่งเฉียงหนีบล็อกมาทางขวา พุ่งลงพื้นเฉียดเส้นหลังไปอย่างชัดเจน ก่อนจะมีสัญญาณของผู้กำกับเส้นชี้ลงในสนามพร้อมเสียงนกหวีดเป่ายาวชี้มาที่ฝั่งเขา 16 – 14 แต้มบนกระดาษพลิกเปลี่ยน สิ้นสุดการแข่งขัน เสียงกรี๊ดพร้อมท่าทางการดีใจหลายรูปแบบวิ่งกรูเข้าในสนามอย่างชุลมุน แต่เป็นความชุลมุนที่เต็มไปด้วยความสวยงามอย่างบอกไม่ถูก ก่อนสถานการณ์จะถูกคลี่คลายลงด้วยการที่นักกีฬาต้องยืนคำนับคู่แข่ง เสียงกรี๊ดพร้อมเสียงปรบมือดังลั่นโรงเรียน สาวน้อยวิ่งเข้าหาหนุ่มน้อยด้วยของเต็มมือพะรุงพะรัง “เก่งมากเลยนะกานต์ ป๊อบดีใจด้วยนะ” เสียงสั่นสะอื้นกล่าวต่อหน้าหนุ่มน้อยที่เต็มไปด้วยเหงื่ออาบหน้าที่ปริ่มสุข “ขอบคุณนะป๊อบ” สิ้นประโยคหนุ่มน้อยโน้มตัวทั้งร่างเข้าสวมกอดสาวน้อยที่ปริ่มจะร้องอย่า
เสียงนกหวีดลั่นสัญญาณเริ่มแข่งขัน ด้วยสถานการณ์ของทีมสีฟ้าในตอนนี้ดูท่าจะเหลือแค่ทางเดียว คือต้องทุบหม้อข้าวสู้เท่านั้น ถ้าชนะในเกมนี้ก็ได้ยืดชีวิตไปสู้ต่อในเกมต่อไป แต่ถ้าแพ้ก็คงต้องก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้แบบสิ้นรูป เสียงเล็กแหลมร้องลั่นตะโกนเชียร์ข้างสนามอย่างไม่ย่อท้อ ใบหน้าที่มองด้วยความภูมิใจ พร้อมยกชูป้าย กู่ร้องเชียร์หนุ่มน้อยสุดใจ แม้เสียงที่ตะโกนเชียร์กับเสื้อพละสีต่างจะแตกต่างจากกลุ่มกองเชียร์ก็ตาม “อีป๊อบ มึงร้องยังกะสีมึงเลยนะ” เพื่อนสาวเดินมาเทียบข้าง พร้อมหัวที่เปียกโชกกับชุดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ด้วยแข่งเสร็จก่อนหน้าและคว้าแชมป์ระดับมอปลายมาได้หมาด ๆ “อีเจส มาร้องช่วยกูเลย” มือเล็กคว้าแขนคนข้าง ๆ เข้ามาใกล้ตัว “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ กูต้องเชียร์แฟนกูอยู่แล้วปะ” “ใครแฟนมึง” สาวน้อยหันมองด้วยสีหน้าตกใจ “กานต์ไง” “ตบ” “กูล้อเล่น” เกมการแข่งขันเริ่มขึ้น สีฟ้าเป็นฝ่ายเสิร์ฟลูกก่อน ครั้งนี้มีการเปลี่ยนตำแหน่งนิดหน่อย จากเกมก่อน ๆ หนุ่มน้อยอยู่ในตำแหน่งโค้งสองที่ต
ป้ายฟิวเจอร์บอร์ดชมพูเด่นแผ่นใหญ่เลยเอวเมื่อวางตั้งพื้น เขียนด้วยหมึกสีฟ้าตัดเด่น ข้อความว่า ‘กานต์สู้ ๆ กำลังใจของเธออยู่ตรงนี้นะ’ พร้อมรูปหัวใจดวงโตสีแดงและลูกศรชี้ลงใส่คนถือเมื่อชูขึ้นกระนั้นก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด เธอเลือกที่จะนิ่งเฉยต่อสายตา และคิดว่า “เดี๋ยวพวกเขาก็คงเลิกมองไปเอง”
เสียงนาฬิกาปลุกกระชากร่างกรอบที่เจ็บไปทั้งตัว ให้ลุกนั่งในยามเช้า หนุ่มน้อยบิดเนื้อบิดตัวก่อนจะลุกขึ้นทำธุระอย่างไม่อ้อยอิ่ง และไม่ลืมที่จะยิ้มให้กำลังใจตัวเองผ่านกระจกปลายเตียง “วันนี้ชิงที่หนึ่งเหรอลูก” แม่เอ่ยถามพร้อมจานอาหารไอกรุ่นในมือ “ครับ” หนุ่มน้อยยิ้มตา
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่อ







