ตอนที่ 53 สีฟ้า... สู้ !!!

เสียงนาฬิกาปลุกกระชากร่างกรอบที่เจ็บไปทั้งตัว ให้ลุกนั่งในยามเช้า หนุ่มน้อยบิดเนื้อบิดตัวก่อนจะลุกขึ้นทำธุระอย่างไม่อ้อยอิ่ง และไม่ลืมที่จะยิ้มให้กำลังใจตัวเองผ่านกระจกปลายเตียง

“วันนี้ชิงที่หนึ่งเหรอลูก” แม่เอ่ยถามพร้อมจานอาหารไอกรุ่นในมือ

“ครับ” หนุ่มน้อยยิ้มตาตี่ สะพายสัมภาระเดินลงมาจากข้างบน

“แม่อยากไปดูจัง”

“แม่ไม่ต้องไปหรอก ผมเขิน”

“ก็แม่ไม่เคยเห็นลูกเล่นเลยหนิ ได้ยินแต่เพื่อน ๆ ลูกบอกว่าลูกเล่นเก่งมาก”

“เก่งอะไรเล่า” หนุ่มน้อยหน้าแดงเขิน ก่อนจะนั่งลงตรงจานอาหารที่แม่ตะเตรียมไว้ให้เหมือนในทุก ๆ วัน

“แต่แม่อยากดูจริง ๆ นะ” แม่นั่งลงตรงข้าม พร้อมน้ำเสียงออดอ้อนราวกับสาววัยรุ่น

หนุ่มน้อยยิ้มร่าหัวเราะทั้งที่ยังเคี้ยวอาหารอยู่ ด้วยไม่เคยแม่ทำท่าน่ารักแบบนี้

“แม่จะว่างเหรอ แม่ต้องส่งแบบหนิ”

แม่ที่ได้ยินคำว่าส่งแบบก็ตาตื่นขึ้นทันที พร้อมท่าทางลุกลี้ลุกลนเดินวุ่นรอบบ้าน

“เออใช่ ... นี่กี่โมงแล้วเนี่ย --- ตายแล้วอีกสามสิบนาทีต้องคุยกับเจ้าของแบรนด์ คอมฯ ... คอมอยู่ไหน มัดผม แม่ต้องมัดผม --- ลูกกินให้อิ่มนะ กินเสร็จทิ้งไว้นี่แหละ เดี๋ยวแม่มาเก็บ”

หนุ่มน้อยนั่งยิ้มดูแม่เดินจับนั่นนี่รอบบ้าน ด้วยสาวตาชื่นชม ด้วยแม่เพิ่งจะได้คอนเฟิร์มงานที่ส่งข้อมูลการสมัครไปหยก ๆ จึงไม่แปลกใจที่อดีตคนดังสายแฟชั่นจะกลับมาตื่นเต้นและมีไฟได้ถึงขนาดนี้

“แม่ไม่ได้ไปดูลูกแล้วนะ สู้เท่าที่สู้ไหวนะลูก ... แม่รักลูกนะ” ถึงจะรีบร้อน ตื่นเต้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะเดินมาบอกรักและหอมแก้มของลูกชาย

“ไฟท์ติ้งนะครับ” หนุ่มน้อยกำมือทำหน้าขมวดคิ้วจริงจัง ส่งพลังให้แม่ ก่อนจะออกจากบ้าน สูดลมหายใจเต็มปอด มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนที่มีภารกิจสำคัญรออยู่

จากรอบแรกที่หลายคนมองว่าสีฟ้าจะเอาชนะใครได้ มีแต่เด็กเรียน ซึ่งนั่นก็เป็นความคิดที่ไม่ผิดเลย จริงสะยิ่งกว่าสิ่งใดด้วยซ้ำ ตลอดหลายปีมาสีฟ้าแทบจะหาเหรียญจากกีฬาสีในแต่ละปีได้ยากมาก ๆ นอกเสียจากจะมีนักกีฬารายบุคคลหลงมาอยู่ห้องพิเศษ ก็นานทีถึงจะมีหลงเข้ามาสักคน แต่ในเรื่องของลีดและสแตนด์เชียร์ ถือได้ว่าสีฟ้าจองที่หนึ่งไว้เกือบทุกปี พร้อมมาตรฐานที่ยากที่จะล้มลงได้ง่าย

ยิ่งพูดถึงกีฬาที่คนจับตามองและชื่นชอบอย่างฟุตบอล วอลเลย์บอลแล้ว ยิ่งไม่กล้าที่จะฝัน นับประสาหาคนลงสนามให้ครบทีมได้ในแต่ละครั้งก็ถือว่าเก่งมากพอแล้ว แต่อะไรที่มันไม่เคยเกิด ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ปีนี้สีฟ้าเข้าชิงกีฬาวอลเลย์บอลชายรุ่นมอต้น แน่นอนว่าเหล่ากองเชียร์สีฟ้าขนกันมาถล่มทลายล้นสนาม เพราะนี่เป็นกีฬาชนิดเดียวที่ได้เข้าชิงในปีนี้

และเมื่อเทียบกับสีที่ได้ชิงด้วยก็ยิ่งทำให้กองเชียร์ต้องขนกันมามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ‘สีส้ม’ เป็นสีห้องแห่งนักกีฬา ด้วยมีโปรแกรมห้องวิทย์-กีฬา ยิ่งทำให้สีนี้นักกีฬานั้นแทบจะล้นทีม และในส่วนของกีฬาวอลเลย์บอล เขาก็ครองแชมป์ติดต่อกันมาแล้ว 6 ปี ซึ่งนั่นเป็นจุดแข็งและมาตรฐานที่คู่แข่งคนไหนมาเจอก็ต้องเกรงบารมี

นาฬิกาเลื่อนผ่านเวลาถึงวาระแห่งการชิงชัย นักกีฬาทั้งสองทีมเดินเข้าสู่สนามอย่างสง่างาม พร้อมเสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วโรงเรียน สีฟ้าเดินมาพร้อมนักรบ 6 คนที่มี สีส้มมาพร้อมกับนักรบฝีมือดี 12 คน วิ่งมาอย่างมืออาชีพ ก่อนจะโค้งคำนับกองเชียร์ทุกทิศทาง วิ่งหยิบจับอะไรต่าง ๆ นานาอย่างมืออาชีพ ผิดแผกกับสีฟ้าที่ได้แต่ยืนอึ้งมองคู่แข็งตัวเกร็ง

“จะไส้แตกไหมวะ” หนุ่มร่างสูงโปร่งตำแหน่งบอลสั้นเอ่ยเบาด้วยเสียงสั่นกลัว

“สู้เท่าที่สู้ไหวพี่ ปะ ไปวอร์มบอลกัน” หนุ่มน้อยกุมมือให้กำลังใจด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

เหล่านักกีฬาทั้งสองสีต่างก็มุ่งมั่นตั้งใจในการวอร์มร่างกายก่อนที่จะแข็ง ให้เครื่องร้อนที่สุด พร้อมที่จะลงสนามทำการแข่งขัน

เพียงไม่นานนัก ข้างสนามสี่เหลี่ยมกลางโดมหลังใหญ่ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาเชียร์แน่นขนัด แบ่งสีแบ่งกลุ่มเชียร์อย่างชัดเจน แต่มีอีกอย่างที่โดดเด่นเด้งจากกลุ่มกองเชียร์ต่างสีที่ไม่ใช่ทั้งสองสี

“โทษนะคะ ขอทางด้วยค่ะ”

สาวน้อยเดินเบียดเสียดพาร่างเล็กมุดตามช่องเล็ก ๆ มาจนถึงด้านหน้า ด้วยสายตาที่มองเด่นมายังเธอ

ด้วยเธอจะมาแต่ตัวก็คงไม่มีใครจ้องมองขนาดนั้น แต่สิ่งที่อยู่ในมือของเธอ เป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจได้ดีทีเดียว

“มองอะไรกันนักหนา” สาวน้อยเบ้ปากมองซ้ายขวาเลิ่กลั่ก จากความมั่นใจก่อนมา เริ่มที่จะเขินสายตาหน่อย ๆ แล้ว ก่อนที่เธอจะมองสายตาคนตรงข้ามที่มองมายังของที่เธอถืออยู่