Chapter 4

"ANAK?"

Marahan na iminulat ni Faith ang namimigat na mga mata. Tila ayaw na ngang umangat ng kanyang talukap katulad ng katawan niya na tuluyan nang iginupo ng panghihina.

Mahigit pitong buwan na rin ang mabilis na lumipas mula nang bigyan siya ng doktor ng taning sa sakit na lung cancer. Stage two pa lamang nang malaman nila iyon. Pero dahil sa hirap ng kanilang buhay ay wala silang ibang nakapitan kundi mga albularyo at ilang herbal.

Paminsan-minsan, nakakabili sila ng mga gamot para maibsan nang kaunti ang sakit na kanyang nararamdaman sa katawan.

Pero tadhana talaga siguro niya ang mamatay nang maaga. Marami nga lang siyang pinanghihinayangan dahil puno siya ng pangarap sa buhay lalo na sa kanyang pamilya.

"Nay," mahinang sambit ni Faith.

Pilit na pinaarko ng ginang ang ngiti sa labi. Gusto nito na itago ang takot at lungkot na nararamdaman na isa sa mga araw ay tuluyan nang lilisan ang pinakamamahal nitong anak. "Oras na para uminom ka ng gamot."

Marahan na umiling ang dalaga. "Hindi na niyan mapapahaba ang buhay ko."

"Huwag kang magsalita nang ganyan. Sinabi ko na sa 'yo nang paulit-ulit na habang humihinga ka pa ay posibleng may mangyaring himala."

"Ang kailangan ko lang ay maniwala," pagtatapos ni Faith sa litanya ng ina na kanya nang memoryado mula pa lang sa unang araw na lumabas ang resulta ng kanyang biopsy noon.

"Tama."

Pinalaki silang mayroong matatag at malakas na pananampalataya sa Diyos. At hindi natinag iyon kahit noong igupo rin sa prostate cancer ang kanyang ama.

Hereditary ang sakit nila mula sa paternal side. At minalas na namana niya iyon. Sa lahat nang puwedeng manahin, sakit pa talaga.

"Lalaban tayo hanggang dulo, anak."

"Masakit na po, 'nay."

Nilabanan ni Nanay Berna ang pagbuhos ng emosyon. "Kaya nga uminom ka na ng gamot. Huwag nang matigas ang ulo mo."

Sumunod na lamang si Faith. Pero hindi pa man nasayad sa kanyang lalamunan ang mga gamot nang umubo siya kaya nailuwa rin niya iyon.

Sa halip na magalit si Nanay Berna ay masuyong hinagod nito ang likod ng anak at payakap na inihilig sa dibdib.

"Sorry, 'nay."

"Makakabili pa tayo ng mga gamot mo kaya hayaan mo na lang 'yon."

"Sorry dahil naranasan mo na naman ang maghirap sa pag-aalaga tulad noon kay Tatay."

"Ssshhhhh," saway nito. "Obligasyon ko 'yon bilang ina at asawa."

Mapait na napangiti si Faith. "Siguro hinihiling mo ngayon na sana ikaw na lamang ang nasa kalagayan ko."

Impit ang naging pagluha ng ginang. "Walang kahit sinong magulang ang hindi hihiling niyon."

Tahimik din ang pag-iyak ni Faith na lalong humalukipkip sa pagkakahilig sa dibdib ng ina. Ang init ng katawan nito ang pinakamabisa sa lahat nang gamot ng iniinom niya.

"Dinala kita sa sinapupunan ko nang siyam na buwan. Kaya ang paghihirap mo ay doble sa nararamdaman ko."

"Nay..."

"Magpahinga ka na."

Binalewala niya ang utos ng ina. Sa halip ay lalo niyang ibinaon ang sarili sa yakap nito. "Nay, maganda po ang pupuntahan kong lugar. Walang sakit. Walang hirap."

Napakagat ng labi si Nanay Berna para pigilan ang paghagulhol.

"At nandoon po si Tatay kaya huwag kang malulungkot."

Tumango-tango ang ginang. Kung ang pagpapalaya ay kapalit ng ginhawa sa anak, ihahanda na nito ang sarili. "Kung talagang pagod ka na, bumitiw ka na."

Humiwalay si Faith sa yakap at luhaan na tiningala ang taong pinaghugutan niya noon ng inspirasyon upang magsikap sa pag-aaral.

She graduated cum laude at the Ateneo de Manila bilang iskolar ng gobyerno. Marami na sana ang mga nakaabang sa kanyang magagandang trabaho, but all goes in vain.

Fate really has no eyes. Hindi man lang siya binigyan ng pagkakataon na anihin ang tagumpay mula sa katas ng kanyang mga paghihirap at pagsisikap.

"Basta tatandaan mo lang lagi na mahal na mahal ka namin ng mga kapatid mo."

"Mahal na mahal ko rin po kayo, nanay."

Masuyong ginawaran ng halik ni Nanay Berna sa nakakalbo nang ulo ang anak. "Huwag ka ring malulungkot dahil sa tamang panahon ay muli pa tayong magkikita-kita."

Pinaarko ng dalaga ang ngiti sa natutuyo nang labi.

"Halika." Inalalayan nito na makahiga ang anak. "Magpahinga ka na." Tinuyo ng ginang ang basang mga mata ni Faith. "Ayoko na makita kang aalis na umiiyak dahil talagang malulungkot ako."

"Salamat, nanay."

"Sige na. Matulog ka na."

"Nay, hindi ka na po bumalik sa mga Santibañiez, 'di ba?"

Umiling ito. "Ayoko nang dagdagan pa ang sakit na nararamdaman mo. Kalimutan mo na sila. Dalhin mo lang sa pag-alis mo ang magaganda at masasayang alaala."

"Nay, sandali lang po. Gusto ko kayong titigan nang matagal."

"Bakit?"

"Ikaw po ang taong ayokong kalimutan. Dahil ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko."

Buong pagmamahal na hinaplos ni Nanay Berna ang hapis nang pisngi ng anak. "Ikaw ang una kong dinala sa sinapupunan ko kaya ikaw rin ang pinakamaganda at pinakamasayang nangyari sa buhay ko."

"Nay, kapag may ikalawa pa pong buhay, ikaw pa rin ang pipiliin ko na maging ina."

"At ikaw pa rin ang pipiliin kong maging anak."

Ngumiti lang ulit si Faith.

"Sige na. Magpahinga ka na."

Matapos maiayos ang anak sa pagkakahiga ay mabilis nang umalis si Nanay Berna. Pinakawalan lang ulit nito ang mga luha nang makalayo na sa silid.

Masakit sa isang magulang lalo na sa ina na ihatid sa libingan ang kanilang anak. Wala nang sasakit doon.