Mag-log inTahimik sa loob ng luxury car ni Caspian. Tanging ang mahinang patak ng ulan sa bubong ng sasakyan at ang mababang dagundong ng makina ang maririnig sa pagitan naming dalawa.
Nakaupo ako sa kabilang dulo ng maluwag na backseat, nakasandal sa malamig na leather seat, habang si Caspian ay tahimik na nakatingin sa labas ng bintana. Mula nang makalabas kami sa malaking gate ng Villaruz mansion at isara ng driver ang p***o ng kotse, wala ni isa sa amin ang nagsalita. Ramdam ko ang bigat ng hangin sa loob ng sasakyan—'yung tipong pareho kaming nagpapakiramdaman kung sino ang unang babasag sa katahimikan. Pinagmasdan ko ang repleksyon niya sa madilim na salamin ng bintana. Seryoso ang mukha niya, nakakunot nang bahagya ang noo, at ang isang kamay ay nakapatong sa kanyang tuhod. Nakakapanibago ang presensya niya—hindi katulad ni Dorian na laging mayabang at maingay kapag may kausap, ang katahimikan ni Caspian ay may bigat at awtoridad na kusang nagpapatahimik sa paligid niya. "That was quite a show back there, Miss Villaruz," pagputol ni Caspian sa katahimikan. Hindi siya lumingon; nanatili ang mga mata niya sa mga ilaw ng kalsadang nilalampasan namin. "Pinahiya mo ang sarili mong pamilya at ang ex-fiancé mo sa harap ng sarili nilang hapag-kainan." Lumingon ako sa kanya, pinatatag ang boses ko. "Hindi ko sila pinahiya. Sinabi ko lang ang totoo. At isa pa, ikaw ang pumasok nang walang pasabi, may dalang bulaklak, at hinalikan ako sa pisngi sa harap nilang lahat." Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Sa dilim ng sasakyan, kitang-kita ko ang kislap ng matatalim niyang mata at ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya. "Kailangan nating ipakita sa kanila na seryoso tayo sa engagement na 'to," sagot niya, bumalik agad sa seryoso at malamig ang tono. "Kung pumasok lang ako roon bilang isang negosyanteng nakipag-deal, iisipin ni Ferdinand na nagbibiro lang tayo o gumagawa ka lang ng paraan para makatakas. Pero nang makita nilang inangkin kita sa harap nila... hindi na nila nagawa pang lumaban." May punto siya. Habang naaalala ko ang itsura ni Papa na namumutla sa takot, ang panginginig ng boses ni Rosario, at ang nanlalaking mata ni Camille nang halikan ako ni Caspian—hindi ko napigilang mapangiti nang tipid. Sa loob ng dalawampu't dalawang taon ng buhay ko, ngayon ko lang nakita ang pamilyang iyon na walang laban. "Salamat," mahina kong sabi, tinitingnan ang mga kamay kong nakapatong sa kandungan ko. Tinitigan niya ako nang matagal. Ramdam ko ang bigat ng tingin niya na parang sinusuri ang bawat iniisip ko. "Don't thank me yet, Dahlia. Ang kasunduan natin ay hindi libre. Binigyan kita ng proteksyon at pangalan, pero may kapalit 'yun." "Alam ko," sagot ko nang walang takot, sinalubong ang tingin niya. "Tutulungan kitang ilantad ang totoo tungkol kay Dorian, at patunayang hindi siya dugong Alcantara." "Good," maikling tugon niya. Sumandal siya nang maayos at humarap sa akin. "Dahil kung mapapatunayan kong niloloko mo lang ako para makatakas sa pamilya mo, o kung sinusubukan mo akong paikotin gaya ng ginagawa ng ex-wife ko, sisiguraduhin kong walang matutuluyan ang sinasabing 'paghihiganti' mo." Huminga ako nang malalim. Ramdam ko ang lamig ng aircon sa balat ko, pero mas malamig ang banta sa boses niya. "Hindi ako naglalaro, Caspian," sabi ko nang may diin. "Hindi ko itataya ang sarili kong buhay para lang sa isang biro. Alam kong hindi ako titigilan ng pamilya ko, ni Dorian, at lalo na ni Doña Valeria ngayong alam na nilang ikakasal tayo. Kailangan ko ang proteksyon mo, at kailangan mo ang alam ko. Quits lang tayo." Nanatili siyang nakatingin sa akin ng ilang segundo. Sinusuri niya kung nagsasabi ba ako ng totoo o nagpapanggap lang. Nang hindi ako magbaba ng tingin, bahagya siyang tumango at ibinalik ang tingin sa daan. "Fine," sabi niya. "Bukas ng umaga, ipapatawag ko ang mga tauhan ko. Sisimulan na natin ang imbestigasyon laban kay Doña Valeria at hahanap tayo ng paraan para makakuha ng DNA sample mula kay Dorian. Pero habang nasa ilalim ka ng bubong ko, susundin mo ang mga patakaran ko." "Anong mga patakaran?" tanong ko. "Una, huwag kang aalis ng mansion nang walang kasamang bodyguard. Hindi natin alam kung anong kayang gawin ni Valeria kapag nalaman niyang hawak kita," seryoso niyang paliwanag. "Pangalawa, kapag tinawagan kita, sasagutin mo kaagad. At pangatlo..." lumingon siya sa akin nang may seryoso at nakakakilabot na tingin, "...huwag na huwag mong kakalimutan na fiancée na kita sa mata ng publiko. Bukas na bukas, ilalabas ng Alcantara Group ang official announcement. Kailangan nating kumbinsihin ang buong mundo na totoo ang lahat ng ito." Isang mabilis na kuryente ang dumaan sa katawan ko nang marinig ang mga salitang iyon. Pero pinilit ko itong itago sa likod ng kalmado kong mukha. "Masusunod, Mr. Alcantara," sagot ko. "Pero sana, huwag mo ring kakalimutan ang parte mo sa usapan. Wala kang gagawing desisyon tungkol sa pamilya ko nang hindi ko alam." Tumaas ang isang kilay niya, tila naaliw sa tapang kong maglatag ng sarili kong kondisyon. "Deal. Now get some rest. You look exhausted." Sumandal ako sa upuan at ipinikit ang mga mata ko. Biglang bumagsak ang lahat ng pagod sa katawan ko. Mula sa pagkamatay ko sa malamig na tubig ng pool, hanggang sa pagbabalik ko sa nakaraan, sa pakikipag-deal sa isang bilyonaryo, at sa pagharap sa buong pamilya ko—parang sasabog na ang ulo ko sa dami ng nangyari sa loob lang ng ilang oras. Naramdaman kong may gumalaw sa tabi ko. Napaigtad ako at biglang napamulat nang maramdaman kong may kamay na lumapit sa mukha ko. Sa isang iglap, napaatras ako nang malakas sa sulok ng upuan at agad na itinaas ang dalawang braso ko para takpan ang ulo at pisngi ko. "Huwag!" sigaw ko nang may halong takot, nanginginig ang boses ko. Natigilan ang buong sasakyan. Biglang huminto sa pag-andar ang kotse sa gilid ng kalsada. Pagbaba ko ng braso ko, nakita ko ang gulat na mukha ni Caspian. Nakataas ang dalawa niyang kamay sa ere na parang sumusuko, nanlalaki nang bahagya ang mga mata habang nakatingin sa akin. "Chill," mababa at maingat niyang sabi, hindi gumagalaw para hindi ako lalong matakot. "Inaalis ko lang 'yung buhok na nakaharang sa pisngi mo." Napalunok ako, bumibilis pa rin ang tibok ng puso ko. Ano ba 'tong ginawa ko? Ibinaba ko ang mga kamay ko at napaiwas ng tingin, biglang nakaramdam ng matinding hiya. Hindi ko napigilan ang reaksyon ng katawan ko. Sa tuwing may biglang kamay na lumalapit sa mukha ko, kusang naaalala ng katawan ko ang malulutong na sampal ni Rosario kapag may nagagawa akong mali sa mansion, at ang mahigpit na sabunot ni Camille. Hindi nagsalita si Caspian, pero naramdaman ko ang paninitig niya. Dahan-dahang bumaba ang tingin niya mula sa mukha ko patungo sa gilid ng labi ko, at pagkatapos ay sa braso ko. Nakalimutan kong naka-sleeveless na black cocktail dress pala ako ngayon—at sa ilalim ng dim light ng sasakyan, kitang-kita ang kupas na pasa sa kaliwang braso ko mula nang itulak ako ni Rosario sa hagdan noong nakaraang linggo. Agad kong kinuha ang blazer ko mula sa clutch bag ko at isinuot ito para takpan ang braso ko. "Dahlia," malambing at mababa ang tawag niya sa pangalan ko. Nawala ang lamig sa boses niya. "Umamin ka nga. Sinasaktan ka ba nila sa bahay ninyo?" Napakagat ako sa ibabang labi ko at umiling nang mahina. "Wala 'to. Nadulas lang ako sa hagdan noong nakaraang linggo." Hindi siya sumagot, pero alam kong hindi siya naniniwala. Umigting ang panga niya at nagdilim ang mga mata niya habang nakatingin sa braso kong natatakpan na ng blazer. Naramdaman kong may mainit na likidong namumuo sa gilid ng mga mata ko. Agad akong kumurap para pigilan iyon, pero may isang patak ng luha ang nakatakas at gumulong sa pisngi ko. Tahimik na dumukot si Caspian ng malinis na panyo mula sa bulsa ng kanyang suit at iniabot iyon sa akin. "Wipe your tears," sabi niya, hindi nakatingin sa akin pero puno ng proteksyon ang tono. "Hindi ko gustong makita ng mga tauhan ko na umiiyak ang mapapangasawa ko. Baka isipin pa nilang pinaiyak kita." Kinuha ko ang panyo. Mabango ito—amoy cedarwood at malinis na sabon. "Salamat," bulong ko habang pinupunasan ang pisngi ko. Sumenyas siya sa driver na ituloy na ang pagmamaneho. Umandar ulit ang sasakyan, pero sa pagkakataong ito, hindi na nakakasakal ang katahimikan sa pagitan namin. Mas magaan na. Mas komportable. Hindi nagtagal, huminto kami sa tapat ng isang napakalaking wrought-iron gate na may nakaukit na letrang A sa gitna. Kusang bumukas ang gate at pumasok ang sasakyan sa isang mahabang driveway na napapalibutan ng matataas na puno at maliliwanag na lamp posts. Tumapat ang kotse sa harap ng isang napakalaking modern mansion na mas magarbo at mas malawak pa kaysa sa bahay ni Papa. Naunang bumaba si Caspian. Umikot siya sa kabilang p***o at siya mismo ang nagbukas nito para sa akin, sabay lahad ng kanyang kamay. Tinitigan ko ang palad niya sandali bago ko ito tinanggap. Mainit at matatag ang pagkakahawak niya habang inaalalayan akong bumaba. Pagpasok namin sa grand foyer, sinalubong kami ng dalawang kasambahay na naka-uniporme at magalang na yumuko. "Si Dahlia," pakilala ni Caspian sa kanila, puno ng awtoridad ang boses. "Siya ang mapapangasawa ko. Simula ngayon, sundin ninyo ang lahat ng sasabihin niya gaya ng pagsunod ninyo sa akin. Ipakita ninyo sa kanya ang guest suite sa second floor at ipaghanda siya ng mainit na pagkain." "Opo, Don Caspian. Good evening po, Ma'am Dahlia," sabay na bati ng dalawa. Humarap si Caspian sa akin bago pa ako masamahan ng mga kasambahay pataas. Tiningnan niya ako nang diretso sa mata, at sa isang iglap, marahang iniangat ang kanyang kamay—dahan-dahan, binibigyan ako ng oras para makita ang galaw niya—at maingat na inilagay sa likod ng tenga ko ang isang hibla ng buhok ko. Hindi ako umilag. Hindi ako natakot. "Huwag kang matakot," bulong niya, sapat para kami lang ang makarinig. "You're safe here, Dahlia. Walang sinuman ang pwedeng manakit sa'yo sa loob ng pamamahay ko." Pinanood ko siyang maglakad patungo sa private study room niya sa dulo ng pasilyo. Habang umaakyat ako sa grand staircase kasama ang mga kasambahay, naramdaman ko ang unti-unting pagluwag ng dibdib ko. Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, naramdaman kong ligtas ako. At bukas, sisimulan na naming pabagsakin ang lahat ng nanakit sa akin.Nakatayo pa rin kami sa dining area matapos umalis si Camille. Ang puting sobre at ang papel na may markang “You're next” ay nanatiling nakapatong sa mesa. Ang bango ng kape ay natabunan na ng mabigat at malansang amoy ng dugo."Security," utos ni Caspian habang nakadikit ang cellphone sa tenga niya. Kalmado pero bakas ang malamig na galit sa boses niya. "I want the CCTV footage from the main gate for the last thirty minutes. Alamin niyo kung paano nakalapit si Camille at kung may kasama siyang nag-abot niyan. Ipatawag mo rin ang private investigator ko. Ngayon na."Ibinaba niya ang tawag at muling lumingon sa akin. Ramdam ko ang mariing pag-aalala sa mga mata niya."Hindi na nag-iisa si Camille," sabi niya, habang pinagpapatuloy ang pagtitig sa papel. "Alam kong galing sa kanya ang banta, pero paano siya nakakuha ng ganitong klaseng ebidensya ng pananakot? May tumutulong sa kanila mula sa loob."Tumango ako. "Si Doña Valeria. O kaya naman ay si Dorian. Pwedeng may kinausap silang tao
Ramdam ko ang malamig na tubig na bumabalot sa buong katawan ko, ang mahigpit at masakit na sabunot ni Camille sa ulo ko, at ang kawalan ng hangin sa aking baga habang pilit akong ibinabaon sa ilalim ng pool.Hindi!Mabilis akong bumangon mula sa pagkakahiga, habol-habol ang hininga at nanginginig ang buong katawan. Napahawak ako sa dibdib ko, dinadama ang mabilis na pag-alon ng tibok ng puso ko.Panaginip lang. Isang masamang panaginip tungkol sa nakaraan.Unti-unting lumabas ang liwanag ng araw mula sa siwang ng makakapal na kurtina sa tabi ng kama. Inilibot ko ang paningin ko sa kwarto. Cream ang kulay ng mga dingding, malambot ang duvet na bumabalot sa akin, at may banayad na amoy ng lavender at sariwang bulaklak sa buong silid. Sobrang payapa. Mas malayo at mas ligtas ito kumpara sa malamig na kwarto ko sa bahay nina Papa.Napadako ang tingin ko sa eleganteng bedside table. May nakapatong na bagong set ng damit—isang simpleng white silk blouse at beige trousers—at isang maliit na
Tahimik sa loob ng luxury car ni Caspian. Tanging ang mahinang patak ng ulan sa bubong ng sasakyan at ang mababang dagundong ng makina ang maririnig sa pagitan naming dalawa.Nakaupo ako sa kabilang dulo ng maluwag na backseat, nakasandal sa malamig na leather seat, habang si Caspian ay tahimik na nakatingin sa labas ng bintana. Mula nang makalabas kami sa malaking gate ng Villaruz mansion at isara ng driver ang pinto ng kotse, wala ni isa sa amin ang nagsalita.Ramdam ko ang bigat ng hangin sa loob ng sasakyan—'yung tipong pareho kaming nagpapakiramdaman kung sino ang unang babasag sa katahimikan. Pinagmasdan ko ang repleksyon niya sa madilim na salamin ng bintana. Seryoso ang mukha niya, nakakunot nang bahagya ang noo, at ang isang kamay ay nakapatong sa kanyang tuhod. Nakakapanibago ang presensya niya—hindi katulad ni Dorian na laging mayabang at maingay kapag may kausap, ang katahimikan ni Caspian ay may bigat at awtoridad na kusang nagpapatahimik sa paligid niya."That was quite
Kinabukasan ng gabi, bumalik ako sa mansion ni Papa.Pagpasok ko pa lang sa dining hall, nadatnan ko na ang buong pamilya na naghahapunan kasama si Dorian. At gaya ng inaasahan, sobrang sigla ni Camille. Halos nakadikit na ang upuan niya kay Dorian, at sa bawat pagkakataon ay humahanap siya ng dahilan para hawakan ang braso nito habang tumatawa nang mahina.Kilalang-kilala ko na ang galawang iyan. Sa nakaraang buhay ko, inakala kong simpleng pagiging palakaibigan lang ang pagiging malapit nila. Hindi ko man lang naisip na sa likod ng mga ngiting iyon, matagal na pala silang nagtatalik nang patago."Mabuti at dumating ka na, Dahlia," bungad ni Rosario habang hinihiwa ang steak sa plato niya. "Halos tapos na ang mga paghahanda para sa kasal. Umayos ka at huwag kang gagawa ng ikahihiya namin. Malaking oportunidad ito para sa pamilya natin.""Oo nga, Ate," dagdag ni Camille, nakangiti nang matamis pero puno ng pasaring ang tono. "Ang swerte mo talaga. Kahit ganyan ang pinanggalingan mo, m
Dahlia’s POVMalamig ang tubig, pero mas malamig ang kamay na nakasabunot sa anit ko.Pilit kong inaangat ang ulo ko mula sa ilalim ng eight-foot pool, pero ibinabaon ako ni Camille nang buong lakas. Sumisigaw ang baga ko sa hapdi. Sa tuwing ibubuka ko ang bibig ko para suminghap ng hangin, puro chlorinated water ang pumapasok sa lalamunan ko, nanunuot hanggang sa ilong ko.Kinakalmot ko ang braso niya, pilit na kumakawala, pero nasa ibabaw siya ng tubig at may buwelo. Bawat sipa ko ay parang bumabangga sa pader. Unti-unti nang bumibigat ang mga braso ko, namamanhid sa lamig at pagod. Ang paningin ko sa ilalim ng asul na tubig ay nagsisimula nang lumabo, napapalitan ng maliliit na itim na tuldok sa gilid ng mata ko.Bigla niyang hinila pataas ang buhok ko hanggang sa lumitaw ang mukha ko sa ibabaw ng tubig. Napasinghap ako, umuubo nang malakas at halos masuka sa tubig na nalunok ko."Camille..." garalgal kong sambit, nanginginig ang labi sa lamig at sakit. "Bakit... sabi mo mag-uusap







