Share

REBORN TO AVOID MY CEO BOSS
REBORN TO AVOID MY CEO BOSS
Author: Hiraya ZR

CHAPTER 1

Author: Hiraya ZR
last update publish date: 2026-11-06 21:21:57

LAUREN'S POV

"You're fired, Miss Sarmiento."

Parang biglang tumigil ang mundo ko nang marinig ang mga salitang iyon.

I stared at the man sitting behind his enormous mahogany desk, hoping to find even a little doubt in his expression. Kahit kaunting pag-aalinlangan lang na baka hindi niya talaga ako kayang tanggalin nang ganoon kadali.

But nothing.

His face remained cold and unreadable.

"Sir, please. You have to believe me. Wala akong ginawang kasalanan."

Mahigpit kong niyakap ang folder na hawak ko. Nandoon ang mga dokumentong ipinagbibintang nilang ako ang nag-leak sa isang competitor company.

Grant Montero.

The youngest CEO of Montero International Holdings. Matangkad, intimidating, ridiculously handsome, at ang lalaking minahal ko nang palihim sa loob ng tatlong taon.

"All the evidence points to you, Miss Sarmiento. I don't have time for this."

"But Sir, I've been working for you for five years! Kilala ninyo ako. Alam ninyo kung gaano ako ka-loyal sa company!"

"Enough, Lauren."

Napasinghap ako nang marinig ang malamig niyang boses.

Limang taon.

Limang taon kong inayos ang schedule niya, inasikaso ang meetings, sinagot ang important calls, at tiniyak na walang anumang aberyang makakaapekto sa trabaho niya.

Kabisado ko kung anong klaseng kape ang gusto niya, kung paano niya gustong nakaayos ang mga documents sa desk niya, at kung kailan niya gustong walang istorbo sa office.

I even knew his favorite meals.

Halos buong buhay ko na yata ay umiikot sa lalaking ito.

And yet, he couldn't even trust me.

Napalingon ako sa babaeng tahimik na nakatayo sa tabi niya.

Maxine Paz.

My newly hired administrative assistant. Ang babaeng tinanggap ko, tinuruan, at pinagkatiwalaan. Ako pa mismo ang nag-recommend na bigyan siya ng pagkakataong matuto sa department namin.

"I'm sorry, Lauren," malumanay niyang sabi. "I never thought things would turn out this way."

Napakuyom ako ng mga kamay.

You little snake.

Kung alam ko lang na siya pala ang magiging dahilan ng pagbagsak ko, sana noong una pa lang ay hindi ko na siya pinapasok sa office ko.

But it was too late.

Nang hapong iyon, tuluyan akong pinaalis sa kompanyang pinagsilbihan ko nang limang taon.

Two weeks later...

Malakas ang ulan habang nagmamaneho ako pauwi.

Dalawang linggo na akong walang trabaho. Ilang kumpanya na ang pinasahan ko ng application, pero walang gustong tumanggap sa akin dahil sa kontrobersiyang kinasangkutan ko.

Who would hire someone accused of leaking confidential company documents?

Biglang tumunog ang cellphone ko.

It's Maxine.

Napakunot ang noo ko. Gusto ko sanang hindi sagutin, pero pinindot ko rin ang accept button.

"Hello?"

"Oh, Lauren! How are you doing?"

"What do you want, Maxine?"

Mahina siyang natawa.

"Nothing. I just wanted to tell you that I'm officially the new Executive Secretary of Mr. Montero."

Napahigpit ang hawak ko sa manibela.

"Congratulations. Is that all?"

"Actually, there's something else."

Nagbago ang tono ng boses niya.

"You know, you should have resigned quietly instead of making things difficult. Look at you now. Jobless and practically blacklisted."

Uminit ang mukha ko sa galit.

"You framed me, didn't you?"

Sandaling natahimik ang kabilang linya bago siya tumawa.

"You're not as stupid as I thought."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Did you really think I'd spend my entire life being your assistant? I wanted your position, Lauren. And now I have it. I even have Mr. Montero's attention."

"You'll pay for this!"

"Try me."

Naputol ang tawag.

Nakatitig pa rin ako sa cellphone nang biglang may malakas na ilaw na tumama sa paningin ko.

Isang sasakyan ang mabilis na paparating!

"Wait-!"

Isang malakas na impact ang yumanig sa buong sasakyan.

Nawalan ako ng kontrol sa manibela. Nabasag ang windshield, at tumilapon ang katawan ko sa upuan.

Everything went dark.

"Lauren!"

May narinig akong tumatawag sa pangalan ko.

Pinilit kong imulat ang mga mata ko. Rinig ko ang sirena ng ambulansiya at naramdaman ang isang kamay na mahigpit na humahawak sa akin.

"Lauren, please! Open your eyes!"

That voice...

Pamilyar na pamilyar sa akin.

Grant.

My boss.

Bakit nandito siya?

Unti-unti kong naaninag ang mukha niyang nakayuko sa akin. Wala na ang dati niyang malamig na ekspresyon. Namumula ang mga mata niya at nanginginig ang mga kamay habang hawak ang kamay ko.

"Don't you dare close your eyes!"

Kahit pinatalsik na niya ako, napaka-bossy pa rin niya.

"Sir..."

"Please, save your strength. The ambulance is coming."

Gusto kong sabihin na wala akong kasalanan. Gusto kong sabihin na si Maxine ang may gawa ng lahat.

At higit sa lahat, gusto kong sabihin sa kanya na minahal ko siya sa loob ng limang taon.

Pero bago pa ako makapagsalita, mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

"Because I love you, damn it!"

Nanlaki ang mga mata ko.

What?!

"I should have believed you. I should have protected you. Please, Lauren. Don't leave me."

Gusto kong matawa kahit hirap na hirap na akong huminga.

Seriously, Mr. Montero?! Ngayon mo lang naisipang umamin?!

Limang taon akong naghintay para marinig ang mga salitang iyon!

Bakit hindi mo sinabi noong araw-araw pa akong naghahanda ng kape mo?!

Sa kasamaang palad, hindi ko na naibulalas ang mga reklamo ko.

Unti-unting nagdilim ang paningin ko at tuluyan na akong nawalan ng hininga.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 7

    LAUREN'S POVLunes.Ang pinakaayaw kong araw sa buong linggo.At simula ngayon, mas lalo ko na itong kamumuhian.Because every Monday, I now have to attend Grant Montero's executive planning meetings.Personally.Face-to-face.Sa iisang conference room, sa loob ng dalawang oras.Napatingin ako sa sarili ko sa restroom mirror habang inaayos ang blazer ko."Okay, Lauren. Kaya mo to."Itinuro ko ang reflection ko."Remember your mission. Be professional. Be invisible. At higit sa lahat, huwag kang tititig sa guwapo mong boss."Mariin akong tumango sa sarili ko."Easy."Pero bigla kong naalala na may lunch invitation pa pala ako mula kay Grant pagkatapos ng meeting.Nawala ang ngiti ko."Correction. This is going to be a very long Monday."Paglabas ko ng restroom, dumiretso na ako sa conference room. Maaga ako para maayos ko ang lahat bago dumating si Grant. Inayos ko ang mga documents, chineck ang presentation, at inilagay ang printed reports sa harap ng bawat executive.Pagkatapos, pini

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 6

    LAUREN'S POV Exactly twelve o'clock nang bumukas ang elevator at bumungad sa akin si Grant na naghihintay sa lobby. Suot niya ang suit jacket niya, looking every bit like the intimidating billionaire CEO that everyone in the company knew. "You're on time," sabi niya. "Of course, sir. Punctuality is important." Napatingin siya sa folder na hawak ko. "You brought the documents?" "Yes, sir." "Good. Let's go." Magkasabay kaming lumabas ng building at tumawid papunta sa restaurant sa kabilang kalye. Elegante ang lugar, may warm lighting, classy interior, at tahimik na atmosphere. Perfect for business meetings. A waiter immediately approached us and led us to a table near the window. Pagkaupo pa lang namin, inilapag ko na ang folder sa tabi ko at binuksan iyon. "Shall we start with the revised schedule, sir?" Napatingin si Grant sa folder bago ibinalik ang tingin sa akin. "Can't we order first?" Napakurap ako. "Oh. Right. Of course." Agad kong kinuha ang m

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 5

    LAUREN'S POV "Lauren." Muntik ko nang mabitawan ang cellphone ko nang marinig ang boses na iyon. Napatingala ako at nakita si Grant na nakatayo sa tabi ng desk ko. Wala na ang suot niyang suit jacket. Nakabukas ang unang butones ng puting dress shirt niya, at nakatiklop hanggang siko ang sleeves nito. Why did he have to look like that? I mean, seriously. Hindi ba puwedeng maging ordinary-looking na CEO ang lalaking ito kahit isang araw lang? "Sir?" "Did you receive it?" tanong niya. Napatingin ako sa bakanteng paper bag sa gilid ng keyboard ko. "Yes, sir. Thank you for the food." Did you like it?" Tumango ako. "Yes. Thank you." "Good." Nanatili lang siyang nakatayo sa harap ng desk ko. Naghintay pa ako ng sasabihin niya pero mukhang naghihintay din siya ng sasabihin ko. Hanggang sa mainip na ako. "That's all, sir?" Bahagyang tumaas ang kilay niya. "Do you want something else?" Me? No! I wanted to live and not to die. Gusto ko ng peace. Gust

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 4

    LAUREN'S POV "Lauren, can you bring me the documents for this afternoon's meeting?" Napatingin ako kay Maxine, who was busy arranging the folders on her desk. "Sure. I'll send you the files you need. Just make sure to review them before the meeting." "Thank you! You're really nice." I smiled politely. Nice? Of course. I'm a nice person. Just not stupid enough to trust you again. After giving her the necessary instructions, I returned my attention to my computer. I had barely started reviewing the CEO's schedule when my phone rang. Grant Montero. Napatingin ako sa screen. Oh, no. What does he want now? I stared at his name for a few seconds before answering. "Yes, Mr. Montero?" "Come to my office." "Is there something you need, sir?" "Do I need a reason to call my executive secretary?" I pressed my lips together. Apparently, no. "I'll be there in a minute, sir." I ended the call and stood up. Lord, sana naman hindi tungkol sa kape niya. "Co

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 3

    LAUREN'S POV I knocked twice before entering Grant's office. "Come in." That deep, familiar voice. I swallowed and pushed the door open. Nandoon siya sa likod ng malaking mahogany desk, wearing a perfectly tailored black suit. His dark hair was neatly styled, and his eyes were focused on the documents in front of him. Damn. Still handsome. No. Stop it, Lauren! "Good morning, Mr. Montero." Dahan-dahan niyang tinaas ang mukha at diretsong tumingin sa akin. "You're here." "Yes, sir. You asked for me?" He leaned back in his chair, studying me for a moment. "Your coffee?" Napakurap ako. "My what?" "Coffee. You usually bring me one before my first meeting." Ah. Right. In my previous life, I always prepared his coffee personally. I even memorized the exact amount of sugar and cream he preferred. But that was the old Lauren. "Would you like me to ask someone from the pantry to prepare it, sir?" His eyebrows slightly furrowed. "You're asking someon

  • REBORN TO AVOID MY CEO BOSS   CHAPTER 2

    LAUREN'S POV "Ano ba yang ingay na yan?" Napangiwi ako sa paulit-ulit na tunog na nanggagaling sa kung saan. Parang may gustong manira ng katahimikan ko. Nasa langit na ba ako? May alarm clock din ba rito? Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Wait. Hindi ito ospital. Walang amoy ng disinfectant. Walang medical equipment. At lalong walang nurse na nag-aasikaso sa akin. Umupo ako at nilibot ang paningin sa paligid. My apartment. My bedroom. Ang dati kong apartment! "What the hell?" Agad kong dinampot ang cellphone sa bedside table. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang petsa sa screen. 2026. One year ago, bago ako maaksidente. Napakurap ako nang ilang beses bago kinurot ang sarili. "Ouch!" Hindi ako nananaginip! Mabilis akong bumangon at tumakbo sa harap ng salamin. Ako nga! Walang sugat. Walang pasa. Buhay na buhay ako! Hinawakan ko ang mukha ko, saka tiningnan ang mga braso at katawan ko. Even my skin looked perfectly fine. Pero paano

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status