ตอนที่ 54 สีฟ้า... สู้ !!! 2

ป้ายฟิวเจอร์บอร์ดชมพูเด่นแผ่นใหญ่เลยเอวเมื่อวางตั้งพื้น เขียนด้วยหมึกสีฟ้าตัดเด่น ข้อความว่า ‘กานต์สู้ ๆ กำลังใจของเธออยู่ตรงนี้นะ’ พร้อมรูปหัวใจดวงโตสีแดงและลูกศรชี้ลงใส่คนถือเมื่อชูขึ้น

กระนั้นก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด เธอเลือกที่จะนิ่งเฉยต่อสายตา และคิดว่า “เดี๋ยวพวกเขาก็คงเลิกมองไปเอง” ซึ่งก็จริงอย่างที่เธอคิด เพียงไม่กี่นาที สายตาที่มุ่งจับจ้องเมื่อครู่ก็จางหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พิธีกรในสนามซึ่งก็คือครูสอนพละ ประกาศผ่านลำโพงใหญ่เรียกให้นักกีฬาทั้งสองทีมเข้าสู่สนาม เพื่อทำการชิงชัย

นักกีฬาทั้งสองสียืนเรียงแถวหน้ากระดานประชันหน้าในฝั่งของใครของมัน ก้มโค้งคำนับซึ่งกันและกัน เดินเข้าไปจับมืออย่างเป็นมิตร และนี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าค่าตากัน เพราะสีส้มไม่เคยมาซ้อมที่สนามเลยสักครั้งเดียว เหล่านักกีฬาด้วยกันเองก็ต่างรู้กันดีว่าระดับของสีส้มมันเหนือกว่าสีอื่น ๆ อยู่มาก จึงไม่แปลกที่พวกเขาเลือกที่จะไปซ้อมกับทีมมหาลัยที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนแทน

เสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นสนาม กองเชียร์สีฟ้าที่ขนมากันทั้งสีรวมพลังเสียงร้องเพลงเชียร์กระหึ่มชวนให้ขนลุก ถึงแม้จะรู้ดีว่าสู้ได้ยาก แต่ก็ต้องสู้ มาถึงขนาดนี้แล้ว ส่วนกองเชียร์สีส้มก็ไม่แพ้กัน กรี๊ดรับขวัญนักกีฬาด้วยท่าทีที่เหนือกว่า มองแรงประมาณว่า “ร้องเพลงไปก็แค่นั้นปะ ยังไงก็แพ้อยู่ดี”

นักกีฬาทั้งสองเข้าสู่สนาม กรรมการตรวจเช็คความเรียบร้อย ผายมือพร้อมเสียงนกหวีดเป่าเริ่มการแข่งขัน

คนแรกของสีส้มเสิร์ฟจี้มายังหัวเสาหนึ่งซึ่งยืนตรงข้ามตำแหน่งกับกานต์ บอลกระทบโดนแขนข้างเดียว เด้งหลุดออกนอกสนาม แต้มแรกเป็นคะแนนของสีส้ม

ลูกสอง ลูกสามฝั่งสีส้มก็ยังเลือกเสิร์ฟมาที่คนเดิม และก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จนตอนนี้หัวเสาหนึ่งของทีมสีฟ้าเริ่มจะหน้าถอดสีด้วยความไม่มั่นใจ จนเพื่อน ๆ ในทีมต้องปลุกกระตุ้นให้รับมือให้ได้

แต่ก็ยังคงทำเสียคะแนนแบบไม่ได้สู้แบบต่อเนื่อง ถึงจะมีลูกที่เปิดได้ แต่ก็ไม่เข้าจุดที่ดีของมือเซตที่จะดึงบล็อกหลอกคู่แข่งได้ ทำให้ตีติดบล็อกไปเต็ม ๆ จนเผลอแป๊บเดียวคะแนนก็ไหลไปเป็น 7 ต่อ 0

“พี่จอม พี่ไปอยู่ข้างหน้าเลยครับ เดี๋ยวให้พี่บาสถอยขึ้นมาเปิดแทน” กานต์สั่งการให้แผนที่อยู่ในหัว คือการปิดตัวรับ เพื่อให้เขาเลือกเสิร์ฟจี้คนใหม่

บอลลอยพุ่งข้ามตาข่าย มุ่งเลียดมายังพี่บาสที่ตามตำแหน่งไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องเปิดเลย แต่กลับทำได้ดี แก้ไขจุดอ่อนได้ดี บอลเข้าจุดมือเซต กระโดดดึงจังหวะหลอกจะเล่นบอลสองให้บล็อกขึ้นตาม ก่อนจะดีดกลับหลังสามเมตรมาให้กานต์ที่อยู่แดนหลัง กระโดดเทคตัวเหวี่ยงฟาดหัวบอล ฮุกลงพื้นสนามฝั่งตรงข้ามเป็นคะแนน ซึ่งนั่นทำให้เสียงกรี๊ดของสีฟ้าที่เงียบมานาน กลับมาดังข่มคู่ต่อสู้ได้อีกครั้ง

หลังจากนั้นเกมก็เริ่มกลับมาสู้ได้อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะเข้าไปใกล้กับแต้มของทีมสีส้มได้เลย สีส้มก็ยังคงทำแต้มห่างในระยะห้าแต้มอยู่เรื่อย ๆ จนถึงท้ายเซต ที่สีฟ้าแต้มมาถึง 15 สีส้ม 20

สีส้มเริ่มเล่นละเอียดมากขึ้น การบล็อก การเข้าทำคะแนนที่เด็ดขาดมาก ๆ ทำให้เอาชนะไปได้ไม่ยาก เซตแรกสีส้มชนะสีฟ้า 25 – 15

เกมเริ่มต่อในเซตที่สอง สีฟ้าเริ่มมาได้ดี ความมั่นใจเริ่มกลับมา แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะได้ เป็นฝ่ายสีส้มที่เอาชนะไปได้อีก 25 – 18

ในระหว่างพัก ทีมสีฟ้าเริ่มพูดคุยเพื่อการกระตุ้น นักกีฬาล้อมวงกอดไหล่ โน้มตัวเข้าหากัน

“นี่จะเป็นเซตสุดท้ายแล้วนะ ใครที่แรงยังเหลืออยู่งัดมันออกมาให้หมด อย่าให้เหลือให้เสียดาย” พี่ฟ้าประธานสีแทรกเข้ามากระตุ้นกลางวงล้อม ตะโกนดังด้วยเสียงฮึกเหิมท่ามกลางเสียงหายใจหอบเหนื่อยของเหล่านักกีฬา

“กานต์ ... กานต์คือไพ่ตัวสุดท้ายที่พอจะสู้ได้ กานต์เล่นฉลาด บอลแรกดี ตีได้ กานต์ต้องแบกทีมแล้วแหละ” พี่ฟ้ามองมายังหนุ่มน้อยที่ดูเหมือนจะพลังยังคงเหลืออยู่อีกเยอะ

“ผม ?” หนุ่มน้อยชี้มาที่ตัวเอง พี่ฟ้าพยักหน้ารับ

“กานต์วิ่งเปิดเอาบอลเลยนะ เปิดเองตีเองเลย เล่นเอาแต้มนะ ไม่ใช่เล่นโชว์พลัง มุมไหน แบบไหนที่ทำแต้มได้ กานต์ทำเลย พี่เชื่อว่าทุกคนเชื่อใจกานต์นะ”พี่ฟ้ามองหน้าที่ทุกคนในวงล้อมเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ก่อนที่ทั้งทีมจะพยักหน้ารับด้วยสายตาที่มีหวัง

“กานต์ตีเลยนะไม่ต้องกลัวเสีย / ถ้าหนีไม่ได้ตีใส่บล็อกเลยนะ พี่จะรองบล็อกช่วย / พี่พอเปิดบอลได้ เดี๋ยวพี่เปิดช่วย / พี่จะดึงบล็อกให้เนียนที่สุดนะ กานต์จะได้สู้บล็อกเดี่ยว” ทั้งทีมพูดและมุ่งมองหนุ่มน้อยด้วยสายตาที่มุ่งมั่นด้วยความหวัง มือแตะสัมผัสหนุ่มน้อยที่ก้มหน้าตั้งใจฟัง ทำสมาธิ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด พยักหน้าด้วยความขึงขังและตั้งใจ

เสียงนกหวีดดัง บอกเป็นสัญญาณให้ลงสนาม

“ไป ไปสู้ให้สนุกที่สุด เอาให้หมด อย่าให้แรงเหลือ ไปสู้ให้สมกับที่ได้เข้าชิง อย่าให้เขาคิดว่าเราเป็นกล้วย”

“สีฟ้า... สู้ !!!”