MasukMy biological mom, Arabella Consunji, is a cold-hearted, condescending-old woman, na hanggang ngayon ay sinisisi pa rin sa akin ang pagkaalis ni Amara sa puder nila. Na para bang hindi ako ang tunay nilang anak.
“Are you seriously going to do this? I told you, hindi siya ang may pakana non! It was an accident, Celeste!” Bulalas niyang muli na para bang nais niya akong kumbinsihin.
Umiling ako at nagpatuloy sa pagpupunas ng buhok ko. “She did that to me because she wanted me gone to reclaim her throne to the Consunji family. If you’re so convinced that she did not try to kill me that night, then continue to protect her. Sana ay hindi niyo na lang ako nakita twenty years ago.”
“You’re right! I wish we had never looked for you! I don’t know what kind of family you came from before Linda threw you away, but I would never want to have a daughter like you!” she hissed, abruptly standing up and glaring sharply at me. “As long as you remain defiant, we’re freezing all your accounts—and you’ll get nothing from the Consunji fortune.”
I let out a laugh at her threat. “As if I’m scared, Mom. Close the door on your way out.”
A month later…
“Introducing the one of a kind designer behind these beautiful and unique masterpieces, and of course my fiance… Celeste Isabella Dela Vega!” Sebastian announced to everyone.
The crowd went silent for a minute after I showed myself in front of everyone, lalo na si Jaxon at ang pamilya ko na nasa harapan na gulat na gulat na nakatingin sa akin. I smirked at them before proceeding to my speech.
I was on my way to the bathroom when I saw Jaxon as if chasing me. Nang maabutan niya ako ay marahas niyang hinablot ang braso ko at tinapon ako sa wall ng hallway kaya nanlaki ang mga mata ko.
“What the fuck are you doing?!” I hissed when he tried to corner me with his big arms kaya pumalag ako.
“What’s the meaning of this, huh? Are you doing this to avenge your trampled ego at ang lalaking iyon pa ang ginagamit mo? Ganyan ka na ba kadesperada?” Nagngangalit na pahayag niya at muli akong hinawakan sa magkabilang braso.
“Nasasaktan ako, Jaxon. Bitawan mo ako,” mariin kong banta ngunit hindi niya ako pinakinggan.
Sarkastiko siyang humalakhak na parang nababaliw na. “Fiance, huh? Imposible namang binayaran mo si Mr. Razon para makipagsabwatan dahil wala ka naman nang pera, Celeste. I’m sure it was your body. Tell me, what did you do to make him your ally? Did you suck his dick? Or did you swallow his cum?”
Bago pa ako kumurap ay mabilis na nawala si Jaxon sa harapan ko at bumagsak sa sahig na duguan ang ilong at bibig.
“Son of a bitch! Do you know who you were talking to, asshole?” Sebastian’s voice thundered across the hallway after he forcefully punched Jaxon’s face.
Mariing pinunasan ni Jaxon ang dugo sa bibig niya at humalakhak.
“Yes, I know her very well because she was my fiance before you tasted her… Ikaw, kilala mo na ba kung anong klaseng babae yang pakakasalan mo? O basta mo na lang siyang ginusto just because she was so good at sucking dick? I should know. That woman is a fucking user,” he said in a mocking tone.
Mariin akong nagmura. Bago ko pa mabawi ang sarili ko at masugod siya ay tuluyan na siyang nawalan ng malay nang sipain siya ni Sebastian sa tiyan nang malakas.
And the next thing I knew—everyone gathered on that very hallway at kabi-kabila na ang mga camera sa paligid namin.
Flashback before the engagement announcement.
“Along with that two million pesos is a marriage proposal. You’ll be my wife for three months and you will have my name as your solid protection,” deklara niya na nagpataas ng kilay ko.
Nanatiling kalmado ang ekspresyon niya, na para bang nag offer lang siya sa akin ng candy at dapat na tanggapin ko iyon nang walang pag aalinlangan.
“And what makes you think that I’m going to accept your proposal?”
His eyes pierced my soul. Hindi ko mawari pero parang ibang tao ang kaharap ko ngayon sa lalaking nadatnan kong pinapaligaya ang kanyang sarili habang may tinitingnan sa cellphone niya. Was it p**n? I’m sure it was.
“I just know it. You’ll need protection now that you’ve called off the wedding to the heir of the Jimenez clan. Knowing them — especially Jaxon Jimenez — he won’t let that go easily,” he said plainly, as if he were absolutely certain.
Bigla itong tumayo at nagmartsa papalapit sa akin. He leaned forward. Ang kanyang dalawang kamay ay pumatong sa harapan ko at tiningnan ako nang mataman.
“Plus the Consunji family. They’d go so far as to strip you of your bloodline and assign it to their impostor daughter. Tell me—can you handle that on your own? They’re pros at twisting the story,” he said, as if he already knew everything about me.
Hindi kaagad ako nakasagot dahil lahat ng sinabi niya ay tama. I just went to his details online at napag alaman kong influential siyang tao—kali-kaliwa ang mga negosyo sa iba’t ibang mga bansa, ngunit iyon lamang ang natagpuan ko.
Bakit pakiramdam ko ay may mas higit pang dahilan kung bakit siya ang tinaguriang pinakamakapangyarihan sa bansa?
Sebastian Luca Razon—anong mayroon sayo?
“I’ll give you time to think. Don’t worry, I won’t say anything to the public until you decide,” he said calmly.
–
“Did you agree to his proposal?” tanong ni Selene pagkarating na pagkarating namin sa VIP room ng Wild Rover Bar.
Nanatili ang tingin ko sa shot glass na nasa mesa. “I didn’t. I don’t know. Pakiramdam ko ay may iba pa siyang nais na mangyari. Imposibleng basta-basta na lang niya akong oofferan ng kasal para lang protektahan ako. Hindi naman kami magkakilala nang lubos.”
Pumalatak si Selene bago inisang-lagok ang whiskey niya. Matapos iyon ay nagsindi siya ng black cig at agad na hinithit iyon sa harapan ko na para bang stress na stress siya. Sinamaan ko siya ng tingin dahil ayoko talaga ng amoy ng sigarilyo.
“What? This one is expensive. Hindi mabaho ang amoy,” katwiran niya.
“Still a cigarette.”
“Whatever. Why don’t you try him? Wala naman nang mawawala sayo ngayon. Your family is slowly disowning you, and that man was right. Ngayong nananahimik si Jaxon, I’m sure may pinaplano ang gagong yon sayo,” pahayag niya at bumuga muli ng usok sa harapan ko kaya naubo ako.
“Puwede bang lunukin mo na lang yan?” Reklamo ko at tinungga ang whiskey. Gumuhit iyon sa lalamunan ko. “He gave me time to think. I still need one more reason to accept his proposal.”
“Like what?” Taas-kilay niyang tanong.
I shrugged my shoulders. “We’ll see.”
Kinagat ko ang ibabang labi ko at saglit na tiningnan siya at muling ibinalik ang tingin kay Jaxon at Pantaleon. Ang matandang ito ay nakangisi lamang habang pinagmamasdan ako."Huwag kayong makialam dito, Hyacinth. I should've done this a long time ago! Bago pa man lumala at lumaki ang gulo na ito! Matagal na dapat! Kapag hinayaan ko na naman sila, para ko na rin silang binigyan ng isa pang pagkakataon para patayin ako at ang sarili kong pamilya!" Puno ng hinanakita na sinabi ko sa kaniya.Huminto ito sa gilid ko malayo sa 'kin kaya umiling ako. Nanatili ang tingin ko kay Jaxon na ngayo'y matalim na ang tingin sa 'kin."You know what? Looking at you like this disgusts me. Na kung hindi lang dahil sa kagustuhan kong patayin ka ngayon ay hinding-hindi kita titingnan dahil nak
Matapos ang tagpong iyon ay tumulak na ako patungo sa presinto. Napag-alaman kong wala pa ang mga pulis na may dala kay Pantaleon kaya bumalik muna ako sa kotse ko. Bigla kong naalala ang baril na binigay sa akin ni Hyacinth nang hindi alam ni Sebastian kaya mabilis kong kinuha iyon sa pinaglagyan ko nito. Napatitig ako roon. Nang iangat ko ang tingin ko ay saktong tumambad sa harap ko ang sasakyang may lulan sa mga taong sumira ng buhay at pamilya ko. Ramdam ko ang pagpuyos ng galit ko nang makita ko si Pantaleon.Mabilis kong tinago iyon sa likod ko at bumaba na. I was about to take a step forward when a gunshots filled the whole area. Halos humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko nang makita kong isa-isang bumagsak ang mga pulis at duguan na ang mga ito.Inaatake ang buong lugar ng mga tauhan ni Jaxon! Sigurado ako roon.
Padarag akong tumayo para sana puntahan siya ngunit natigilan ako nang kumalabog ang pintong iyon at iniluwa nito si Celestine. Nakita ko ang mabilis na pagbaling ni Sebastian ng tingin sa bata nang mabilis itong tumakbo patungo sa kaniya."Daddy! I missed you so much..." Celestine softly said to her dad na ngayon ay hindi na malaman ang gagawin, tila litung-lito ito lalo na nang yakapin siya ni Celestine nang umakyat na ito sa kama.Mabilis akong lumapit sa kanilang dalawa at saglit na sinulyapan si Irene. Bakas ang galit sa mga mata niya."Family time," I whispered to her at pasimpleng tinulak siya palayo.Nang ibaling ko ang tingin ko kay Sebastian ay nakita ko agad na nahihirapan at tila nasasaktan ito sa paraan
Patuloy ang pagmamasid ko sa kanilang dalawa habang ramdam ko ang pagkati ng puso ko sa maraming piraso. Gusto ko nang umalis dahil hindi ko na kaya ang mga nasasaksihan ko ngunit hindi magawang humakbang ng mga paa ko dahil sa panghihina.Pakiramdam ko ay tinotorture ako sa mga nasasaksihan ko. Lalo na nang makita ko kung paano pumulupot ang kamay ni Sebastian sa baywang ni Irene at pinaupo ito sa tabi niya. Sobrang lapit nila sa isa't isa at tila ini-enjoy iyon ni Irene kahit alam niya ang totoong sitwasyon.Anong gusto niyang palabasin ngayon?"Mas gusto mo bang tinotorture ang sarili mo kaysa umalis ka muna rito?" Tanong sa akin ni Hyacinth nang maupo siya sa tabi ko. Pabagsak niyang inilagay ang mga dala niyang pagkain sa mesa kaya naagaw namin ang atensyon ng dalawa na
Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na ganito siya ngayon o hindi. Ipinagpapasalamat ko na nagising pa siya ngunit bakit kailangang ganito? Damn it, Sebastian.Nang sumapit ang gabi ay umuwi na ang apat. Nakatitig lang ako sa kaniya habang natutulog. Iniisip kung hanggang kailan siya ganito. Iniisip kung kailan magbabalik ang alaala niya dahil kahit masaya akong nagising na siya, alam ko sa sarili kong nahihirapan ako sa sitwasyon ngayon.Lalo na kay Celestine.Hindi ko pa muli ito nakikita mula nang magising si Sebastian. Hindi pa niya alam ang kasalukuyang nangyayari. But I was thinking if I could bring her here dahil baka makatulong kay Sebastian na makaalala. Kinuha ko ang cellphone ko nang maisip ang bagay na 'yon. Agad na dinial ko ang number ni Emerald. Nakailang ring pa iyon bago niya tuluyang sagutin. "Em, can you bring Celestine here tomorrow? Ipapasundo ko kayo riyan," sambit ko agad sa kaniya nang sagutin niya ang tawag ko. "Is that mommy? Can I talk to her?" Dinig kong
Hindi ito sumagot. Maya-maya pa, dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata kaya sinalubong ko agad ang tingin niyang iyon. Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa naging minuto bago kumunot ang noo nito at iniwas ang tingin sa 'kin. "W-where am I..." He mumbled and looked around him before looking at me again. "W-who are you?"And there, I know it in myself and proved it that my heart is completely damaged at that point.I barely live the life I promised to cherish. I had argued with myself tonight and it took advantage of all the hopes I miscarried. The void I never desired to shelter had triggered my longing for happiness. It seeks tranquility. It searches for freedom; I ask for silence.I'm clueless about the healing process I'm taking— unaware of the purpose of all the disturbances, grieving, and disappearance; the sudden weak hours, vulnerability, and longing for existence.This emptiness grows more soundly than my daily progress. I can't illustrate what more mistakes and lon







