Chapter 3

"FAITH?!"

Ngumiti siya sa pagkagulat ni Laliene nang makita siya nito. "Hi."

"Anong ginagawa mo rito?"

"Hindi ka na kasi bumibisita sa akin kaya ako na ang pumunta rito. Hindi ba kita naabala?"

"Hindi naman. Pero, teka. Kaya mo pa ba?"

Binalewala ni Faith ang pagsuyod sa kanya ng baba-taas na tingin ni Laliene mula sa kinauupuan niyang wheelchair, "Kasama ko si Thea. Pinuntahan lang niya si Nanay."

"Tara. Doon tayo sa gazebo."

"Hindi na ako makakalakad nang malayo."

"May wheelchair ka naman. Ako na ang magtutulak."

"Okay lang ba na sa loob na lang tayo nang bahay niyo? Malapit na rin naman tayo rito."

Napalingon muna si Laliene sa nilabasan nito na pinto. Paalis sana ito. "Ah, o-okay. Halika sa loob."

"Salamat."

Pinigil ni Faith ang sarili nang hawakan at alalayan siya ni Laliene. Gusto sana niyang hawiin ang kamay nito.

"Hindi ba puwedeng ipasok ang wheelchair?"

"Pasensiya na. Kalilinis lang kasi sa sahig ng katulong."

"Oo nga. Marumi pa naman ang gulong ng wheelchair ko. Huwag na tayong pumasok."

"Halika. Doon tayo," sabay turo nito sa mesa at mga upuan na nasa veranda.

Tumango si Faith. Hinayaan niya na si Laliene na ang magtulak ng wheelchair niya. At hindi man lang ito nag-alinlangan na mag-spray nang ilang beses ng alcohol sa mga kamay nito na tila ba diring-diri ito sa nahawakan.

"Gusto mo ba nang maiinom o makakain?"

"Huwag na. Salamat."

Napatitig siya kay Laliene na napakaamo ng mukha habang nakangiti ito sa kanya. Kahit kailan ay hindi man lang pumasok sa isip niyang magagawa siya nitong lokohin at saktan.

Mula nang magtrabaho ang nanay niya sa mga Santibañiez bilang labandera, naging magkaibigan na sila nito. That was two decades ago. Dalawang dekada silang naging magkaibigan kahit malayo ang agwat ng buhay nila sa isa't isa.

"Bakit ka nga ba nandito? Ang ibig kong sabihin, halata nang hindi na kaya ng katawan mo na lumabas pa ng bahay. You should just stay there and rest."

Bumaba naman ang tingin ni Faith sa tinukoy ni Laliene. At tama ang sinabi nito. Bukod sa malaki ang ipinayat niya ay tuyo na rin ang kanyang balat na tila sa isang matandang malapit nang mamatay.

"Gusto kasi kitang makita. Baka mawala ako nang hindi ko man lang nakikita ang taong isa sa naging mahalaga sa buhay ko."

"I feel guilty for not giving time na bisitahin ka. Sobrang busy kasi ako these past few weeks."

"Huwag kang mag-alala, kahit naman hindi mo ako puntahan, alam kong kaibigan mo pa rin ako."

"Of course. We're besties, right?"

Inabot niya ang kamay ni Laliene. She really has no intention para sabihin sa kanya ang totoo. She acted fine and innocent. Pareho sila ni Kiel na magaling umarte.

"Masaya ako na naging kaibigan ka. Hindi ko makakalimutan ang lahat nang ginawa mo."

"Hey, nagpapaalam ka na ba?"

"Nararamdaman ko nang malapit na."

"Don't say that."

"Tanggap ko na. Nag-aalala lang ako sa mga taong maiiwan ko."

"We will take care of your family. Alam mo namang pamilya na ang turing namin sa inyo."

Lihim na nagngitngit si Faith sa pagkakaalala niya sa narinig at nasaksihang eksena sa laundry area. Hindi pamilya ang trato nito sa kanyang ina kundi isa lang utusan. "Salamat. Pero tungkol kay Kiel..."

"Ako na rin ang bahala sa kanya."

Hindi niya alam kung ngingiti siya o panlilisikan niya ng mga mata si Laliene. Hindi man lang nito pinatapos ang iba pa niyang sasabihin.

"Nangako siya sa akin na hindi muna siya maghahanap nang kapalit ko kapag nawala ako."

"What?"

"Bakit parang nagulat ka? Normal lang naman sa mga magkasintahan na magkaroon sila nang pangako sa isa't isa."

"That jerk!"

"Ha?"

"Bakit wala siyang sinasabi sa akin tungkol sa bagay na iyan?"

"Anong ibig mong sabihin? Bakit niya sasabihin sa iyo ang tungkol sa napag-usapan namin?"

"Forget what I said."

Kaya niya pinilit na makapunta roon dahil may motibo siya. At hindi siya aalis doon nang hindi iyon nagagawa.

"Hindi niya ako araw-araw na napupuntahan sa bahay dahil busy siya sa kanyang bagong trabaho. Pero maya't maya rin naman ang tawag at text niya. Kung minsan nga nagpapadala pa siya ng flowers at love letters katulad noong ligawan niya ako. Sweet na sweet pa rin siya sa akin."

"Darn!"

Hindi niya pinansin ang pagbabago ng aura sa mukha ng kaharap o maging ang pagmumura nito.

"Akala ko naaawa lang siya sa kalagayan ko. Pero ipinaparamdam niya sa akin araw-araw na mahal na mahal niya pa rin ako."

"Will you stop!"

"Ha? Bakit? May masama ba akong nasabi?"

"Mamamatay ka na rin lang, nag-iwan ka pa talaga nang rason na pag-aawayan namin."

"Ha? Ano bang sinasabi mo?"

"If you don't keep your mouth shut, baka makasuhan kita nang adultery."

"Adultery?"

"Babe..."

Parehong natuon ang tingin ng dalawa sa pagdating ni Kiel na nakatapis lang ng roba.

"F-Faith?" bulalas ng lalaki nang makita roon ang nobya.

"Bakit ganyan ang hitsura mo? Dito ka ba nakatira?"

"Yes."

Nadako ang tingin ni Faith kay Laliene na tumayo at iniangkla ang mga kamay sa braso ni Kiel.

"Did you hear me what I said earlier, right? About adultery. Kapag hindi mo pa pinutol ang ugnayan mo sa asawa ko, I will see to it na makakasuhan kita."

Napangisi siya na napapailing. "Hindi ko akalain na ganito ang ipapabaon niyo sa pag-alis ko. Sana hinintay niyo man lang muna ang kamatayan ko."

"Faith -"

Pinigil ni Laliene ang akto sanang pagbitiw ni Kiel sa pagkakahawak nito. "Anong gagawin mo? Will you console her? Totoo talaga ang sinabi niyang araw-araw ka pa ring nakikipag-communicate sa kanya?"

"Sinabi niya iyon?"

Hindi na nakasagot pa si Laliene nang lumabas na ng bahay sina Thea at Nanay Berna. Lumapit agad ang mga ito kay Faith.

"Umalis na tayo."

"Tapos na ba ang trabaho mo?" asik ni Laliene kay Nanay Berna.

"Huling araw na niya rito. Hindi mo na siya utusan." Ginagap ni Faith ang kamay ng ina. "Umalis na po tayo."

"Hindi ka man lang ba magagalit sa amin?"

Itinigil ni Thea ang pagtulak sa wheelchair at saka bahagyang itinagilid iyon para malinaw na makita ni Faith ang hitsura ng dalawa.

"Naniniwala ba kayo sa karma? Ako, oo. Hindi man ako ang maging dahilan niyon, malay niyo, baka ibang tao ang maghatid no'n sa inyo. Maghintay lang kayo."

"Balak mo ba kaming multuhin?" asik ni Laliene.

Sinenyasan ni Faith si Thea na itulak na ang wheelchair niya. Hindi na niya pinansin pa ang pagsigaw ni Laliene sa kanya.

Nasasaktan siya. Mas masakit pa sa nararamdaman ng kanyang katawan.