INICIAR SESIÓNTalagang nag-aalala pa rin siya para sa mga taong iyon.Dahil sa pakiusap niya, inayos nga ni James na makapaligo sila nang gabing iyon.Walang pakialam si Tita Vivian sa pamilya De Leon. Hindi ko alam kung napagod na ba siya sa pangungulit ko, pero nag-impake siya at bumalik sa pamilya Sarmiento nang magdamag. Buong araw ko siyang hindi nakita.Bukas ng gabi ang kasal nina James at Melissa.Hindi ko alam kung bakit, pero hindi mapakali ang puso ko. Pakiramdam ko ay may masamang mangyayari. Dahil noong bisperas din ng kasal ko noon, ganoon din ako—balisa at kinakabahan.Hindi ako makatulog. Nagising si Vicento at tumingin sa akin. “Ano'ng problema, Ria?”“Pupuntahan ko ang pamilya De Leon.”Malalim ang tingin niya sa akin. “Ria...”“Kinakabahan lang ako. Baka may mangyaring masama sa araw ng kasal. Natatakot akong may mangyari kay Melissa.”“Hindi si Denver si James. Mahal na mahal niya si Melissa at pinahahalagahan niya ang kasal na ito. Dalawang taon niyang inihanda ang wedding gown
Hindi mahalaga kung ano man ang kalagayan ng pamilya De Leon. Ang gusto ko lang ay makasama ang taong mahal ko sa limitadong panahon ng buhay ko.Matapos kong makita ang tunay na ugali ng pamilya De Leon, lalo kong ginustong magkaroon ng anak na bunga ng pagmamahalan namin ni Vicento.Kinabukasan ng tanghali, nagising ako nang antok na antok pa.Ang hubad kong balat ay puno ng mga marka na nagpapaalala sa kabaliwan naming dalawa ni Vicento noong nakaraang gabi.Mabilis akong naligo, nagpalit ng damit, at inalis ang kulay-rosas na kumot na may mga bulaklak na espesyal na inihanda ni Jander para sa akin. Talagang maingat siya.Pagpasok ni Vicento, nakayuko ako habang inaayos ang kama. Inilapag niya ang almusal at sinabi, “Ako na ang gagawa niyan. Kumain ka muna.”Hindi na ako nagpaka-disente. Pinapamper niya ako, at gusto kong pinapamper ako. Habang umiinom ako ng seafood porridge, tinanong ko siya tungkol sa kasalukuyang sitwasyon.“Nasaan na ang pamilya De Leon? Hindi naman sila pinat
Matagal nang kinikimkim ang sakit na iyon, at sa sandaling ito ay tuluyan itong sumabog. Lahat ng luhang hindi ko naibuhos noong isa pa akong kaluluwa ay bumuhos ngayon.Si Vicento lamang ang nakakaalam ng lahat ng hinanakit ko, ng mga pagkawala ko sa sarili, at ng mga bagay na hindi ko matanggap.Gaano man kabuti sa akin sina Edmund at Mama Diana, hindi pa rin sila ang tunay kong mga magulang. Sa kabaligtaran, habang mas mabuti ang pagtrato nila sa akin, lalo akong nadidismaya at nasasaktan, at lalo kong hinahanap-hanap ang mga magulang na paulit-ulit akong itinakwil.Dahan-dahan akong dumulas mula sa mga bisig ni Vicento at napaupo sa sahig habang umiiyak nang todo.“Malinaw namang ako ang laging nasasaktan. Bakit nila ginagawa sa akin ito? Ano bang kasalanan ko?”“Hangal,” mahinang sabi niya. “Wala kang kasalanan. Ang may mali ay sila dahil bulag sila.”Lumuhod si Vicento sa sahig at idinikit ang ulo ko sa dibdib niya.“Ria, patawad. Hindi kita naprotektahan sa nakaraan mong buhay
Dahan-dahang bumaba si James sa hagdan. Naguluhan ang pamilya De Leon at nagtanong, “Mr. Aurelio, bakit nandito kayo?”Madaling isipin iyon. Mabuting kaibigan ni Carlos si James, at ngayon ay nasa lugar nila sila. “Kayo pala ang pumatay sa anak ko at nagdala sa amin dito.”Pagkatapos magsalita, tumingin muli si Papa sa akin. “Ria, napakabuti ng pagtrato namin sa iyo mula pagkabata. Kahit napabayaan ka namin nitong mga nakaraang taon, may dahilan naman iyon. Galit ka ba talaga sa amin nang ganoon kaya nakipagsabwatan ka sa mga tagalabas para saktan ang sarili mong kapatid?”Akala ko magagalit sila dahil sa pagkamatay ko. Pero ngayon, tila isa lamang biro ang kamatayan ko. Kahit nabuhay akong muli, hindi sila natuwa. Sa halip, sa akin nila ibinuhos ang lahat ng sisi.Ako raw ang nagtago ng depresyon ko. Ako rin daw ang may pakana sa pagbagsak ng pamilya De Leon. Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko. Sa sobrang galit ko, nanginginig ang damdamin ko.Paano nagkaroon ng ganitong mga tao
Noong panahon na isa akong kaluluwa, nasanay na ako at tinanggap ko na hindi ako mahal ng mga magulang ko. Kahit hindi ako makaiyak noon, matagal nang umiiyak ang puso ko. Kaya kahit gaano kasama ang sabihin nila tungkol sa akin, wala na itong epekto.Sa kanilang mga nagulat na mata, nagpatuloy ako, “Sa totoo lang, hindi naman ganoon katagal. Nagkita pa nga tayo sa Santa Catalina, hindi pa matagal ang nakalipas, hindi ba?”“Ikaw talaga si Ria? Imposible. Walang ganitong kalokohang bagay sa mundo.”Dahan-dahan akong lumapit sa kanila habang may hawak na kutsilyo. Nang mapalapit ako kay Papa, napatingin siya sa akin nang may kaba, tila saka pa lamang siya natauhan. “Ano ang gagawin mo?”Agad siyang naging mapagbantay sa akin. Ngunit yumuko lamang ako at pinutol ang tali sa kanyang mga pulso. Pagkatapos ay lumayo ako at malamig na nagsalita. “Nauunawaan ko kung bakit takot na takot kayo sa akin. Tutal, sa puso ninyo, mas mabuti kung namatay na ako. Sa ganoong paraan, maaalala ng mundo an
Ang mukha na lumitaw mula sa ilalim ng itim na telang nakatakip ay ang mukha ni Mama Sandy. May nakasuksok sa kanyang bibig kaya hindi siya makapagsalita. Magulo ang kanyang buhok, namumula ang mga mata, puno ng takot ang kanyang tingin, at nanginginig ang buong katawan.Natigilan siya nang makita si Melissa. Pagkatapos ay tumingin siya sa paligid ng silid. Nang makita niya ako, desperado siyang nagpumiglas, na para bang gusto niyang humingi ng tulong sa akin.Isa-isang tinanggal ni Melissa ang mga takip sa ulo ng dalawa pang tao. Puno rin ng takot ang kanilang mga mukha.Mula Santa Catalina hanggang dito, malamang na dumaan sila sa mga liblib na daan. Hindi ko alam kung gaano karaming paghihirap ang pinagdaanan nila sa biyahe. Mukha silang lupaypay at lubog ang mga pisngi.Hinugot ni Melissa ang mababahong medyas na nakasaksak sa kanilang mga bibig. Pagkatapos magsuka ni Mama Sandy, tumingin siya kay Melissa nang may takot. “Sino ka? Ano ang balak mong gawin sa amin? Mrs. Victorillo,
Kung alam ko lang na mamamatay ako sa mismong gabi ng aking kasal ay sana ginawa ko na ang lahat para ipagsigawan ang katotohanan. Pero sa kabila ng lahat ay masyado pa rin akong naging mabait.Noong araw na iyon ay nag-ingay ang buong paligid. Punong-puno ng bulungan at mga tinging naaawa o mas ma
Matalim ang tingin ni Nica nang magsalita. "Hindi mo pinahalagahan ang kapatid ko noong nandiyan pa siya. Tapos ngayong nagkaroon siya ng ‘aksidente’ ay gusto mo nang magpakamatay? Kanino mo ba ipinapakita iyang drama mo?"Napangisi ako sa narinig. Kung hindi ko lang matagal nang pinapanood ang pal
Hindi ako makapaniwala sa narinig na balita.Hindi. Hindi totoo ang narinig ko!Sa puso at isipan ko ay si Julia pa rin ang masigla at masayahing batang nakilala ko noon. Di ba at sinabi ng doktor na kahit hindi maganda ang lagay niya, hindi naman delikado ang buhay niya?Paano siya namatay?Nanghi
Nagulat ako. Nakikita ba ako ni Vicento?Kung ganoon man ay nagbabakasali akong sana nga! Pero bago pa ako makapagsalita ay narinig ko ang boses ni Denver mula sa labas ng simbahan."Nasaan ka?"Nagmamadali siyang pumasok at hinahanap ako na parang isang ligaw na kaluluwang hindi alam ang direksyon







