로그인Naupo kami sa kabundukan, ninanamnam ang katahimikan ng sandaling iyon.“Vicento, kapag nahanap na natin ang may kagagawan, humanap tayo ng lugar sa kabundukan at magbakasyon tuwing weekend, okay?”“Okay.”“Tapos makakapag-focus na ako sa pagbubuntis. Ilang anak ba ang gusto mo? Lalaki o babae?”Sandaling natahimik si Vicento. “Ayos lang kahit ano.”Akala ko iniisip lang niya kung anong kasarian ng bata ang gusto niya, kaya habang nilalaro ko ang mga daliri niya, seryoso kong sinabi, “Sa totoo lang, lalaki man o babae, ang pinakamahalaga para sa akin ay mapalaki natin sila nang maayos at hindi maligaw ng landas.”“Tama ka.”“Mas maganda sana kung lalaki at kamukha mo. Sa ganyang kagandang genes, siguradong napakaguwapo niya. At kung babae naman at kamukha ko, ikukuha ko siya ng lahat at ituturing na parang maliit na prinsesa.”Pag-iisip pa lang sa eksenang iyon, napakasaya ko na.“Vicento, napakabuti mo sa akin. Siguradong sobrang i-spoil mo rin ang mga anak natin, hindi ba?” Pakiramd
Tumayo si Edmund para bumili ng orange jam. Nagbe-bake ako ng tinapay, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ulat ng kamatayan.Pakiramdam ko’y napakatagal naming nag-imbestiga pero bumalik lang din kami sa pinagsimulan, at lalo lang akong nakaramdam ng matinding kawalan ng pag-asa.Noong una, balak kong imbestigahan nang mabuti ang pamilya Calderon. Ngayon nalaman kong walang koneksyon si Nica sa pamilyang iyon.Ang tanging sigurado lang ay ginagamit nga ni Melissa ang pekeng identidad ng nawawalang anak ng mga Calderon. Pero sino ba talaga si Nica?“Nagbe-bake ka ng tinapay?” sabi ni Vicento habang yumakap siya mula sa likuran ko.Isinantabi ko muna ang iniisip ko at pilit na itinulak palayo ang mga nakakainis na bagay. Honeymoon namin ito, gusto kong maging masaya.“Mm, anong tinapay ang gusto mo? Ibe-bake ko,” mahina kong sagot.Nakapalibot ang mga braso niya sa baywang ko habang nakasandal ang baba niya sa balikat ko. “May gusto ako,” bulong niya, mainit ang hininga sa tai
Komplikado ang nararamdaman ni Mariel para sa kanyang ama. Mula pagkabata, ang pinakagusto niya ay ang mapansin siya nito.Akala niya noon ay kay Mama Diana lang nakatuon ang lahat ng atensyon ni Edmund pero napansin pala siya nito.“Ako…”Magiliw na sinabi ng kanyang ina habang inaakbayan siya sa balikat, “Kaibigan siya ni Ria, si Mariel. Dumaan lang siya para bumisita.”Matagal siyang tinitigan ni Edmund bago umiwas ng tingin, marahil iniisip na imposibleng mangyari iyon.“Kakaluto ko lang nito, humigop ka habang mainit pa.”Sabi ni Tito Michael, “Chicken soup ang hinigop mo kahapon. Nakakaumay kung araw-araw pareho, kaya pinagluto kita ngayon ng sabaw ng baka.”“Hindi naman para sa’yo, bakit ka masyadong apektado?”Halos mag-away na naman ang dalawang lalaki. Bago ang diborsyo, alam ni Tito Michael ang kanyang lugar at tahimik lang na pinoprotektahan si Mama nang hindi nangingialam.Pero ngayong hiwalay na sina mama at Edmund, naging mas direkta na siya at hindi na pinagbibigyan si
Talagang napakaganda ng tanawin. Nakasuot si Mama ng maluwag na puting bestida at beige na sombrerong may lace sa gilid.Humaplos ang hangin sa damuhan, dahilan para malayang lumipad ang laylayan ng kanyang damit.Hindi kalayuan, nakikipaglaro si Tito Michael sa isang munting kambing. Hindi niya ginagambala si Mama, pero bantay-sarado pa rin siya rito. Kapag may nangyari, agad siyang makakalapit.Tumingin ako sa paligid ngunit hindi ko nakita si Edmund. Napuno ng luha ang mga mata ni Mariel, pero mabilis niya itong pinunasan.Hindi namin ginambala ang pagpipinta ni Mama at hinintay naming kumalma si Mariel.“Ria, salamat. Ang saya-saya ko nang makita si Mama na ganito.”“Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.”Pagkatapos matapos ang isang painting, marahang gumalaw si Mama at mabilis siyang inalalayan ni Tito Michael. Mahigit limang buwan na siyang buntis sa kambal, kaya mas malaki ang tiyan niya kumpara sa normal na pagbubuntis.“Michael, ayos lang ako.”Ngumiti siya at paglingon niya,
Tiningnan ko siya habang nakasimangot sa sama ng loob at sinabi, “Masakit… sobrang sakit!”Marahan niya akong niyakap at nag-sorry. “Sorry. Hindi ko na uulitin.”Umiling ako at hinaplos ang pisngi niya. “Hindi, hindi kailangan. Vicento, hindi mo kailangang pigilan ang sarili mo para sa akin. Kagabi ko lang nalaman na lagi mo pala akong pinagbibigyan noon. Mag-asawa tayo, at ang mag-asawa ay iisa. Hindi mo kailangang laging ako ang isipin. Mahal na mahal kita, at gusto kitang pasayahin.”“Ria...”Gumalaw ang adam’s apple niya at dumilim ang tingin sa mga mata niya. Namula ako at hinalikan ang adam’s apple niya habang marahang bumulong sa tenga niya, “Sa totoo lang… masarap din ang pakiramdam ko kagabi.”Ibinaba ni Vicento ang ulo niya at mariing hinalikan ang labi ko. Nang maramdaman kong parang lalalim na naman ang sitwasyon, mabilis ko siyang itinulak palayo.“Hindi naman ako tumututol, pero hindi kakayanin ng katawan ko. Basta hindi araw-araw… kaya ko pa naman.”“Ria, papatayin mo y
Sinabi ni Mariel, “Sandali.”Kitang-kita ko ang bahagyang pag-angat ng labi ni Ivan habang lumilingon siya. Napaka-arogante talaga ng lalaking ito. Marahil akala niya sasama na si Mariel pauwi sa kaniya, pero walang pakialam na ibinato lang ni Mariel ang suit jacket nito.“Huwag mong kalimutang dalhin ang damit mo.”Sa totoo lang, medyo maalaga rin siya. Sa sobrang galit ni Ivan, halos mangitim ang mukha niya.“Mabuti, Mariel. Pagsisisihan mo ’to!”Hinablot niya ang jacket at galit na galit na umalis, at sa pagkakataong ito ay hindi na siya lumingon pa. Pakiramdam ko hinihintay niyang habulin siya ni Mariel at magmakaawang manatili siya.Pero si Mariel naman, parang nadudumihan pa sa paghawak sa damit niya at dumiretso sa banyo para maghugas ng kamay.Iniisip ko pa lang ang hindi pagkakaintindihan namin ni Vicento at balak ko na sanang magpaliwanag nang bigla siyang maglakad paakyat.“Magpahinga ka na.”“Hmm...”Hindi man lang siya lumingon. Ay naku, totoong galit na siya.Lumabas si
Nang makita niya ang sumunod na larawan, kung saan aktwal nang binabalatan ang aking katawan ay napuno ng galit ang kanyang puso. Itinaas niya ang kanyang tungkod at buong lakas na hinampas si Nica sa ulo."Hayop ka! Mamamatay-tao ka! Hindi ka papatawarin ng langit!"Pero matanda na si Lola. Kahit
Sa sobrang galit ay sinunggaban ni Lola ang kuwelyo ni Nica. "Wala kang puso! Kapatid mo siya! Paano siya mabubuhay nang wala siyang daliri?"Nanlamig ang mga mata ni Nica. Hindi maintindihan ni Lola ang kahulugan ng tingin niya— pero ako, alam ko.Alam kong ang gusto niyang sabihin ay wala na akon
Naalala ko pa ang gabing iyon— ilang araw bago ang kasal ko. Kinuha ni Mama ang dapat sana ay regalo para sa akin at ibinigay kay Nica. Wala akong matinong alahas na maisusuot ng mga oras na iyon.Galit na galit si Lola noon. Kaya’t ibinigay niya sa akin ang kwintas na ito— ang alahas na minsang pa
Ang larawang iyon ay kuha noong 17th birthday ko.Sa litrato ay nakapikit akong humihiling, habang ang ilaw ng kandila ay nagbibigay-liwanag sa aking batang mukha. Samantalang siya naman ay nakatingin sa akin nang may lambing, bahagyang nakangiti.Kung wala lang si Nica, magiging masaya kaya kami?







