My Friend with a Price

Hindi ako umiyak sa harapan ni Bea.

I have a pride to protect, kahit maliit na lang ang natitira rito matapos akong ilagay sa guilt trip ng isang lalaking hindi marunong magpaalam at isang kompanyang marunong magbayad ng katahimikan.

“Bea,” sabi ko, “did you open the Orchid file?”

Umiling siya. “Hindi ganoon kasimple.”

“Simple lang ang tanong.”

“I accessed it.”

Nagdilim ang paligid ko. “Kailan?”

“Two years ago.”

“Bakit?”

“May pinagawa sa akin si Carlo.”

“Carlo?”

“He told me na kailangan i-export ang user feedback. Hindi ko alam na may raw data. 

Hindi ko alam na may private identifiers.”

“Pero alam mong na-access mo.”

“After the export.”

“After someone blamed Jessa?”

Tumungo siya.

Si Jessa ang junior engineer na tinanggal matapos ang leak. Siya rin ang nagbigay sa akin ng screenshots noong gabing sinabi niyang hindi siya ang gumawa. Na may ibang admin token na ginamit. Na may folder na tinatawag na Orchid. 

Pagkatapos noon, kinuha ng legal ang laptop niya. Makalipas ang isang buwan, umalis siya ng bansa.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ko.

“Kasi natakot ako.”

“That’s not a reason para masira ang buhay ni Jessa.”

“Hindi ko hinayaan. Sinubukan kong magsalita.”

“Kanino?”

“Sa’yo.”

Napatawa ako nang mapait. “Kailan?”

“Kinabukasan. Pero nakita kitang kausap si Adrian sa hallway. Sabi niya may investigation. Sabi niya ay may investigation. He told me not to talk”.

Tinignan ko si Adrian. “Did you say that?”

“I said not to give unverified claims”.

Same thing.”

“Hindi.”

“Para sa taong natanggal, pareho iyon.”

Pumasok si Carlo sa studio kasama ang head of legal. “This discussion is now confidential.”

“Convenient,” sabi ko. “Lahat confidential kapag may taong kailangang protektahan.”

“Ms. Villanueva,” sabi ng legal head, “you have accepted a transfer from a company connected to our investor. That is a serious compliance issue.”

“Hindi ko tinanggap. Nasa account ko lang.”

“Then you return it right away.”

“Of course.”

“Until the matter is cleared, you’re suspended from Habi.”

“Suspended?”

“Administrative leave.”

Si Adrian ang nagsalita. “No.”

Everyone looked at him.

“Her access was spoofed,” sabi niya. “We’re still determining the source.”

Carlo ngumiti nang manipis. “You’re making a conclusion based on instinct.”

“Based satimestamp. Mara was in a studio with Bea when the archive was accessed.

Camera footage can confirm it.”

“Unless the access was scheduled.”

“Then your argument is that she scheduled her own framing.”

“Your personal history with her may cloud your judgment.”

Sumikip ang panga ni Adrian. “Keep my history out of this.”

“Which history?” tanong ni Carlo. “Yun bang umalis ka ng bansa after Orchid, or the one

where you returned only when your family needed a clean-up man?”

Naging tahimik ang room.

First time kong nakita si Adrian na talagang nawalan ng kontrol. Hindi siya sumigaw. 

Mas nakakatakot. Tahimik lang siyang lumapit kay Carlo hanggang halos magkadikit sila.

“Say that again.”

“Enough,” sabi ng CEO Elena, pumasok sa pagitan nila. “All of you out. Adrian, come with me. Mara submit all your devices to IT”.

“I will not leave until hindi malinaw kung anong status ko.

“Your status is under review.”

“Ang status ko ay promoted kahapon.”

“Things change quickly here.”

Exactly. Lalo na kapag may gustong itago.

Sa halip na umuwi, pumunta ako sa maliit na meeting pod sa likod ng design floor. Sumunod si Nico at Sam. Si Paolo naman, kasama si Bea, naiwan sa pantry.

“

Tell us what happened,” sabi ni Nico.

“Bea accessed Orchid two years ago.”

“Bakit?”

“Pinagawa raw ni Carlo.”

Nagkatinginan sila.

“Carlo had no reason to touch engineering data,” sabi ni Sam.

“Unless he did,” sagot ko.

Inilabas ni Sam ang laptop niya. “I traced the Northstar invoices. Hindi lang sa vendor side. May payments sa three former employees.”

“Jessa kasama?”

“Hindi ko alam. The names are initials.”

“Can you identify them?”

“Not without triggering alerts.”

“Then don’t do it from your account.”

Nico tumingin sa akin. “Mara, may dapat kang malaman.”

“Why do you sound like a man about to confess to murder?”

“Because I deleted something.”

Napapikit ako. “Sino pa?”

“Last night, before the archive disappeared, I saw a folder in the design repository. It had screenshots from the old Orchid interface. I deleted it.”

“Bakit?”

“May kasama iyong screenshot ng account dashboard. Kita ang private data. Ayokong mapunta sa kung saan”.

“Why you didn’t tell me?”

“I was protecting you”.

“Gasgas na yang linyang yan, lagi na lang ginagamit ng lahat”.

Tumahimik kami.

Nag-vibrate ang phone ko. Message mula sa nanay ko.

“Anak, may nagpunta rito sa clinic. Sabi niya friend mo raw. Iniwan niya ang envelope”.

Tumawag ako agad. Nanginginig ang boses ni Mama. “Anak, may tao kanina. Hindi ko kilala.

Nagtanong kung ikaw daw si Mara Villanueva.”

“Bakit hindi mo tinawag ang guard?”

“Umalis naman siya. May iniwan sa akin.”

“Buksan mo ba?”

“Hindi. Nasa kusina.”

“Don’t touch it. Pupunta ako diyan.”

Hindi ako makaalis nang may tumakbong staff mula sa front desk.

“Ms. Villanueva, may delivery para sa’yo.”

Isang slim black envelope. Walang return address. Sa harap, ang pangalan ko at isang maliit na drawing ng orchid flower.

Binuksan ko gamit ang pen. Isang printed photo ang nasa loob.

Si Adrian, dalawang taon na ang nakalipas, nasa parking basement. Kasama niya si Carlo. May hawak si Carlo na USB. Sa likod ng larawan, nakasulat, “He didn’t leave because of you. He left because he was paid.”

Mabilis kong hinanap si Adrian. Nasa private lounge siya kasama si Elena. Nang makita niya ang photo, nagbago ang mukha niya.

“Where did you get this?”

“Someone sent it.”

“Who?”

“Sagutin mo ako. Binayaran ka ba ni Carlo para umalis?”

“Hindi.”

“Then why are you in this photo with him?”

“Because I confronted him.”

“About what?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa likod niya, lumapit si Elena. “Mara, you need to leave.”

“I want to talk to Adrian”.

“Hindi dito”.

“So saan?”

“Sa place mo mamayang gabi”.

Tinitigan ko siya. “Excuse me?”

“May nagmamatyag sayo sa bahay mo”, sabi ni Adrian. “ I had someone check the building.”

“Hindi ko kailangan ng bodyguard.”

“Hindi ito tungkol sa kailangan mo.”

“Everything is about control with you.”

“Everything is about keeping you alive right now.”

Nawala ang boses ko. Sa loob ng ilang segundo, pareho kaming nakatingin sa isa’t isa. Ang galit, takot, at kung ano mang matagal na naming iniiwasan ay naghalo sa ilalim ng fluorescent lights.

“Pakialam mo ba?” tanong ko.

Mabagal siyang lumapit. “Because you’re the only person who asked what happened to Jessa.”

“That’s not enough”.

“Because I’ve regretted leaving you every day since I did.”

May kurot sa dibdib ko.

“Then tell me the truth.”

“I can’t. Not yet.”

“Then don’t ask me to trust you.”

“Hindi ko hinihingi ang trust mo.”

“Anong hinihingi mo?”

“Your attention.”

Masyadong malapit. Masyadong tahimik. Nakita ko ang pagod sa mga mata niya, at sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang heir. Mukha siyang lalaking may binuhat na kasalanan nang matagal.

Halos nagdikit ang mga labi namin nang bumukas ang p***o, si Paolo.

“Sorry,” sabi niya, pero hindi siya mukhang sorry. “Mara, may kailangan kang makita.”

Ipinakita niya ang phone niya. Isang email mula sa internal compliance.

Subject: Conflict Review — Mara Villanueva and Adrian Lim.

May nakalagay na video clip at binuksan ko iyon.

Kita ang isang hallway noong gabing nagkaroon ng Orchid leak. Ako at si Adrian, magkasama.

Nag-aaway. Sa footage, lumapit siya sa akin at inabot ang isang maliit na USB drive.

Pero ang mas masama: pagkatapos ng clip, may frame na malinaw na malinaw ang mukha ko habang inilalagay ko ang USB sa bag ko.

Hindi ko maalala ang gabing iyon.

“Hindi ko kinuha iyon,” sabi ko.

“Maybe you did,” sabi ni Paolo.

Tumingin ako sa kanya. “Bakit mo ipinapakita sa akin?”

“Because the compliance team has a longer version.”

“Nasaan?”

“Sa akin.”

“Bakit nasa’yo?”

Hindi siya sumagot.

Sa tabi ko, biglang tumayo si Adrian. “Paolo, who gave you that file?”

“Not important”.

“Mahalaga kung edited.”

“Hindi edited.”

Binuksan ni Paolo ang isang folder. May listahan ng transfer records, meeting notes, at video timestamps. 

Sa pinakababa, may isang document na may pirma. Mara Villanueva — Release of Orchid data, authorized personnel.

Nasa tabi ng pirma ang employee ID ko.

Hindi ako makapagsalita.

“I didn’t sign that,” bulong ko.

Humakbang si Adrian sa harap ko, parang kaya niyang harangan ang buong mundo.

But Paulo told me ng katotohanang napakasakit.

“Hindi ikaw ang nag sign Mara”

Tumingin siya sa aming dalawa.

“Si Bea ang pumirma”.