Ang Pirma sa Ilalim ng Pangalon ko

Hindi ko maalala kung paano ako nakauwi.

Naalala ko ang ulan sa windshield. Ang ilaw ng mga jeepney na nagiging mahahabang guhit sa basang kalsada. 

Ang kamay ni Adrian sa manibela, mahigpit, tahimik. Naalala ko ring tatlong beses niyang tinanong kung okay ako, at tatlong beses akong nagsinungaling.

“Okay lang ako.”

Hindi ako okay.

Sa apartment, nandoon si Mama sa sala, nakabalot sa cardigan. Ang black envelope ay nasa mesa, hindi pa rin binubuksan. 

Nang makita niya si Adrian, nagulat siya.

“Anak, sino siya?”

“Wala wag niyo ng tanungin.”

“Wala?, naka-suit at nagmamaneho sa ulan?”

“Temporary security officer po” sabi ni Adrian.

“Anak, bakit kailangan mo ng security?”

“Ma wag ng makulit , please.”

Tiningnan niya ako nang matagal, pero hindi na nagtanong. Ganoon ang nanay ko kapag alam niyang may tinatago akong problema, binigyan niya ako ng espasyo kahit siya ang mas dapat kong protektahan.

Pumasok ako sa kusina. Naroon ang envelope mula sa clinic. Hindi ko binuksan hanggang makalapit si Adrian.

“Wag,” sabi niya.

“Hindi mo ako puwedeng utusan sa sarili kong bahay.”

“I’m not ordering you. I’m saying we don’t know if it’s safe.”

“Everything is unsafe.”

Gamit ang gloves mula sa drawer, binuksan niya ang envelope. Isang USB drive at may isang sulat kamay.

Ask her about the night she forgot.

Napalunok ako.

“Anong ibig sabihin ng night she forgot?” tanong ni Adrian.

“Hindi ko alam.”

“May ginawa bang medical report?

“Hindi.”

Lumapit si Mama mula sa sala. “May aksidente ka dati.”

Napatingin ako sa kanya. “Ano?”

“Two years ago. Pagkatapos ng overtime mo. Umuwi kang may pasa sa noo. Sabi mo nadulas ka sa hagdan.”

“Bakit hindi ko maalala?”

“Akala ko ayaw mo lang pag-usapan.”

May tumunog sa loob ng ulo ko, parang malayong alarm. Isang basang hallway. Isang security guard. Ang amoy ng metal at ulan. Isang tao na nagsasabing, Mara, look at me. Stay awake.

Napahawak ako sa mesa.

“Mara?” sabi ni Adrian.

“May nawala akong memory.”

“Not necessarily.”

“May pasa ako. Hindi ko maalala. May video akong may USB. Hindi ko maalala.”

“Could be shock.”

“Or someone gave me something.”

Binuksan niya ang laptop sa dining table. Gumamit siya ng isolated device para tingnan ang USB. May isang audio file at dalawang video. Unang video: isang hallway sa Luntian Loop, timestamp 1:48 a.m. Kita si Bea na naglalakad papunta sa Orchid archive room. May kasama siyang lalaki na hindi ko kilala.

Pangalawang video: ako, nakaupo sa sahig sa parking basement, may dugo sa noo. Nasa harap ko si Adrian.

“Who is he?” tanong ko.

“Your former team lead. Victor Araneta.”

“Akala ko nag-resign siya bago ang incident.”

“Officially.”

Sa video, maririnig ang boses ni Adrian. “Mara, you need to give me the drive.”

“Bakit?” tanong ko sa video.

“Because they’re looking for you.”

“Who?”

“Carlo. Victor. Maybe my father.”

Napalingon ako kay Adrian. “Bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol dito?

“Kasi nga hindi mo maalala.”

“Naalala ko na”.

Sa video, umiling ang version ko. “You’re going to disappear.”

“Only for a while.”

“Hindi kita mapagkakatiwalaan.”

“I know.”

Pagkatapos, lumapit siya sa akin. May binulong siya, hindi marinig sa audio. Iniabot

ko ang USB. Biglang bumukas ang ilaw ng sasakyan sa likod niya. May sumigaw. 

Napatigil ang video.

The audio continued.

“Adrian!” boses ko. “She has it.”

“Who?”

“Bea.”

May kalabog, mabilis na mga yabag, pagkatapos ay isang tunog na parang may bumagsak.

Tinapos ni Adrian ang file.

“What happened after that?” tanong ko.

“Dinala kita sa clinic. Pagbalik ko, wala na ang drive. Kinabukasan, sinabi ng legal na na-leak na ang data. Si Jessa ang sinisi.”

“Bakit hindi mo ako tinanong?”

“Tinanong kita. Wala kang maalala.”

“Bakit ka umalis?”

“Pinilit ako ng father ko.”

“Pinilit o binayaran?”

Sumandali siyang tumingin sa bintana. “Pinagbantaan niya ang trabaho ng lahat ng tao sa team.

Kapag nagpunta ako sa board, sasabihin niyang ako ang nag-access sa system. May logs na peke pero sapat para sirain ako.”

“Then why return now?”

“Because my father is dying.”

Hindi ko inaasahan ang sagot. “Ano?”

“May sakit siya. Six months, maybe less. He wants me to clean the company before he steps down.”

“Clean it? Or bury it?”

“Hindi ko pa alam.”

Sa sala, nagsimulang tumunog ang phone ni Mama. Isang hindi pamilyar na numero. Hindi niya sinagot. It stop pero tumunog ulit.

Kinuha ni Adrian ang phone. “Don’t answer.”

“Hindi puwedeng ikaw ang laging sumagot sa lahat.”

Pinindot ko ang accept.

Walang nagsalita sa kabilang linya.

Pagkatapos, isang recording ng boses ko ang tumugtog.

Bea, do it. Open the file. I’ll take the blame.

Nabitawan ko ang phone.

“I didn’t say that,” bulong ko.

“Could be synthetic,” sabi ni Adrian.

“Pero boses ko.”

“AI-generated audio exists.”

“Sa Luntian Loop?”

“May media lab tayo.”

“Who has access?”

“Product, brand, and executive office.”

Sa sandaling iyon, nag-vibrate ang laptop. Isang emergency board notification ang lumabas.

MARA VILLANUEVA TERMINATED FOR GROSS MISCONDUCT. Effective immediately.

Hindi ako huminga. Sa ibaba ng notice, may isa pang attachment: ang resignation letter ni Bea. May pirma ni Bea.

At sa dulo, isang witness signature. Adrian Lim.

“Hindi ko pinirmahan iyan,” sabi niya agad.

“Pero pangalan mo ang nandoon.”

“Forgery.”

May kumatok sa p***o.

Tatlong mabibigat na katok. Hindi iyong katok ng kapitbahay o delivery rider.

Umupo si Mama. Hinawakan ko ang doorknob, pero pinigilan ako ni Adrian.

“Security is downstairs,” sabi niya.

“Baka sila iyon.”

“Or the people who sent the files.”

May kumatok ulit.

“Mara Villanueva,” sabi ng lalaki sa labas. “This is corporate security. Open the door.”

Tiningnan ni Adrian ang peephole. Namutla siya.

“Hindi sila corporate security,” sabi niya.

“Paano mo alam?”

“Because I personally hired the team downstairs.”

Nagkatinginan kami. Sa labas, may kumalabog sa lock.

“Mara,” sabi ni Adrian, “there’s another exit?”

“Fire stairs sa likod.”

Kinuha niya ang USB at ang laptop. Hinawakan ko ang kamay ni Mama.

Bago kami makaalis, nag-pop up ang isang bagong message sa screen.

You keep asking who betrayed you. Wrong question. Ask who you betrayed first.

At sa ilalim nito, may attachment na pinangalanang MARA_MEMORY_001.mp4.

Pinindot ko..Isang lumang video ang bumukas.

Ako ang nasa frame, nakaupo sa isang interrogation room. Sa harap ko, si Carlo. Sa tabi niya, si Adrian, mas bata, pagod, at may pasa sa labi.

Narinig ko ang sarili kong boses.

“Hindi si Jessa ang nag-leak.”

“Who did?” tanong ni Carlo.

Tumingin ako sa camera. “Ako.”