ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2

หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด

จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้

แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา

“หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด

จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู

“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”

“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”

“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”

“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่

“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ

“ก็ยัยป๊อบน่ะสิ บอกว่าจะกลับพร้อมหนูกานต์ แต่ก็ยังไม่ถึงบ้านเลย ฉันเลยแวะมานึกว่าจะอยู่ที่นี่”

สีหน้าของแม่ทั้งสอง แสดงออกถึงความห่วงใย พร้อมพูดคุยปรึกษากันว่าจะเอายังไง เธอจะอยู่ที่ไหน แม่ของสาวน้อยครุ่นคิดด้วยสติที่เริ่มเตลิด คิดไปไกล

“ใจเย็น ๆ ก่อนแก้ว ฉันว่าเราไปแจ้งความกันไว้ก็น่าจะดีนะ”

“เอางั้นก็ได้”

ในขณะที่เหล่าแม่ ๆ กำลังมุดตัวเข้ารถ หนุ่มน้อยก็รีบวิ่งแจ้นออกมาด้วยความรีบร้อน

“แม่จักรยานผมล่ะ”

“ลูกจะไปไหน นี่มันดึกแล้วนะ”

“ก็เจสน่ะสิครับ เพิ่งโทรมาบอกว่าลืมป๊อบไว้ที่โรงเรียน”

เหล่าแม่มองหน้า พร้อมอุทานขึ้นพร้อมกัน

“ห๊า ที่โรงเรียน ?”

.

.

.

สาวน้อยค่อย ๆ ลืมตาท่ามกลางความมืดสลัว เธอมองเห็นแค่เพดานที่มีไฟสาดมาริบหรี่ มือเล็กคว้าโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาเปิดหวังจะดูเวลา แต่กลับไม่มีแสงใดขึ้นหน้าจอ

เธอมองรอบ ๆ ตัว ยังคงสับสนว่านี่เป็นความฝันหรือความจริง มือเล็กคว้าราวกั้นระเบียงดึงตัวเองลุกขึ้นนั่ง รอบกายไร้ซึ่งแสงไฟ มีเพียงแสงไฟส่องทางที่พอบ่งบอกให้ว่านี่คือตอนกลางคืน

ทันทีที่รู้ตัวว่านี่คือกลางคืน และเธอยังอยู่ที่โรงเรียน ความกลัวก็เข้าครอบงำในทันที ทางเดินของตึกเรียงยาว ความเงียบที่ได้ยินแต่เสียงแมลงกู่ร้อง ไฟมุมตึกที่กะพริบถี่ ชวนให้ขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก

ชั้นสามที่เธออยู่ เป็นชั้นที่เธอแอบได้ยินเหล่าเพื่อน ๆ คุยกันว่ามีตำนาน เธอนึกคิดในใจ ว่าคงจะไม่ใช่ห้องในเรื่องเล่านั้นนะ เธอเงยหน้ามองป้ายห้อง หรี่ตาหาแสง เดินเข้าดูใกล้ ๆ

“3307”

“ไม่ใช่ ... ใช่ไหม”

สิ่งที่เธอภาวนาก่อนหน้ามันกลับตรงกันข้าม ในตอนนี้เธออยากจะลืมเรื่องเล่าที่เคยได้ยิน แต่สมองมันกลับเล่าให้เธอฟัง เป็นฉาก เป็นตอน เห็นภาพตามอย่างชัดเจน

เธอถีบตัวถอยหลังชนขอบราวเหล็กกั้น ร่างเล็กค่อย ๆ ขยับไปหากระเป๋าที่วางอยู่ หยิบขึ้นมาสะพาย ตาที่จ้องมองป้ายอย่างไม่ละ ร่างเล็กค่อย ๆ เดินถอยหลังถอยห่าง กระนั้นเรื่องนักเรียนปริศนาหน้ามีเลือด ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จนเธอแทบอยากจะเลิกคบหากับสมองของตัวเองไปสักพัก

“หนูมาดีนะ ไม่ได้รบกวนอะไรเลย แค่เผลอหลับ อย่าออกมานะคะ หนูไม่ได้อยากเจอ” สาวน้อยเอ่ยเบาสั่นเครือพร้อมยังคงค่อย ๆ ย่องออกจากจุดนั้นช้า ๆ

ทันใดนั้นก็มีเสียงอะไรบางอย่างหล่นลงตรงหน้าเธอ ห่างจากตัวเธอแค่ไม่กี่ก้าว เธอที่กำลังย่องถอยหลัง ตอนนี้กลับก้าวขาไม่ออก หยุดนิ่งตัวแข็งสั่น หลับตาปี๋อยู่กับที่ เธอตั้งสติอีกครั้ง รอบนี้เธอตัดสินใจหลับตาเดินถอยหลัง ในความคิดที่ว่าไปให้หลุดจากห้องนี้ให้ได้ก่อน แล้วถึงจะวิ่งอย่างสุดชีวิต

เธอถอยหลังมาเรื่อย ๆ จนเหลืออีกไม่กี่ก้าวก็จะหลุดจากห้องนี้แล้ว แต่จู่ ๆ แผ่นหลังของเธอกลับสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่างที่เหมือนจะเป็นแผงหน้าอกของคนที่ตัวสูงกว่า ...