Chapter 4: Ang Sukdulan

Mabilis at malalaking hakbang na sinalubong ni Yuna ang dalawang walang kamalay-malay  na naroon siya. Nataranta namang sumunod ang katulong na kasama niya.  Pero napako ang mga paa ni Yuna na isang dipa na lang layo sa dalawa. Nakita kasi ni Yuna  na malambing na inaakay ng kanyang asawa ang babae. Parang sinaksak ang puso niya. Dahil sa pagkatulala ay nakatawag iyon ng pansin kay Felix na napatingin sa direksyon niya. Kumunot pa ang noo nito. 

“Bakit, Felix? Kilala mo ba ang babaeng iyon?” tanong ng babaeng inaalalayan ni Felix. Hindi kumibo si Felix pero inakay ang babae papasok ng kotse pero hinarang sila ni Yuna na  nagawa kumilos mula sa pagkatulala saka nakipagtitigan sa asawa. 

“Felix, sino ba ang babaeng ito?” sabi ng babaeng kasama ni Felix.

“Ako sino ako? Hah! Sino nga ba ako, Felix? Bakit hindi mo sagutin ang tanong ng malanding  babaeng kasama mo?” sabi in Yuna.

“Stop it, Yuna. Nakakahiya ka!” Hasik ni Felix.

“Sino ka bang mahadera ka. Parang laking eskwater! Sino ba siya, Felix?” sabi ng  babae.

“Siya ang asawa ko. Sige na, pumasok ka muna sa kotse,” utos ni Felix.

“Teka bakit ako papasok ng kotse at ano naman kung siya ang asawa mo? Siya pala ang  madalas mong ikuwento sa akin!" sabi ng babae.

“Please get inside the car,” giit ni Felix at saka hinila si Yuna sa ‘di kalayuan.

“Ano ba? Bakit mo ba ako kinaladkad? Sino ang babaeng ‘yon?!” tanong ni  Yuna na nilalabanan ang pag-iyak at sakit ng kalooban.

“Bakit ka nandito? Sinusundan mo ba ako ha?!” galing na tanong ni  Felix.

“Ah, Sir Felix kasi…” Hindi na nagawang tapusin ni Manang Azun ang sasabihin kung bakit  sila naroon dahil pinutol iyon nang malakas na boses ni Yuna.

“Sino siya? Sagutin mo ang tanong ko. Sino siya?!” Histerikal na si Yuna. “Bakit ikaw ang kasama niya? Anong kinalaman mo sa kanya?”  Nagtagis ang bagang ni Felix at tumingin sa malayo bago sumagot.

“Huwag kang magtanong ng mga bagay na wala kang kinalaman! Lalong-lalo nang  huwag mong itanong ang mga bagay na alam mong masasaktan ka sa sagot!"

“So, babae mo siya? Siya ba ang inuuwian mo sa tuwing hindi ka umuuwi sa akin ha?"  pasinghal na tanong niya. “Matagal mo na ba akong niloloko?”

"Niloloko? Sino ka para ungkatin ang salitang panloloko? Sino sa ating dalawa ang naunang  nanloko ha?  Baka nakakalimutan mo kung paano tayo ikinasal! Sa araw pa lamang ng kasal natin, sinabi ko na sayo na wala akong pagtingin sayo kaya anong pinagpuputok ng butsi mo ngayon?  Stop this nonsenseat umuwi ka na!” Masama ang pakiramdam ni Yuna at halos nanlalagkit na ang pawis niya pero sinisikap  niyang tiisin.

“Ano ako sa buhay mo ngayon? Parausan? Uuwian mo lang kung kailan kailangan o kung n*********n ka lang gano’n ba?” Tumiim lalo ang bagang ni Felix pero hindi ito nagsalita. Bagkus ay tumalikod ito, pahakbang na sana palayo nang muling nagsalita si Yuna.

“Siya ba ang nakaraan mo? Ang babaeng hindi mo makalimutan? Ang babaeng iniyakan mo?  Ngayon na nagbalik na siya, anong balak mong gawin sa akin? Isa na lamang ba akong laruan na babalikan mo kung kailan mo gustong malibang? Ituturing na  parang basahan at gagamitin na lang kung kailangan?"

Tumalim ang tingin ni Felix sa kanya bago ito nagmartsa palayo. Tuluyan ng naglandas ang mga luha sa mga mata ni Yuna kasabay nang tuluyan ng pagbitaw ng kanyang pagtitiis sa sakit ng tiyan. Napasigaw siya dahil sa matinding sakit ng kanyang sikmura hanggang sa mawalan ng malay.

“Ay senyorita! Tulong! Sir Felix!” sigaw ni Manang Asun. Agad namang lumingon si Felix at nakitang nakahandusay sa lupa ang asawa. Bumalik siya at tinakbo sa ospital si Yuna. Pero hindi na nagawang manatili pa nito dahil tinawag na siya ng babae at walang tigil  ang businang ginagawa sa kanyang sasakyan.

Sa nalilitong isipan ay nilisan ni Felix ang ospital at hinatid ang babaeng kasama.

__

Init ng sikat ng araw mula na nakabukas na bintana ang gumising kay Yuna. Masasakit ang katawan niya at parang tuyong tuyo ang kanyang lalamunan. Pero ramdam niyang kahit papaano ay hindi na parang iniinat ang kanyang  bituka.

“Nasan ako manang?” tanong niya pagdilat ng mga mata. Naabutan niya s Manang Azun sa tabi niya.

“Narito ka na sa silid niyo. Groggy ka kasi dahil sa painkiller kaya halos hindi mo namalayan na nakabalik ka na rito.  Ayos ka na ba?" tanong ng matanda.

“Opo, medyo hindi na po masakit ang sikmura ko, Manang”

“Gastroenteritis ang sakit mo, hija. Dahil sa stress at sa hindi magandang pagkain na nakain mo. Iwasan mo daw ang mag-isip at ma-stress. Mag-iingat ka rin sa pagkain ng kung ano. Ang  hilig-hilig mo kasing tawagin ang magtataho at magf-fish ball sa labas, e!” sabi ni Manang Asun.

“Nasaan ho si Felix? Alam niya na ba ang nangyari sa akin?” tanong ni Yuna sa matanda pero agad din pinangsisihan kung bakit pa nga ba niya naitanong

"Naku magdamang kang tulog kaya walang laman yang sikmura mo. Aba eh sabi ng doctor huwag ang mamgpalipas ng gutom Heto o pinanglugaw kita" sabi in Manang Azun na iniwasan ang tanogn ng among babae.

Gumala ang mga mata ni Yuna  sa paligid. Wala siyang nakitang bakas ng pinaghubaran ng asawa kaya alam niyang wala  ito doon. Maging si Manang Asun ay hindi agad nakasagot kaya alam niyang tama ang hinala niya. Ano pa nga ba ang aasahan niya. ISa siyang tangan kong iisipin niyang  nanatili ito sa tabi inya at inalagaan siya . Isa iyong kahibangan. Hindi naman natiis ni manang Azun ang lungkot na nakita sa mata ng amo.

"Matapos akong tulungang ipasok ka sa ospital ay tinatawag na ng babae kaya umalis na agad at hindi pa bumabalik,” kuwento ng matanda na hindi malaman kung tama bang sinabi  nito ang totoo o sana naglihim na lang ito.

Alam kasi nitong masasaktan na naman ang amo  niyang babae. Bagamat isa lamang siyang mayordoma ay mulat ang mga mata niya sa nangyayari. Alam ni mang azun ang dahilan ng kasalan pero mabait at maalaga si Yuna at hindi naman ito mahirap mahalin.Yung nga lamang hindi inya maintindihan ang amo kung bakit ito ganito.

Pagkarinig niyang ni hindi man lamang siya inasikaso at sinamahan ng asawa ay labis na  nasaktan si Yuna. Umiyak siya nang umiyak. Ang sakit ng kapalaran niya at ang  lupit ng tadhana niya. Nasasaktan siya dahil sa loob ng dalawang taon ay ni kaunting pagmamahal ay hindi siya nito maambunan. Para siyang sinaksak sa dibdib nang paulit-ulit.

“Ganito ba talaga ako kawalang-kwentang babae? Hindi pa ba ako sapat? Ginawa ko naman ang lahat sa loob ng dalawang taon naming pagsasama…” naaawa sa sarilign sabi ni Yuna. Kapilign ang lahaht ng hinanakit sa asawang tila kahit gasinulid na pagmamahal ay wala para sa kanya.